Felicidades

Xuño 27th, 2014

Bru Rovira: Maternidades
Bru Rovira: Maternidades

É a primeira vez en toda a miña vida que non che podo desexar felicidades.
En realidade eu só desexaría que estiveses aquí, desexaría non ter que buscar as túas caricias nas mans doutras mulleres.
Oxalá non tivese que intentar asemellarme máis a ti para que quedase algo do teu rastro na terra, oxalá non tivese que ter medo do día en que os recordos empecen a estar borrosos e a voz que che lembro non sexa xa á túa.
Gustaríame que non se me esquecese nin una sola das túas palabras, dos teus pensamentos, dos teus xestos. Gustaríame terte aínda e para sempre. Aínda te necesito.
Esa sería a miña felicidade, non a túa, así que, onde esteas, moitas felicidades. Seguro que noutra vida nos volveremos atopar, e seguro que será máis xunta connosco.

Seis meses, vinte e tres días e vinte e tres horas

Xuño 24th, 2014

Hai seis meses, vinte e tres días
e vinte e tres horas todo estaba lonxe,
pensaba.
Estaba tan lonxe que o rozaba,
suave, coa punta dos dedos.
Gañei perdendo, non tiña nada
e me caeu nas mans o que soñara.
Gañei e perdín á vez, pero logo de
seis meses, vinte e tres días
e vinte e tres horas
téndoo todo non teño nada.
Só quero que volvas de alén do infinito,
pero non nos meus soños
senón en milleiros de abrazos.

Aínda son pequena,
aínda te necesito
a cada segundo da miña vida.

Decembro

Decembro 3rd, 2013

Wake me up when december ends

Somos galegos, somos fortes

Xullo 27th, 2013

Todos sufrimos aquela noite que se convertiu no día de Galiza máis triste da nosa historia despois de horas interminables de móbiles sonando sen ser contestados e de olladas case obsesivas á TVG. Todos enviamos mensaxes aos nosos máis achegados para asegurarnos de que os seus estaban ben. Todos nos botamos ás rúas a axudar como puidemos, fose moito ou pouco. Todos sentimos que un anaco de nós ía nese tren descarrilado.
Pero somos galegos. Somos fortes. Estamos afeitos a sobrepoñernos a mil traxedias grandes e pequenas, personais ou colectivas. E sempre temos a man a man doutro galego, a súa axuda. Disque somos desconfiados, pero sabemos traballar en equipo e dar todo o que temos polos outros. Tamén se di de nós que somos pechados e incultos, como lin en Twitter, pero os veciños de Angrois souberon salvar vidas nunha situación en que calquera quedaría paralizado polo medo, todos abrimos as nosas portas para axudar no que se puidese. Somos leais incluso aos descoñecidos cando nos necesitan.
E somos fortes, moi fortes, incriblemente fortes. Cando nos xuntamos non sumamos as nosas forzas: elevámolas á máxima potencia. Por iso sei que poderemos con isto, que as familias afectadas teræn detrás a toda Galiza para darlles folgos e ánimos cando os necesiten. Para darlles toda a nosa forza.
Paradóxicamente, é nestas situacións nas que a identidade nacional deixa de existir para converternos todos simplemente en personas (sen ningún tipo de distincións entre uns e outros) cando nos sentimos máis galegos. Porque esa é verdadeiramente a nosa esencia: somos galegos, somos fortes, solidarios, dispostos, empáticos, infinitamente humáns e xenerosos. Por iso cando o noso auténtico carácter sae á luz nos momentos difíciles é cando máis orgullosos e galegos nos sentimos.
Só espero que esta traxedia que nos azoutou sirva para que nos decatemos destes feitos e manteñamos ese espírito solidario e de unión que xa demostramos tantas veces. Que sexa o noso día a día é a mellor homenaxe que podemos facer a esas 78 personas, ás súas familias, a tódolos afectados e a todas esas personas que coabsúa actuación solidaria nos recordaron cal é a esencia dos galegos

Cada vez que me tocas

Marzo 24th, 2013

Cada vez que te vexo
fáiseme un nó no estómago que ata
irremediablemente
o meu norte e o teu sur.
A miña mente e o teu sexo.
Quero gritar, facer que me vexas,
materializarme nos teus soños
e roubarche un bico nas comisuras
da tentación morna da túa boca.

Cada vez que me miras
o meu peito estoupa en mil pétalos en flor,
os meus ollos non se atreven a cruzar
polo paso da a túa mirada felina.
Devólvesme ós meus dezasete anos,
cando nunca me atrevía ós primeiros pasos.

