.  . 

A semana pasada tocoume facer a revisión de empresa, a excusa perfecta para ir tomar un café logo e escribir un pouco, unha das miñas aficións preferidas. Normalmente dáseme por pensar en cousas raras, pero aquel día o tema era obvio: a superioridade desa raza inalcanzable chamada “médicos”. Cheguei á conclusión de que a devandita superioridade se manifesta principalmente en tres pasos:
- 1: as preguntas
- 2: o tubiño
- 3: as palabras

Xa chegas alí á revisión en condicións de inferioridade: fanche dar os teus datos e encher un cuestionario. ¿Ten algún tipo de alerxia? ¿Lava os dentes tódolos días? ¿Bebe vostede moito ou consume drogas? ¿Hai máis dunha semana que mantivo relacións sexuais por última vez? Isto tes que enchelo diante de todo o mundo, nunha cadeira incómoda e coa tentación de mentir… ¡Pero non! Non se pode mentir, porque logo che fan os análises e vai ti saber que che miran… Pero o máis denigrante non é a falta de intimidade, senón o feito de saber por que todo o mundo leva unhas mochilas tan grandes: para meter o tubiño de orina. Non é máis grande que o dedo índice dunha man, pero todo o mundo o leva envolto nunha bolsa de plástico coma se fose unha bomba de napalm, con coidado de non lle dar golpes á mochila. E miras ós de arredor e sabes que eles tamén mexaron no tubiño…

E aí entras, con toda a dignidade que consegues reunir, a pasar polas distintas salas de diagnóstico coma se fosen as cadeas de montaxe da Citroën. O peor é que non me chamaron á de análise ata case a última proba, e aí fun eu paseando o meu tubiño de pis por toda a clínica.

Por se non chegasen todas estas cousas para afundir ó teu ego na inferioridade, cada profesional pon todo o seu empeño en utilizar palabras que só entenden eles e que amosan a túa incultura. “¡Non intentes poñerte ó noso nivel, ti non es médico!”.

E como as cousas de palacio van despacio, os análises non chegarán ata dentro de Deus sabe canto. E sempre terás a dúbida de se o xefe botou unha ollada antes ca ti… E ó cabo de dous meses, ¡despido colectivo!

 .  .

Hoxe é o Día do Libro, aínda que aquí, onde estou agora, celebran Sant Jordi. Ata onte pensaba que ía ser un día incrible, sen máis preocupacións que percorrer todos os postos facendo unha lista de tódolos títulos habidos e por haber que quería ter nas miñas mans… Pero coma sempre, a pantasma dos sentimentos sobrevoa ameazante a miña cabeza. Danme moito medo os sentimentos.

Aínda así, teño que confesar que me encanta o ambiente que hai fóra: as rúas ateigadas, as parelliñas collidas da man, postos de libros por todas partes, mozos vendendo rosas por toda a cidade, a xente sorrindo e con esa típica cara de tontiño que se lles pon cando están namorados, as mulleres levando as flores na man en vez de levalas no bolso (¡hai que lucilas, que carallo!)… Rosas vermellas, abertas, pechadas, con espinas, sen espinas, con banderiñas, cunha espig de trigo, en papel prateado, marelo, transparente…

O que xa non se ve tanto son os libros que elas regalan. Eu tamén regalei un libro a alguén que me regalou a primeira rosa da súa vida.

En fin, que xa andaba algo preocupada polo que podería interpretar esa persoa se lle regalaba o libro cando vin na parte alta da rúa  principal un cartel que dicía: “Un abrazo, unha rosa”. Baixo el, oito velliños e velliñas sentados en cadeiras plegables cun sombreiro de palla cada un. Era unha iniciativa dun centro de día que facía rosas de papel e regalaba unha a cada un dos que abrazasen a un dos anciáns. Eles mesmos sostiñan unha ou dúas flores de distintas cores, e esperaban sentados e pacientes como as rapazas feas das pelis americanas no baile de graduación. Fixeime de seguida nunha velliña engurrada que non levantaba a mirada. Quixen ir alí, darlle dous bicos e preguntarlle “¿Como se chama vostede? ¿E como lle vai o día de Sant Jordi? ¿Como eran antes, que facían? ¿Quen lle regalou a súa primeira rosa?”. En silencio, pedia a berros ser escoitada. Partiuseme o corazón. Quixen darlle o abrazo, pero necesitaba chorar e marchei rúa abaixo, coas gafas de sol postas.

