Foto: Chema Madoz

¡Hai que ver para canto pode dar un café! No tempo de beberse unha taciña, a túa vida pode cambiar completamente de dirección. A min non é que me importe, porque total, como non sei cara onde vai…Podes alongar un café ata unha hora. Entre que sentas, que che vén o camareiro, que cho serve, que enfría e que rematas a conversa… Si, unha hora é tempo abondo para que todo cambie.Hoxe fun tomar un café cun amigo. Empezamos a falar, a preguntarnos pola nosa vida, a comentar cousas sen importancia e cousas que nos importan…  Ata que ó cabo de 10 minutos xa estaba pensando nesa canción de Quique: “Peor que el olvido fue volverte a ver“. Non sei que me pasa con ese rapaz. Se non o vexo non me pasa nada, pero como o teña diante… ¡Que difícil é ás veces soster as miradas!O caso é que, non sei por que, a mente humana ten unha curiosa forma de asociar lembranzas e feitos. Por exemplo, hai tres cancións que xa me lembran a el irremediablemente. Levo comigo a condena de ter que pensar nel cada vez que as escoite. Xa hai tempo que non paro de pensar nel. Vai por rachas, pero é moito tempo.Estou algo confusa, porque ás veces me fai entender que si, e outras simplemente non me fai entender. Desta chamoume el, foi todo idea súa. E eu non sei que pensar, porque sempre paso moito de todas estas parvadas, non son o meu estilo (nin el tampouco, pero en fin…).

Bueno, resumindo, que son parva, que me sinto coma unha tonta aquí escribindo cousas que nunca digo e ás que nunca lle dei importancia. E paso de contarlle nada a ninguén. Mellor que quede aquí, perdido pero sen esmorecer, esperando e macerando.

This entry was posted on sábado, decembro 9th, 2006 at 2:43 am and is filed under Raiaduras de-mentes. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.