Ás veces a vida métenos un meneo de medo. Sacúdenos tanto que quedamos desorientados, sen saber moi ben quen somos nin qué queremos. Sen tregua. Son eses días nos que simplemente deixamos que as cousas pasen, converténdonos a nós mesmos en espectadores arrastrados polos acontecementos. Por uns días deixamos de ser nós…

E a única maneirade reatoparse é volver a mirar cara dentro dun mesmo, remexer nesa lama que nos fai grises ata atopar o fondo da poza, furgar nela sen medo, e mesmo mergullarse se fai falta.

É entón cando o noso cerebro recupera a lucidez, cando recordamos quen somos e por que.  Eu acabo de lembralo: son Mar e Lúa. Durante meses deixei de furgar nas teclas do meu portátil, xa non me recoñecía a min mesma. Deixei de ser eu cando deixei de escribir.

Pero o mellor de todo é que estou segura de querer ser Mar e Lúa de novo. De feito, nunca deixei de selo.

Alguén me dixo hai pouco que hoxe é un día especial: o único 28 de agosto de 2009 que vou vivir na miña vida. Mañá pasará o mesmo: o único 29 de agosto da miña vida. Levaba razón, se o miramos así.

Pero ás veces, cando nos falta alguén, os días deixan de ser especiais. É o que me pasa cun amigo que en moi pouco tempo se convertera no meu irmán pequeno grande, e que morreu hai uns meses. Era moi estrano, porque a pesares de que era máis vello ca min, eu sempre tiven o impulso de coidalo con toda a ternura que podía xuntar, coma se fose o meu irmanciño pequeno. El facía o mesmo comigo: coidábame porque era máis grande, pero ó mesmo tempo tamén se deixaba coidar por min. O respeto que naceu entre os dous foi moi especial, e hoxe o boto de menos como a poucas persoas na miña vida. Os días sen el perden sentido, e non deixo de pensar que non tiven tempo de despedirme del antes de que o cancro o arrincase do meu carón uns meses atrás. Aquel día tiven que deixar de crer nesas caralladas do karma: non importa cómo sexas de bo, a vida é unha puta e nunca sabes cando se cansará de facerche as beiras.

Non tiven tempo tampouco de preguntarlle por que estaba tan distante dende había tempo. Certo, había case un ano que non mantiñamos unha conversa das nosas, pero a min non me chega para esquecer e deixar de aprecialo coma antes. Onde queira que estea, só lle quero dicir ó meu irmán pequeno grande que o boto moitísimo de menos, e que se algunha vez lle fixen mal non foi querendo. Gustaríame poder explicarlle todo o que sentín cando me enterei de que nos deixara, como me custou conter as bágoas durante todo o día, como me estouparon nos ollos durante toda a noite e como se quedaron alí chantadas durante unha boa tempada.  Aínda agora seguen a chamar por el de cando en cando.

Si, ó mellor é certo que cada día é especial polo simple feito de estar vivo. Eu prometo, pequeno, axudarte a vivir un pouquiño en cada día da miña vida recordándote cun sorriso (aínda que este veña empañado con bágoas). Non só estás presente nos meus recordos, senón tamén en moitas das miñas frases, dos meus xestos, das miñas fotos, dos meus sms, na miña forma de bailar salsa cando non toca e nesa xenerosidade que aprendín de ti. Quédate pretiño de min e poderás velo todo; unha pequena homenaxe á xente que, coma ti, fai que a vida teña sentido e siga a ser, a pesar de todo, marabillosa.

Ó meu irmán pequeno grande. Nunca te esquecerei por todo o que fuches para min. Para sempre

…por cacheiras!! Somos do clube da Galega, oink! oink!

Hai uns días puiden voltar a Galicia, que xa tiña unha morriña que non podía con ela. Xa rematei os exames, así que toca prepararse para o verán, e ¿que mellor forma de facelo que volvendo a casiña uns días?

Quixen aproveitar ó máximo os poucos días que ía estar, así que ás 9 da mañá xa me estaba sempre a soar o despertador. Foi así que puiden ver o Xabarín, un Xabarín renovado e con moita máis forza. Quizáis me equivoco, pero tiven a sensación de que volvía a ser o mesmo de cando eu era cativa, aínda que máis moderno e con moita forza e moitas ganas.