Reñinme a min mesma por non me ter atrevido, por ser tan egoísta de non poder sobrepoñerme. E volvín rúa arriba. Moitos miraban facendo un corro, coma min, quizáis intentando reunir as forzas para facelo. Non puiden. Só conseguín preguntarlle a unha rapaza se eran voluntarios. Volvín mirar ós vellos. Quixen ir un por un, escoitándoos. Eles sentaban nese escaparate de decadencia sen cristal, esperando que alguén se achegase e lles dese un bico. E de novo quixen chorar… e de novo marchei. Unha vez máis o intentei e volvín rúa arriba, pero non cheguei nin á metade… Estaba sensible hoxe, ¿que lle ía facer? Non podía afrontalo.

Volvín a casa e chorei pola merda de mundo que intentamos esconder. Ninguén quere abrazar ós vellos. Hai que expoñe-las súas dores na rúa ese día no que a xente parece lembrar o que é o cariño. Hai que comprar un abrazo cunha rosa de papel mal feita. Hai que intentar dar un abrazo tres veces para rematar por non dalo… Hai moito que cambiar, eu a primeira. Estou cabreada comigo mesma.

Menos mal que teño unha rosa que me daba medo recibir, pero que penso secar e conservar durante todo o tempo que poida. Menos mal que escribín unha dedicatoria sinceira nun gran libro, adicada a unha gran persoa. Menos mal que chorei por non ser capaz de abrazar á vella. Menos mal que aínda me queda algo dentro.

Así que con todo isto teño ben claro que prefiro o Día do Libro ó de Sant Jordi: se hai sorte mami cómprache un libro bonito, dáslle as gracias, léelo e logo déixasllo a ela. Sinxelo, ¿non si?

 Ninguén pensara nunca que puidese ir tanta calor en Galiza a mediados de febreiro. Os xerseis e abrigos convertíranse en prendas inusualmente inútiles por esas datas ata as 6 do serán, cando o sol se perdía alén da liña do horizonte.

Era domingo en Combarro, e os guiris paseaban polas rúas con pantalón curto e chancletas. Camiñei polo pobo, sempre en paralelo ó mar, ata chegar onde o Peirao de Rial. As mesas da terraza estaban case todas ocupadas polos de sempre ou por visitantes que facían turnos para ver as fotos das súas cámaras dixitais diante dunha cervexa fresquiña.

E entre todos eles, un home que non sabería dicir se era veciño de Combarro ou non. Fixen un esforzo para gardar o seu retrato robot na memoria, aínda que hoxe non estou moi segura da súa fidelidade: cara ovalada e cun certo color a sol, perilla e pelo canosos, camiseta verde caqui, entre 40 e 50 anos…

Vinlle os ollos marróns baixo as cellas grosas e grises cando mirou para min. Levantou a vista daquela pequena libreta e quedou observándome durante uns segundos. “El tamén leva sempre a súa libreta de escribir, coma min”, pensei. E de súpeto, aquela mirada casual cobrou un novo sentido.

Vino claro: el tamén era blogueiro. Tamén precisaba escribir para expresarse. Tamén tiña obsesión polo mar.

Pero… ¿decatárase el tamén de que era coma min? ¿Miroume por casualidade eses 5 segundos? ¿Que estaría pensando? ¿Que escribía? ¿Visitaría algunha vez o seu blog? ¿Como sei tanto del?

Entrou sorrindo e cunha foto na man. Camiñaba con ese andar típico dos nenos que están a piques de cumplir dous anos, gracioso e sen medo. Era loira e de cabelo fino, tan fino que parecía calviña cando a luz caía perpendicular sobre a cabeza.  Levaba unha saia texana con volantes e unha camiseta cun gatiño debuxado.

Así como entrou revolucionou a oficina. Todos os traballadores se achegaban a ela, axeónllábanselle diante e falábanlle con voz aguda e a modiño.

-¿Como te chamas?
-Átima.
-¿E cantos anos tes?
-Ashí -respondía ela facendo un V cos dediños.
-Dille, Fátima, dille cantos anos tes.
-Doush -contestou sen baixar os dedos
-¿E que queres ser de maior?
-Fufulaia.
-¿Como? -preguntaron todos estrañados
-Fu… fu… ¡laia! ¡Fufulaia! ¡FUFULAIAAA!

