31 de decembro de 2006. Como dixo alguén, ás 12 da noite cambiamos de día, de semana, de mes e de ano.

Hoxe é imposible non facer balance do 2006. Na tele xa levan tempo facendo resumos do mellor do ano. Hoxe escoitei o mesmo na radio, e nos periódicos non se quedan atrás. Tódolos blogueiros teñen feito xa o seu balance e os seus propósitos, así que eu non vou ser menos.

Empezamos co balance. O 2006 foi un ano incriblemente inestable, no que houbo dúas partes ben diferenciadas. A primeira metade, ata que volvín do Erasmus (ou quizáis uns meses antes) foi do mellor da miña vida. Sen problemas, sen preocupacións, sen responsabilidades… Risas sen parar, borracheiras que enlazaban co seguinte día, algunha despedida, moitísimas saídas nocturnas, a visita de meus pais… Os bos momentos eclipsan ós malos. Pero nada máis volver xa empecei coas prácticas, o traballo, as clases… O verano non existiu, non vin a praia. Pero bueno, compensou por poder ver ó meu afillado con apenas dúas horiñas de vida. A facultade está sendo unha merda este ano, pero o Nadal cundiume (aínda que os traballos non me deixan tempo para nada) porque polo menos puiden disfrutar do pequeno. ¡Cousiña bonita! En resumo, moi ben o principio e bastante mal ó final.

Propósitos para o novo ano, toca agora… Pois só me propoño unha cousa: sentar a cabeza pero non madurar, seguirdisfrutando coas pequenas cousas que dan as ganas de vivir. non quero cambiar moito, só pido ter ós meus verdadeiros amigos cerquiña, á miña familia e un pouquiño de tempo para min.

Este ano vou poñermo doado, porque coa racha que levamos… jejejej

FELIZ ANO A TODOS!!!

Atrás van quedando ‘Los mundos de Yupi’, os Fraguel, Songoku e os Electroduendes. Imos cambiando, e connosco vai cambiando tamén a tele.

Cando era pequena a tele era unha pasada… E agora aínda o é, só que o que merece a pena ver é o que antes nos molestaba: os ANUNCIOS.

Non fai falta ser un experto en publicidade (e eu non o son) para saber apreciar a calidade e a orixinalidade dalgúns anuncios actuais. Eu o que fago ás veces é ver a publi e cambiar de canal cando empeza o programa. É normal, cos peazo anuncios que temos nestes días. ¿Facemos un repaso?

Los animales de dos en dos: O primeiro do que hai que falar é do do cochiño. Xa non é o anuncio en si, senón a canción. Los animales de dos en dos ¡uá uá! ¿Algún de vós conseguiu non cantala despois de ve-lo anuncio? E o cerdito correndo detrás ó máis puro estilo Toy Story, ¿que me dicides? ¡Simplemente xenial! Non só conseguiu que todo o mundo lembre a marca e o modelo do coche (Seat Altea XL), senón que ademáis creou todo un fenómeno de masas ó seu arredor. Todo o mundo devece por poñer no móbil o sonitono da canción, e incluso se rumorea que hai webs para salvar ó famoso porquiño rezagado. Eu non atopei ningunha, pero se vós coñecedes algunha facédenolo saber nos posts, por favor!! Por certo, que se queredes salvar ó porquiño só tedes que enviar SALVAR + CERDITO al 5657 (que malo o chiste, perdón!). Unha cousa máis: ¿por que os animais espertan coa treboada e cando saen da casa loce o sol? Mmmmm…

Quédate en el rincón hasta que dejes de pensar en un oso blanco: A persuasión elevada á máxima potencia, á perfección. ¿Non vos parece? Eu creo que como anuncio é do mellor que se viu en moito tempo: orixinal, falándolle directamente á nosa consciencia sobre o noso inconsciente, imposible deixar de pensar nel logo de velo. A min, personalmente, encántame.

Gears of War: Non sei que ten o anuncio, pero quero compra-lo xogo aínda sen ter a consola. Ó mellor é pola canción, pero a min impactoume moitísimo… Como anuncio funciona de marabilla.