E cada vez que me tocas…

Cada vez que me tocas
O nó do meu estómago aprétase
como querería eu me apretar contra ti
antes de quedar durmida no teu peito.
O meu corpo faise líquido,
non se contén na embalaxe débil da miña pel.
Os teus bicos chúchanme a enerxía
e caigo rendida e indefensa ós teus pés.
As túas caricias rómpenme os ósos
cun placenteiro crepitar
que recorda ó lume do inferno,
onde unha vez me levaches da man
e de onde aínda non sei se voltei.

Arrastrada polo chan

Febreiro 13th, 2013

Arrástrome espida polo chan
Con tódalas unllas rotas
De tanto intentar aferrarme ao que sexa
E tirar do peso morto do meu corpo
Para seguir adiante.

As pedras afiladas aráñanme o peito,
O ventre, as mans e o sexo.
Nótoas frías e punzantes
Coma agullas que me tatúan
A dor do teu recordo.

Arrástrome sen forzas,
Sen ilusión e sen ganas sequera,
Deixando que a terra húmida
Á que axiña volverei
Console o sangue que brota.

Vexo a miña pel lixada,
Chea de area e de vergoña,
E ergo a cara pouco a pouco
Buscando nos teus ollos indiferentes
O brillo da lascivia.

Suplícoche coa mirada
Que non marches, que me coides,
Que mostres as cicatrices
Que che toquei na escura noite
Na que non perdín nada

Salvo a dignidade.

Non me queiras, úsame,
Non me importa.
Átame unha corda de doble nó
E arrastra tras de ti o meu peso morto.
Pero déixame ir contigo un anaco do camiño.

Prometo deixarme levar
Arañando as carnes contra o chan
Se é preciso

Querer

Febreiro 1st, 2013

Todo se reduce a querer ou non. E eu quero durmir para soñar que non te quero, que non me doen os teus baleiros e que as túas mans nunca me deron vida.

Enerxías

Xaneiro 29th, 2013

Desde que te fuches, a gata durme cada día comigo baixo as mantas. Din que son depuradores de enerxías negativas, pero eu teño medo de que un día a trague o burato negro que deixaches ao marchares

Sorrisos a medias e medias verdades

Xaneiro 22nd, 2013

Cando acabou fun ó lavabo para acabar de limparme. Ao chegar de novo á habitación el xa estaba metido debaixo do meu nórdico, tapado ata o pescozo e aínda espido baixo a roupa da cama.
-Queres quedar ata mañá?
-Cres que estaría dentro da túa cama se non quixese? Ti queres que quede?
Non contestei e agochei a miña cara de circunstancias na escuridade.
-Queres que marche?
-Si.
Díxeno sen pensalo, saiume de dentro. El deixou escapar un riso sinceiro e eu forcei outro que o parecese. Ao virarme para darlle as costas, a luz que entraba pola fiestra iluminou o medio sorriso falso que levaba na boca, a conxunto coa media verdade que acababa de dicir.
Quería que quedase, si, pero tamén quería vingarme del e non concederlle o privilexio de durmir na miña cama. Un ano antes, cando estivéramos liados, antes de que volvese coa súa dona, quedaba comigo toda a mañá sempre que podía. Pero eu sabía o verdadeiro motivo polo que xusto despois desta nova “separación temporal” volvera petar á miña porta: quería se-lo primeiro dos dous en follar para vingarse da súa esposa por telo abandonado de novo. Os tres sabiamos que volverían, e por iso preparei a miña particular vinganza: puxen alarmas no despertador cada vinte minutos dende as seis da mañá, removinme na cama canto puiden durante toda a noite, aclarei a gorxa compulsivamente e suspirei fondo cada tres minutos, e non lle ofrecín auga nin almorzo ao erguernos.
Pero sí, queria que quedase comigo ata a mañá seguinte. E durante moito tempo. Durante todo o tempo do mundo

Podería

Xaneiro 18th, 2013

Podería bebe-los teus ollos a pequenos grolos. Podería endulzar con eles os meus almorzos. Podería roubarche a risa a culleradas. Podería comela dos teus beizos. Podería encherme da túa voz sen empalagarme.
Podería lerche as historias que nunca che contaron. Podería escribirche as que eu nunca contei. Podería converti-los teus recordos en papel. Podería encherche o corpo coa miña caligrafía, sen un só erro.
Sei entender perfectamente as túas contradiccións, pero sigo sen poder entender os teus silencios.