Todos desviaron as miradas cara ós seus pais, buscando unha traducción. “Funcionaria”, dixeron eles con cara de orgullo.

¡Hai que ver! ¡Lévanos ben aprendidos xa dende cativos!

Escribo este post porque si, Silvana, tes toda a razón… Ultimamente ando algo liada, un pouco no meu mundo, e a verdade é que vos teño (a vós e ó blog) un pouquiño abandonados.

 Pero isto vaise rematar xa. A partir de agora prometo poñerme máis en serio co blog e escribir máis a miúdo. E por suposto, visitar máis os vosos blogs.

 O motivo de que estea tan ausente dende hai uns meses é que non teño moito tempo. Quítanmo o traballo, outros proxectos que tiña entre mans e un proxecto con nome de home (xa me entendedes). Ademáis estou nun momento en que non acabo de saber moi ben o que quero, en pleno cambio de mentalidade, e a verdade é que necesito aclarme antes de poder comunicarme co mundo exterior jajaja.

Outra das razóns polas que andaba perdida é que tiven un pequeno problema personal con alguén moi próximo a min. Aproveito tamén para mandarlle a aperta máis forte do mundo a unha persoa que nunca vai saber que lla mandei porque non sabe que existe este blog. É unha amiga miña, uns anos menor ca min, á que sempre protexo moito e que está atravesando un momento moi duro. Xa que non me atrevo a dicirllo á cara, envíolle un agarimo dixital con sabor a “Non pasa nada, agora o importante é que ti te poñas ben. Pola miña parte está todo esquecido. Quérote, aínda que nunca cho diga”.

 .  .

Hai días nos que, irremediablemente, todo ten que sair mal. Hoxe é para min un deses días, téñoo claro a pesar de que apenas é a unha do mediodía.

A véspera normalmente empezan a aparecer avisos para que te prepares psicolóxicamente durante a noite para o día de merda que está a piques de chegar. Por exemplo, onte intentei solucionar un pequeno problema con miña irmá que veño arrastrando dende fai dous meses. Pero, lonxe de solucionalo, aínda se empeorou. Non importa que poñas da túa parte todo o posible e parte do imposible: ten que sair mal para avisar do día de merda.

A noite antes destes días merdentos nunca dormes ben. Chámalle pesadelos, chámalle insomnio, chámalle preocupación ou festa dos veciños… E non haberá ningunha forma de poder evitalo.

E así vai chegando o día de merda propiamente dito. A máxima que rexe esas 24 terribles horas é a supercoñecida Lei de Murphy. Poñamos un caso práctico: as miñas 13 primeiras horas de hoxe:
-Puxera o espertador ás 9 e media, pero acordei antes ás tres, ás seis e pico e ás 9 menos cinco.
-Cando soou o espertador, quedei durmida ata ás dez e media.
-Ó meterme na ducha non daba atopado a temperatura axeitada da auga, e por non ducharme en auga fría case me escaldo a pel.
-Fun comprar catro cousas ó súper e ó final, o tiquet da caixa  marcaba exactamente 27′22 euros.
-O cupón de desconto de 2 euros do súper só era canxeable por unha compra superior a 40 euros (podía ter sido peor: superior a 30, que fode máis).
-Non hai espacio no frigo para meter esas catro cousas.
-Como non hai espacio no frigo, decido meter algo na miña balda do armario, e ó abrir a porta caen 5 tupperwares que estaban mal colocados na balda de arriba.
-Os tupperwares non se limitan a caer, senón que fan o esforzo de caer sobre un montón de migallas de pan e pepitas de tomate que algunha das miñas compañeiras de piso non limpou esta mañá.
-Ábrome unha das cervexas que acabo de comprar, facéndome dano no dedo co chisme de quitar a chapa.
-Unha vez aberta e co meu dedo enroxecido, descubro que esquecera metela no frigo e vén do tempo. ¡Que noxo!
-Cando volvo á habitación, fúndeseme a bombilla.
-Logo de fundirse a bombilla, esgótaseme a pila do MP3
-Póñome a escribir no blog e esquezo que deixara unha coliflor a ferver na cociña…

Pero xa tanto me ten. Por moito que faga, a coliflor leva escrito no seu destino que ten que botar toda a auga por fóra e acabar medio queimada e pegada á pota.

