Onte saín tarde de traballar, tan tarde que aínda me deu tempo a atura-las palmas e o “Campeones, campeones, oe oe oe” dos merengóns do traballo. E por se non chegase con eles, ó saír á rúa había media ducia máis de madridistas co himno soando a todo trapo a través das ventás abertas dos seus coches, polas que asomaban bandeiras blancas xigantes co escudo do clube. ¡Que pena que non gañase a Liga o Barça!

Pero o peor veu cando xe levaba medio camiño percorrido. Estaba a punto de cruzar nunha rúa céntrica, cando se empezaron a escoitar uns berros achegándose: “Viva el Madrid, puta Catalunya!”.  E cada vez máis preto: “Viva el Madrid, puta Catalunya!”. E máis preto…

Entón, unha rapaza que ía polo outro lado da estrada encarouse cos tres mozos que viñan cantando iso.
-Ei, parad! Soy catalana, y me estáis insultando!

Xa podedes imaxinar como seguiu a ‘conversa’… Eu apurei o paso para deixalos atrás canto antes, escoitando como os berros iniciais eran substituidos por enérxicos “Viva España! Viva España, coño!”. Un home se achegaba á trifulca para poñer un pouco de paz, e non había ninguén máis polas rúas a esa hora. Supoño que todo quedaría nun incidente sen ningunha importancia…

O resto do camiño a casa fun pensando en esa manía de mesturar o deporte coa política. Recoñezo que eu tamén o fago, que son anti-merengue e que non creo niso do “equipo del país”, nin troulas polo estilo… en parte por xente coma os tres mozos de onte. Porque para celebrar un triunfo do meu equipo non precisaría atacar a Madrid nin a ningunha outra cidade. Quero pensar que o que movía a estas tres persoas onte eran o alcol e a emoción incontible do momento…

Deporte e política deberían ir separados. E se non, que tomen exemplo de Pontevedra: o Concello aínda debe os cartos prometidos ós equipos dende hai máis dun ano, e iso non foi obstáculo para que esta tempada ascendesen o Teucriño, o Leis de futbol sala e a Sociedad Gimnástica de atletismo. Foi pena do Pontevedra, que a pesar de contar co maior apoio, non foi quen de ascender a Segunda… Outro ano será.

Non foi sen tempo, pero xa están aquí! Beeeeen! As vacacións!

Aínda me quedan unhas cantas cousas que facer, traballos por rematar, e tal… pero os exames xa están todos acabados. Agora toca esperar polas notas.

Despois de estas semanas nas que o blog estivo abandonado xa toca prestarlle un pouquiño de atención, aproveitando que teño tempo. Tamén aproveitarei para facervos algunhas visitiñas, así que xa sabedes: a escribir todos!!

 ..

Cando era pequena, miña avoa sempre me contaba historias. Encantábame sentar no seu colo, neses veráns ourensáns de calor abafante, e escoitar todos eses contos que ela inventaba para min.

Pola noitiña, xusto despois de cear, saiamos á terraza da vella casa de pedra que construira seu pai e xogabamos un pouco ás cartas, ou ó parchís. Cando estaba de leria, de bo humor, eu poñíalle cariña de pena e pedíalle que me contase un conto. A maioría das veces era a historia dalgún santo ou cousa semellante. Unha das súas preferidas era a dos tres pastores de Fátima, pero a min eses non me gustaban.

Eu quería que me falase da Santa Compaña, de como era a súa aldea cando ela era cativa, de cando aínda ía ó cole, de como roubaba mazás nas fincas dos seus veciños…

Unha noite de agosto contoume unha lenda que lle contaran a ela de nova. Dicía que se unha rapaza pensaba nun rapaz xusto antes de ir durmir e, ó mesmo tempo, ese neno pensaba nela tamén antes de adormecer, esas dúas persoas quedaban como ‘vencelladas’ para sempre por unha especie de fíos invisibles.

Nunca coñecín a ninguén que soubese desta lenda, e estou empezando a pensar que o inventou miña avoa para entreterme naquela noite. Pero o certo é que, aínda hoxe, penso moitas veces nesa historia. Sobre todo polas noites, xusto antes de quedar durmida…