Era  visto… Esta semana empeceina con gafe, e así tiña que rematala.

O domingo espertei con febre, e miña nai levoume a Santiago en coche para que puidese ir o luns á exposición en grupo que tiña que facer. Xa non puiden ir traballar o domingo, por suposto… Esa noite paseino tan mal, sola no piso, que estiven a piques de chamar unha ambulancia que me levase a urxencias. Tomei máis de 1g de paracetamol e non daba baixado de 39. Da exposición, o mesmo que do traballo. Tururú pajarito. Nasti de plasti. Total, que veu meu pai buscarme o luns ó mediodía en pleno temporal.

Coincidiu eses días que meu avó, que xa levava 5 semanas ingresado no hospital, púxose peor. O martes estivo a piques de morrer, pero os médicos amañaron o problema (flaco favor lle fixeron, pero de agradecer en todo caso…). Como o mércores estaba mellor (e eu tamén), pois collín autopista a Compostela. Cheguei, rematei un traballo que tiña que expoñer o xoves (hoxe) e marchei para a cama. Xa me soara o despertador, e sentín o móbil ó meu lado. Era meu pai. Morrera o avó.

Segundo asalto. Segundo intento en van nesta semana de ir a Santiago a expoñer traballos, e segundo avó que me morre. Desta non foi tan traumático.  Xa o tiñamos moi asumido. E xa sabiamos o que era.

Pasei todo o día entre o tanatorio e o coche, indo levar e traer xente, etc. Estou derrengada. Tanto andiven co coche que lle fixen un raiazo impresionante… (outro, segundo asalto de raiazos tamén na columna da entrada do garaxe). O colofón perfecto para unha semana de merda na que non perdín os ánimos nin un intre.

Nin sequera cando as que consideraba “as miñas amigas” non me chamaron para darme o pésame, ou se xa me baixara a febre… Segundo asalto para decatarme de que a xente non ten o mesmo concepto de amizade ca min. Segundo asalto e K.O.

E segundo asalto con “chico guapo“, que non me chamou esta semana para volver vernos o xoves noite (vaia, que sorpresa…), pero que polo menos contestou á miña mensaxe. A ver qué pasa.

Estou K.O. Vou pa cama.

Aínda que non o vaian ler, milleiros de gracias a todos os que me chamaron e se preocuparon. Non poden imaxinar como valoro todos eses pequenos detalles e canto me axudaron…

This entry was posted on xoves, novembro 30th, 2006 at 11:14 pm and is filed under Segredería. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.