Be water, my friend: Dixéronme que detrás deste anuncio está un tal Risto Mejide, que seica é xurado de OT ou unha cagarrutia destas… Creo que é o Doctor House do xurado, ¿ouh? O que sei é que o anuncio engancha, crea sensación… Bi guater, mai frend, pero… ¿cantos de vós lembrades exactamente e de memoria o producto que anuncia? O spot pasou a criba, pero o anuncio non vos sei eu…

Agora propóñovos que sexades vós os que me contedes os anuncios que máis vos gustan, sexan actuais ou dos míticos. A ver cantos lembramos!

Queda pouco para que chegue Papanuel, apenas unhas horiñas. Non sei que me entrou hai un rato (ultimamente non sei nada da miña vida), que noto que me falta algo.

Despois de ler un post de Apocalipse do porco decateime de que hai algo que está a cambiar: o curro, os traballos de clase, as présas, a falta de tempo… estanme a rouba-la ilusión. O Nadal xa non é o que era.

Queda pouco de cando era nena, vou medrando (e non sei se tamén madurando). Xa non escribo a carta ós Reis, xa non vou ver a Papanuel ó Carrefuá, xa non me paro nos escaparates a ver se están dentro das tendas comprando os regalos para tódolos nenos que se portaron ben. Xa non teño ganas de comer turrón, nin de axudar á miña nai a poñe-los pratos na mesa, nin de taparme o nariz coa bufanda cando saio á rúa, nin de saltar no sofá cando soa a última badalada, nin sequera de levar a cabo ese arduo proceso de “pelado e despepitado das uvas”.

Todo quedou xa atrás, perdín gran parte da miña capacidade de disfrutar do tempo libre. Perdín a inocencia, gran parte da miña ilusión.

¿Que será o próximo? Quero recuperar todo iso, aínda que só sexa para axudar ós que agora son os peques da familia a vivir o Nadal como o vivín eu cando era cativa coma eles. Gustaríame saber transmitirlles todo iso que xa case non me queda: a imaxinación, a capacidade de asombrarme, os nervios ó rachar un papel de regalo, as ganas de encher o árbol de guirnaldas de cen mil colores distintos.

Aínda que supoño que eles xa irán servidos de todo iso… Voume deixar contaxiar polos peques da casa.

En calqueira caso, deséxovos un bo Nadal a todos os que de cando en cando pasades por aquí e aturades as miñas trapalladas. Espero que nunca perdades de vista ó neno que din que hai dentro de cada un de nós.

¿Que mellor forma de comenzar o Nadal que tendo que comprar un móbil novo tra-la pérdida-extravío-roubo do meu teléfono? Aí quedan as fotos do meu afillado cun par de horas de vida, as mensaxes que me mandaran, as que mandara eu, as que escribin e non cheguei a mandar…

Síntome fatal. Xa sabía que hoxe non me podían sair ben máis cousas :’(

Sonche cousas dó futbol… Cannavaro é o Fifa World Player e agora o Vaticano quere formar un equipo que xogue na Primeira División  italiana, na Serie A. Aí o vai, o Vaticano Futbol Club.

Así o confirmou o cardeal Tarcisio Bertone, un cardeal coñecido pola súa aficíón ó ‘calcio’ (tifoso da Juve) que xa soara na prensa hai uns anos como un dos ‘papables’, é dicir, dos posibles candidatos a Papa. ¡Vaia ritmo de vida leva este home!

O caso é que segundo a SER, este señor xa fora locutor de fútbol anos atrás. Quere fichar como entrenador ó ex-seleccionador italiano, que seica provén dunha familia con raíces cristianas e el mesmo é católico practicante.

Bueno, eu marcho correndo pa clase, que non se pode estar en misa e facendo soar as campás. ¡Chego tarde!

Despois de tres intentos inútiles de escribir algo minimamente decente no blog, decidin poñerme a ordena-la miña habitación.

Coma se ordenándoa fose ordenarse automaticamente a miña cabeza… :/

Foto: Anne Geddes

O que vén a dicir o título, basicamente, é que hoxe bautizamos ó meu afillado, o Pequeno Buda, o bebé máis guapo do mundo.

