..

Cando era pequena, miña avoa sempre me contaba historias. Encantábame sentar no seu colo, neses veráns ourensáns de calor abafante, e escoitar todos eses contos que ela inventaba para min.

Pola noitiña, xusto despois de cear, saiamos á terraza da vella casa de pedra que construira seu pai e xogabamos un pouco ás cartas, ou ó parchís. Cando estaba de leria, de bo humor, eu poñíalle cariña de pena e pedíalle que me contase un conto. A maioría das veces era a historia dalgún santo ou cousa semellante. Unha das súas preferidas era a dos tres pastores de Fátima, pero a min eses non me gustaban.

Eu quería que me falase da Santa Compaña, de como era a súa aldea cando ela era cativa, de cando aínda ía ó cole, de como roubaba mazás nas fincas dos seus veciños…

Unha noite de agosto contoume unha lenda que lle contaran a ela de nova. Dicía que se unha rapaza pensaba nun rapaz xusto antes de ir durmir e, ó mesmo tempo, ese neno pensaba nela tamén antes de adormecer, esas dúas persoas quedaban como ‘vencelladas’ para sempre por unha especie de fíos invisibles.

Nunca coñecín a ninguén que soubese desta lenda, e estou empezando a pensar que o inventou miña avoa para entreterme naquela noite. Pero o certo é que, aínda hoxe, penso moitas veces nesa historia. Sobre todo polas noites, xusto antes de quedar durmida…

This entry was posted on luns, xuño 4th, 2007 at 2:03 am and is filed under Segredería. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.