Así que, aquí me tedes. Xa estou de volta logo das mini-vacacións e tamén na Blogosfera, e espero que esta vez poida quedarme por máis tempo e actualizar a miúdo. 

Axiña me porei a visitarvos a todos, que xa teño ganas de ver cómo vos van as cousas. Atan entón!!

Como di o título, este post é un adeus, un agradecemento e un ata logo. Aí van:

Adeus: a un dos meus mellores amigos, que marchou sen darme tempo a despedirme nin a dicirlle canto o apreciaba a pesar do distanciamento dos últimos meses.

Agradecemento: á Conxurada, polo precioso papiro violeta que me pasou, e a todos vós por acompañarme todo este tempo, aínda que agora nin sequera actualice.

Ata logo: tamén a todos vós, porque necesito retirarme durante un tempo do blogomillo para volver collelo dentro de pouco con máis forza. Prometo que volverei, pero teño tan pouco tempo no día a día que non me queda outra que retirarme provisionalmente ata que acabe o curso.

E máis nada… Unha aperta  a todos, e vémonos prontiño, en canto rematen os exames. Botareivos de menos, moito máis do habitual.

Conxurada, perdoa que aínda non escollese os meus dous poderes. Será a primeira cousa que faga en canto volva coas ideas máis claras e un pouquiño máis de tempo.

Quedei baleira por dentro, lendo unha e outra vez aquel texto que dicía:

“Gracias. Gracias por facer coma se o entendeses, por non intentar nunca roubarme os pensamentos. Gracias por non ver ó papel como un inimigo, por non ter medo das miñas letras, por facerlles un oco escuro tamén na túa vida, gracias por deixar que sigan a ser miñas. E gracias por non preguntar nunca, por confiar neste ménage-à-trois que temos montado. Gracias polo apoio incondicional, por facer coma que non ves cando se me escorren as bágoas mentres escribo. Gracias pola túa paciencia cando as personaxes me posúen por uns días. Gracias por permitirme que teña esta vida paralela no medio do mundo, polos teus puntos e apartes e polos teus smileys. Pola inspiración inconsciente que me regalas cando dormes. Gracias por non pedir nin que che dea as gracias.
Gracias por comprender que son un auténtico caos de letras revoltas e reviradas que aínda están a busca-lo seu oco. E gracias por lerme dende a túa imaxinación”

Paseniño, a túa figura desdibuxábase sobre un horizonte indistinguible. Vin como camiñabas a modo cara ó infinito, sen volve-la vista atrás. Quedei sola.

Sentín os dedos coma se me quixesen chorar, e axiña todo o meu arredor se tinguiu da cor translúcida que teñen os soños. De súpeto vin a mensaxe clara na miña cabeza, e milleiros de letras pequenas coma pingas de chuvia salpicaron o baleiro. Tíñao todo na miña mente, só tiña que coller as letras e ordena-las unha a unha antes que se esvaíse o recordo… Pero ¿por onde empezar? Non había tempo, axiña a mensaxe comezaría a confundirse con tantos outros pensamentos e delirios deixando orfas a todas aquelas pingas.

“¡Vamos, tes que facelo, tes que facelo!” ¿Como era? ¿Que dicía? As letras… ¿As letras dan medo? Non, non era iso… Respirei fondo, pechei os ollos e deixei de pensar. Os meus dedos comezaron a moverse desesperadamente coma por arte de maxia buscando un oco para cada letra, intentando recompoñe-la mensaxe que medio minuto atrás tivera na cabeza.

Pouco a pouco as palabras ían tomando forma, e os parágrafos tamén. As ideas aparecían unha detrás da outra, e cada vez era máis doado enlazar as pingas. En pouco máis de media hora as letras xa reproducían con bastante exactitude aquela mensaxe telepática e misteriosa. Mirei para elas e todo pareceu cobrar sentido de novo. Os pulmóns enchéronseme de vida, e sentinme coma unha nai que colle ó seu fillo no colo por primeira vez.

