.. 

Levaba tempo xa sen actualizar, e iso que me propuxera escribir algo onte… ¿Por que? ¡Pois porque este blog cumpría un aniño! ¡Beeeeeen! ¡Felicidadesssss!

Este momento, que para min é moi especial, quero aproveitalo para darvos as gracias a todos, porque cos vosos posts e os vosos comentarios facedes que siga mantendo a ilusión por ser de Mar e Lúa. Sen vós, sabendo o inconstante que son, este blog nunca tería cumprido un ano…

Un ano de moitas emocións: problemas con amigos, moito traballo, pouca festa, novas persoas que apareceron na miña vida e que pagou a pena coñecer (se estás a ler isto, seguramente me refería a ti)…

Creo que nestes doce meses tiven que madurar moito, e cargar coa responsabilidade de estudiar e traballar o mesmo tempo… Niso se resume a miña vida este ano.

Ultimamente houbo moitas novidades no plano laboral. En agosto e setembro xa me ofreceron 3 novos postos de traballo, que rexeitei por esa idea que tiña de marchar de aquí… O peor é que aínda non estou segura do que farei, pero o que decida ten que ser xa. Non me pode ir mellor, pero estou moi queimada xa de tantos meses de esforzo.

Ah! E outra novidade da que non me podo esquecer… Vén ben fresquiña, porque hoxe mesmo me enterei de que xa son LICENCIADA!!! Aprobei o meu derradeiro exame da carreira e estou que aínda non mo creo.

A verdade é que non é para queixarse… ¿verdade?

¡Agora si que si! Pedinme uns días libres no traballo e mañá mesmo empezo a miña viaxe con destino a Catalunya. ¡Anda que non me vai vir ben nin nada!

Agora mesmo vou facer a maleta, que mañá aínda traballo e non me vai dar tempo. ¡Que nervios!

Espero que vós tamén o pasedes moi ben. Eu vouno facer de seguro: imos en plan cultural, con tempo para ver algo de deporte e descansar un ratiño nas praias.

Portádevos ben mentres non estou!

Ah, e por  certo, un último apunte: Felicidades para Sergio e Diego Vallejo, os dous irmáns de Meira que compiten no Campionato de España de Rallyes de Asfalto e que o pasado fin de semana se puxeron líderes despois do Rally Príncipe de Asturias. ¡A por todas, Lobo!

.. 

Mañá teño que facer o que espero que sexa o meu derradeiro exame da carreira. Non sei nin como o levo, pero é que xa estou cansa de durmir tan pouco e traballar tanto. Ademais, hoxe raieime moito por unha tontería, e acabo de descubrir cal é a miña condea nesta vida.

Resulta que hai pouco foi o meu cumple. Como me sentira moi sola este verán, vivindo na miña casa mentres os demáis estaban na praia, miña nai fíxome un regalo. Comproume o mellor que había no mercado, pero eu quixen cambialo porque me sentía mal… Non podo aceptar que a xente me faga regalos, que gasten tantos cartos en min… Soa moi tonto, e xa sei que ela o fixo con toda a ilusión do mundo por darlle á súa filla o mellor. Sei que non estaba intentando compensarme co agasallo polo feito de que pasara sola tanto tempo… Pero aínda así, cada vez que vía o regalo diante dábanme ganas de tirar con el pola fiestra. ¿Para que precisaba eu tantos complementos e tantas trangalladas que non ía utilizar nunca? ¿Por que gastar os cartos nunha máquina con máis memoria ou máis potencia se non se van empregar?

Iso foi o que lle expliquei a ela, e ó cabo dos días conseguín convecela. Hoxe fomos cambialo á tenda, e por 30 roñosos euros quedei cunha cousa peor, sen tanta parafernalia pero máis barata… ¡Por 30 euros de merda!

Aínda non saíra da tenda e xa me dera conta de que me equivocara. Por esa diferencia de cartos, compensábame ter o primeiro modelo, o que ela me regalara. A conclusión que saco de todo isto é que cada quen ten a súa propia condea nesta vida, e a miña é non saber ser feliz.

 Síntome mal cando a xente me trata ben (cando me fan os mellores regalos), e aínda me sinto peor se me tratan mal. Teño todo o que podo necesitar, e non sei aproveitalo e ser feliz. ¿Por que son tan tonta? ¿Por que me poño triste durante dous días cando vexo o carteliño de Manolo? ¿Por que me paso o día pensando no mal que tiña que estar o pobre do rumano ese que se prendeu lume en Castellón? ¿Por que non podo pasar de todo e vivir ó meu rollo?

¿Por que deixo que todo me afecte tanto? Xa me diredes o que son 30 euros hoxe en día para unha familia que vive sen moitos problemas económicos… Coma se os fose facer máis felices devolvéndolles os 30 euros do regalo que me fixeron con todo cariño… Son tonta.

Pero sobre todo, ¿por que Manolo non puxo carteis en Castellón?