Onte saín tomar algo co rapaz aquel do que xa escribira algunha vez. Xa levaba tres días seguidos dicíndome que se quedabamos á noite pa dar unha volta, cear ou ir ó cine, pero sempre lle dicía que non por medo, e xa me daba palo dicirllo outra vez.
Estivemos falando bastante, porque estaba preocupado por algunhas cousas do traballo. Eu ó final, contra os meus principios, acabei contándolle o que me preocupaba a min: tódolos amigos importantes que me deixaran tirada no pasado sen dar explicacións estaban volvendo á miña vida, pedíndome axuda agora que se sentían sos.
Eu creo que lle quedou algo por contar, non sei por que me dá que anda aí aí con algunha rapaza. E máis que preocupada ou triste, síntome coma se se me quitase un peso de enriba, coma se tivese un problema menos.
Agora o que vou facer é intentar esquecer todo por uns días, ir pasear á Lanzada e desconectar un pouquiño ata o Entroido.