Por todo iso, fago unha chamada desesperada ós deuses da fortuna. Porque 24 horas son demasiadas nun día de merda…

.  . 
(Foto: Chema Madoz)

Era unha desas tardes morriñentas e preguizosas, de rúas baleiras e nada que facer na casa. Fóra non ía nin frío nin calor; non era tarde nin cedo, nin luns nin domingo, non había ningún plan especial, nada que invitase a saír dar un paseo.

Lembro que el acendeu a radio para escoitar o partido da xornada dende a cama, folgazán e sen demasiadas esperanzas no que podía facer o seu equipo. Eu collín un libro e me deixei caer ó seu carón. Mirou para mi cun medio sonriso debuxado nos seus beizos.
-A ver, leme algo. Quero ver como les.
-É que me dá vergoña…
-Non te preocupes, aínda estás aprendendo. ¡Veña, eu che corrixo o que estea mal! ¿Por onde ías?

Así que puxen cara de resignación e resoplei. A primeira palabra, a segunda, e logo a terceira… Intentei parecer segura, deixando que as verbas se encadeasen unhas a outras coma se levasen imáns incorporados. Pero ¿como o ía estar co raro que escriben e falan nese idioma tan novo para min?

Seguín lendo, en voz baixa para que non puidese percibir todos os matices e os meus erros. Estaba máis ocupada en converter aquelas letras nos sons que lle correspondían que en entender o propio texto. Unha frase, outra, e outra máis… Non te trabes…

-Antes de saír de casa deisha que…
-Deixa. Tes que pronunciar dei-xxxxxxxxxa. É coma se mandases calar, tes que pronunciala máis sonora.
-Dei-xxxxxxa… Dei-xa. Dei-xa. ¿Deixa? -repetín eu.
-Si, ¡moi ben! Non o fas nada mal, estou bastante sorprendido. Falas moi ben.

Sorrín entre avergoñada e agradecida polos ánimo, mentres el se achegaba máis. Cunha man rodeou a miña cintura e coa outra colleu o libro, sosténdoo de xeito que o puidesemos ver os dous. E seguiu lendo onde eu me parara, contándome un conto que me encantou, aínda que non sei de que falaba.

“Dei-xxxa”, pensaba eu, “deixa que se pare o tempo…”

Hoxe non fun traballar porque levo dous días con febre. Ó mellor é por mor de tanta campaña electoral, tanto anuncio, e tanto coche que berra…

É que teño un trauma eu cos coches eses que levan altofalantes e que van berrando pola rúa: VOTA PEPÉ!! VOTA PESOE!! SÍ, SÍ, IZQUIERDA UNIDA SÍ!! VOTA… BENEGÁ!!! ¿De verdade pensan que van conseguir máis votantes molestando mentres intentas botar unha soneca ou escoitar a radio?  Eu a verdade é que este ano seguín pouco a campaña, e como xa votei (ó estar lonxe da terra tiven que decidirme antes, non sen esforzo), pois tampouco me molestaron tanto. Xa sei que sempre falo dos coches que berran cando hai campaña, pero é que (ademáis do devandito trauma) teño unha teoría sobre eles…

Os coches que berran non teñen o obxectivo de captar votantes, senón simplemente de molestar, crear ese ambiente de debate e de “¿Ti a quen vas votar? Non cho digo, que o voto é segredo de Estado!”. Se vos fixades, ás veces anuncian mítins, pero en moitas ocasións só piden o voto para os seus candidatos.

En fin, que agora xa é tarde, pero creo que nas próximas eleccións collerei unha libretiña na que irei apuntando cantas veces escoito o coche que berra de cada partido, e ó final, se teño dúbidas á hora de votar, votarei ó que menos molestase durante a campaña.

.  . 