Miña tía prometérame que non iamos ter que rezar, nin ler, nin coller ó neno… ¡Menuda emboscada! Tocoume ler a lectura, as preces, renunciar a Satanás (menos mal que tiña os dedos cruxados jejeje!) e soster ó neno un cacho. Collino mal xa de primeiras, e case se me cae. O cura ríase mentres rezaba o Padrenuestro, porque me vía con cara de “Xa non podo máis co monstro este no colo”, e eu mentres intentando manter a verticalidade sobre os meus tacóns descomunais, e escoitando de fondo as risas de miñas irmás meténdose comigo. Xa non sabía como conter a risa.

Logo, unha vez rematada a cerimonia coas correspondentes renuncias ás seduccións de Satanás, fomos a casa de miña tía e comimos coma cochos… para non variar. Estiven ben de tempo xogando co pequeno. Ó principio, os primeiros meses, non me quería nada, e cando lle falaba torcíame a cara. Pero agora inventeille a canción de “¿Dónde está el bichet?”, a que sempre lle canto mentres lle fago agarimos e lle toco o nariz (tolea coa risa cando lle tocan o nariz), e xa me quere. Ri cando lle fago as festas, e cólleme a man e empeza a xogar cos meus dedos. Logo vomítame toda por riba, e eu límpoo e doulle un biquiño. ¡Tenme namorada este pequeno!

En canto teña dentes e cheguen as Pascuas, voulle regalar o que eu sempre quixen e os meus padriños nunca me cpmpraron: unha casiña xigante de chocolate, con pitiños deses amarelos coas patas de aramio e flores comestibles.

Impresionante o alumeado que gasta este ano Santiago para o Nadal. Por unha vez non é ironía, da gusto pasear polas rúas de Compostela. ¡Con dicirvos que ata me está entrando o espíritu navideño…!

Fóra os míticos bonecos de neve con bombillas tamaño flexo, ó lixo cos típicos Papanueles que máis que Papanueles parecían representacións da constelación Orión! Este ano milleiros de micro-bombillas adornan cada rincón de Compostela, creando formas caprichosas e elegantes, moi alegres e dinámicas. Un teito de fíos azuis cobre a entrada ó Vilar. A Plaza Roxa está preciosa.

O único chungo é a iluminación que puxeron en Cervantes… Pero chunga, chunga! Toda a columna recuberta de mini-flashes brancos…

Pero o mellor de todo (aínda que ó principio case me daban medo) son uns renos que hai chantados por toda a cidade. Son todos branquiños, con luz extraña… non sei como explicalo, é mellor velo.

No Obradoiro puxeron unha especie de portal de Belén feito igual que os renos. É moi divertido ir paseando e topar cun reno brilante ó dobla-la esquina. Parece ser que a idea tivo moi boa aceptación… tanta que alguén xa “colleu prestado” un dos renos que se reparten por toda a cidade. A noticia, no Correo, aquí. E non vos perdades o post dun tal PAPA NOEL!!

Se queredes ver máis exemplos desta orixinal decoración, máis links ó mesmo xornal.

A foto que puxen tamén foi sacada da web de El Correo Gallego, é de Ramón Escuredo.

Esta mañá espertei (hai un ratiño nada máis) con esta “sorprendente” noticia na SER: un dos concelleiros do PP de Sanxenxo é sospeitoso de corrupción urbanística. ¡Oh, traxedia!

Xa irei ampliando… Agora vou pa clase que chego tarde!

Tal día coma hoxe, un 10 de decembro de 1948, a Asamblea Xeral da ONU aprobou a Declaración Universal dos Dereitos Humanos. Só dous anos máis tarde, en 1950, esa mesma asamblea decidiu convidar a tódolos países interesados a que conmemorasen a devandita aprobación. 

Dende entón, cada 10 de decembro se celebra o Día dos Dereitos Humanos.

Este ano foi especial, porque o celebramos coa morte de Pinochet ós seus 91 anos. Eu non digo máis nada, cada un que saque as súas propias conclusións…

Descanse en paz… se é que pode…