Xa está, xa se acabou.

Hoxe (por primera vez esta semana) levanteime con forzas e decidín que ata aquí chegamos. Teño que cambiar a miña forma der ver as cousas. Non podo estar todo o día a pensar no rápido que pasa o tempo, porque así, por riba de que xa pasa rápido de seu, non o aproveito. Teño que exprimir ó máximo cada segundo, e teño que facelo porque si.

Onte volvinme de Santiago porque estaba mal, moi triste por todo o que está a pasar ó meu arredor. Pensei que uns días na casa me sentarían ben, e así foi. Hoxe xa me sinto capaz de afrontar algúns problemas. O que me fixo cambiar de actitude foi miña irmá, que a chamei porque necesitaba falar con alguén, pero ela estaba igual ca min e dixen: “Primeiro ela, vouna animar”. Obligueime a estar ben para poder tirar por ela, e estou moi contenta. Ela tamén vai estar moi contenta en canto chegue a casa, dentro dunhas horas. Diso ocúpome eu.

Tamén me obliguei a quedar cos amigos que hai tempo que non vexo. Teño que sair de casa.

A cada palabra que escribo síntome un pouco mellor, máis convencida. ¡A ver o que me dura! Hehehe.

Dende este preciso momento queda inaugurada oficialmente a etapa de posts non-pesimistas e non-raiantes!!

This entry was posted on venres, novembro 10th, 2006 at 1:52 pm and is filed under Raiaduras de-mentes. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.