Pero ¿para que todo isto? ¿Que se agochaba detrás daquelas palabras? Resultábame difícil crer que non había nada máis que o que se podía ler. En tres minutos o fillo xa era maior e marchaba da casa. Quedei baleira por dentro, lendo unha e outra vez aquel texto que dicía:

“Gracias. Gracias por facer coma se o entendeses [...]“ 

 ————————-

E ata aquí podo ler por hoxe. Se queredes saber que máis dicía a mensaxe ides ter que esperar ó próximo post!! Mentres tanto admítense apostas

Tiña esperanza, confésoo…

4 anos axiña pasan, espero…

¡Si! Levaba dende o 27 de xaneiro esperando que chegasen á miña casa. Aínda non as teño físicamente aquí, pero mañá xa as poderei baraxar nas miñas mans coma se fosen as cartas dun tarot que decide o destiño de moitas persoas…

Falo das papeletas electorais. Como non vou poder ir votar en persoa (xa sabedes, a distancia é o que ten), hai un par de semanas solicitei o voto por correo. Xa estaba nerviosa que non me daban chegado, a ver se non recibiran ben a solicitude e ía perderme a festa por un erro…

Aínda que, non sei por que, este ano teño un mal presentimento. Dáme no nariz que moita festa non vai haber, non. Non sei como van as enquisas por aí, pero teño entendido que o PP só está a dous escanos da maxoría absoluta (Ninsesabe debe estar que rabia). Estou bastante desconectada de todo o rebumbio electoral, e non sei moi ben que se comenta por aí.

Hoxe só podo aportar unha cousa que me chamou moito a atención: no telediario da 1 falaron das eleccións vascas antes que das galegas, comentando o que dixera cada partido en cada un dos mítins que fixeran recentemente. ¿Sabedes o que dixeron logo das galegas? ¡Que había un clima moi distendido porque Pepe Blanco atopara ó xefe de non-sei-que do PP e lle dera un folletiño de publicidade, a ver se o convencía e a última hora deixaba o lado escuro! Bueno, o do lado escuro xa é marca da casa, non o dixeron así…

Quero pensar que foi que eu non estaba moi atenta e cando falaron los mítins galegos andaba na parra, e por iso non me enterei. Ó mellor algún de vós me pode sacar a dúbida…

Pero bueno, que non me quero estender moito… Que polo visto moita festa non hai nin haberá, pero eu teño unha cosa que celebrar. Os que levades tempo seguindo o meu blog seguro que lembraredes o meu odio irreprimible cara ós coches que berran… Pois ben, ESTAS ELECCIÓNS NON!!!! ¡Líbrome deles! Juas juas juas!!

PD –> Ó mellor non van ben os vínculos porque non me funciona internet. prometo amañalos canto antes, perdoade

Este 14 de febreiro seguramente vou estar en casa e facer algo de comer, e logo conectarme un rato ó Facebook e falar por Messenger cun par de amigos, é o mellor escribir algo no meu blog e buscar alguna merda estúpida na Wikipedia, ou calquera cousa, e dubido que me decate de que pasa algo importante ese día porque non teño o cerebro lavado, non son un soso, unha ovella do montón.
¿Por que? ¿Ti que farás?

Creo que non precisa máis comentarios… Atopeino nunha web anti-San-Valentín, e como non é que me gusten moito as trapalladas estas, pois mira… ¿Qué mellor que contarvos os meus plans para o sábado en dous idiomas? ¡Isto é o que se chama multiculturalismo!

Agora, iso si, a traducción vai un pouco ó chou e un pouco ó meu estilo personal Xa me entendedes…

.  .

Pois este é o tocho do que me acabo de liberar… ¡¡¡Siiiiiiii!!! Primeira parte da proba superada.

O montón da esquerda son os apuntes de clase de todo este cuadrimestre, e o da dereita “textos de apoio” que conviña saber. Non está mal, ventilados todos en apenas 3 semanas sen deixar de traballar. A verdade é que estou moi contenta…

E falando de exames, aproveito a ocasión para desexarvos moita sorte a todos os que estaredes agora metidos de pleno na época de avaliación. Ánimo que axiña se pasan estas semanas fatídicas!!