Estes días estiven un pouco resfriada, e unha amiga veu á miña casa para facerme compañía. Trouxo unha peli desas que a min non me soen gustar moito, das que eu chamo “pelis de chicas”, desas coas que moita xente chora… El diario de Noa, chamábase.

 A verdade é que a collín cun pouco de recelo, pero axiña me convenceu. O personaxe do Noa xove é boísimo, e foi o que me enganchou para non deixar de vela, porque a tía, Allie, era un pouquiño cargante.

A peli vai dun velliño que lle le tódolos días a unha vella internada nun asilo, sempre a mesma historia: o conto dun mozo que se chama Noa e que vive nun pobo con seu pai. Un verán coñece a unha rapaza rica que vai de vacacións alí. Ó principio ela pasa del, pero Noa consegue que se namore. E así pasan o típico verán dos 17, xuntos as 24 horas do día. Pero os pais de Allie pensaban que era pouco para a nena, e un día, xusto despois dunha pelea entre os nenos, vanse do pobo, sen deixar que se despidan.

Noa escríbelle 365 cartas durante un ano, pero a nai nunca llas dá a Allie. Pasa o tempo e, tras moitos cambios nas súas vidas, volven atoparse cando Allie xa estaba comprometida. E a partir de aquí, mellor calo…

O caso é que a peli dá moito en que pensar. A verdade é que me emocionou, teño que recoñecelo. Creo que foi a tercera ou cuarta peli na miña vida que me obligou a conter as bágoas (teño unha reputación que manter!). É preciosa.

Fala sobre todo dos amores imposibles pero que non se rinden. Eu non creo moito nesas cousas, pero bueno, sempre é bonito que che fagan pensar que aínda quedan historias así, ¿non?

PD —> Como dixo Aznar a única vez que non mentiu, “Vaya coñazo acabo de soltar…!”

This entry was posted on mércores, marzo 21st, 2007 at 2:39 am and is filed under (In)-Experiencias. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.