O ceo volveuse gris en cuestión de poucos segundos e toda a luz daquela mañá fresca de febreiro desapareceu de entre os edificios da cidade. Ela mirou para arriba no momento exacto para que unha pinga fría se estampase no seu nariz. ¿Por que sempre esquecía o paraugas en casa? De súpeto, outra pinga foi parar xusto ó seu ollo esquerdo, e outra máis no peito do seu abrigo, e outra no hombreiro…  

Antes de que puidese decatarse xa estaba chovendo a esgalla. Sen pensalo, meteuse na cafetería que tiña dez metros máis adiante, pero nada máis cruza-la porta quedou parada. Aquel sitio soáballe… Achegouse á barra e pediulle un café con leite e un cruasán a un camareiro completamente aburrido e anodino, e logo foi sentar unha mesa para tres no fondo do local. Cando aquel camareiro sen alma lle trouxo o seu café arrecendente e quentiño, ela pediulle se lle podía traer un bolígrafo. Cando o tivo nas súas mans, colleu unha servilleta desas que parecen papel de cebola e empezou a escribir.

“Por unha desas casualidades da vida acabo de caer naquel vello café da rúa La Unión. Aquí foi onde quedamos por primeira vez, o primeiro día que nos coñecimos.

Todo segue igual que aquela tarde, aínda que faltan aqueles nenos que non paraban de berrar na mesa do lado. O café segue a ser tan intenso e espumoso como o da última vez, e as escaleiras que soben ós servicios seguen exactamente no mesmo sitio. Lémbroas ben porque (aproveito para confesarcho) non puiden deixar pasar a oportunidade de botar unha ollada á túa figura de costas cando as subiches a modiño. Case me sentín mal ó espiar o teu corpo desa forma, porque eras o meu amigo…

Agora xa pasaron 4 meses dende aquela (é posible que se cumplan xusto hoxe) e xa non sei nin que somos. Vinte espido ducias de veces, e incluso unha vez espertei abrazada a ti no medio da noite, algo que moi poucas veces fixera antes.

E todo quizáis gracias a este café que hoxe bebo sola. Sabe moi ben, aínda que me amarga un pouco. Creo que debería vir por aquí máis a miúdo…

Por certo, curioso o nome da rúa… Calle La Unión.”

Cando rematou fixo unha bola coa servilleta e a botou na taza xa baleira de café. Levantouse e marchou sen deixar propina.

O peor momento do día é, case sempre, o espertar.  A radio empeza a dar o coñazo con algunha canción de moda xusto antes de que che desexe bos días un locutor con voz de “Ola-acabo-de-meterme-un-tripi-para-poder-falar-con-esta-alegría-a-estas-horas-intempestivas”. Cun cabreo monumental, doulle un golpe ó botón do despertador que apaga o son durante dez minutiños e intento botar unha mini-soneca.

Pero axiña soa o despertador do móbil (é que se non, non me ergo nin ás sete da tarde!). Apágoo e doulle para que soe outra vez ós dez minutos… E así infinitamente ata que por fin, 40 minutos despois, consigo reunir forzas para erguerme.

Ata que non teño o meu café quentiño nas mans eu non son persoa. E iso é un feito obxectivo e demostrado.

Pero estes días que tiven de vacacións sorprendinme a min mesma. Volvín a casa de mamá e papá e descubrín que hai unha forma mellor de espertar: a Fórmula Mami!!

É unha das cousas que máis me gustan de estar en casa. Así non preciso nin o café para estar de bo humor. Sempre lle deixo unha notiña ó lado da súa taza do almorzo desexándolle bos días e dicíndolle a hora á que quero que me veña chamar. Ela nunca se esquece, e vén puntual e sen facer ruído á miña habitación. Eu acordo nada máis abre a porta, pero teño que facerme a durmida. Cando pensa que non me entero achega a súa man á miña cara e me toca moi suavemente as meixelas. Logo retírame o pelo da fronte e dos ollos, dicindo o meu nome en voz baixiña. Pronúnciao a modiño, case nun susurro, mentres que as súas mans xa me van acariñando o pelo pouco a pouco. Coma quen esperta a un neno pequeño.

Ás veces me costa moito traballo non deixar escapar un sorriso tonto, pero non podo ceder na miña estratexia. Ten que seguir pensando que durmo para prolongar o máximo posible ese momento que tan poucas veces podo disfrutar.

Nunca me ergo tan contenta. Mentres quento a leite para o café, ela senta na cociña a ler o xornal, e eu vou cantando polo baixo unha canción calquera cun sorriso debuxado desde ben cedo…

Miña nai, miña naiciña
Como a miña nai ningunha
Que me quentou a cariña
Co calorciño da súa