Non sei por que é isto, pero cando algún amigo me di de quedar a tomar algo, éntranme uns nervios que non podo aturar. Son incapaz de afrontar situacións deste tipo, e xa sei que é unha tontería, que non pasa nada, que non teñen por que pillarse comigo os meus colegas… pero sinto algo parecido ó que debe ser o pánico escénico.

O outro día quedei cun amigo, pero a medida que pasaba o tempo as conversas volvíanse máis personais e profundas. Contamos segredos, falamos do pasado… Despois de 3 horas de café aínda fomos dar unha volta por aí. E logo, ó cabo duns días, pasamos toda a tarde a falar por internet, e seguimos contándonos cosas que non sabiamos do outro. Empecei a poñerme nerviosa cando me decatei que antes falabamos de amigos comúns, pero desta só estabamos a falar de nós mesmos, preguntándolle máis cousas ó outro. É algo moi nornal en min, nunca paro de facer preguntas… pero non sei se el o entendería doutro xeito.

Ás veces dime cousas que me deixan un pouco volada e que non sei como interpretar. Chámame princesa, bombón, e cousas do estilo. Dáme corte contestarlle como lle contestaría a un amigo normal, porque teño medo de que pense que me gusta, ou paranoias desas que se montan os tíos.

É que nin sequera sei se lle gusto algo… Pero polo menos a min non me gusta que aparecese na miña vida xusto no intre en que decidín que de solteira se está moi ben, pero que ás veces non vén tan mal ter alguén especial ó lado.

Creo que o mellor é non darlle máis voltas…

This entry was posted on mércores, xaneiro 3rd, 2007 at 11:17 pm and is filed under Segredería. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.