Acábanme de facer unha auténtica PU-TA-DA no traballo, así, con tódalas letras, as sílabas ben marcadas e con maiúsculas.

Avisáronme hoxe mesmo, ás dez da noite, de que mañán (domingo) ás doce teño que ir cubrir unha cousa a Arcade. E teño que ir eu, porque non teño exames nin estou agobiada… E como o luns non teño o exame máis difícil deste ano, do que aún me queda unha parte por estudiar, ¡pois veña! ¡Que vaia a rapaza! Tiña todo previsto para poder estudiar mañán pola mañá, con calmiña, e repasar con tempo abondo. Agora vou ter que levantarme ás nove despois de me ter deitado ás tres, ler catro ou cinco follas e marchar para alí. Non chego antes das dúas e media a comer, e logo ás cinco entro ó choio. ¡E o exame o luns!

Joder, xa é o segundo día consecutivo que choro, pero desta é con ganas. Todo me está afectando moito, por moi parvada que sexa. E miña nai vai na cama xa, non quero espertala para que me escoite como me laio das miñas tremebundas desgracias. E non sei como se chega a Arcade, e non sei nin que carallo teño que facer, e non sei os apuntes, e as miñas amigas non me collen o móbil, e as miñas irmás non contaron comigo para a cea e chego ás doce e teño que poñerme a fritir algo… E non atopo as gafas para poder estudiar, e ninguén se preocupa por min despois de medianoite.

E cada día me sinto peor, sen folgos e sen ninguén que se decate de que en realidade son moito máis débil do que deixo ver, que só o fago para protexerme.

Non vou dar aprobado por culpa da merda esa que me jode todos os meus plans

(Xa sei que me vou arrepentir de ser tan tonta e escribir todo iso, pero é o que hai agora mesmo… FOTO DE MAN RAY)

This entry was posted on domingo, febreiro 4th, 2007 at 2:02 am and is filed under Raiaduras de-mentes. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.