Estes días están a facer obras no ascensor do meu edificio, e ainda que non o creades, estou contentísima. Contrataron uns obreiros que son a caña e que dan un montón de bo rollo. Son moi educados e moi riquiños.

Sempre están dous xuntos, o de cara de calamar e o de barbiña case roxa. Póñense a traballar moi cedo, a iso das 8 ou das 9, e non paran nin á hora da siesta. Como estes días non teño que madrugar esperto sobre as 11 co ruido dos taladros e as serras de fondo.

Si, ás veces si que me dan ganas de matalos… Pero despois sempre os escoito cantar coa radio a pilas que colgan na barandilla da escaleira. Dálles igual que canción sexa, ¡sábenas todas! Nena Daconte, Amaral, Antonio Orozco, El Canto del Loco, La Oreja de Van Gogh, Serrat, Mecano… ¡Todas! De cando en cando, se soa algunha flamencada, tamén se lles escoita cantar por riba da radio, “improvisando” un pouquiño (por non dicir “soltando gallos”)…

Outras veces poñen algunha canción en inglés, pero eles non se resisten a facerlle a competencia á radio, a ver quen berra máis, e asubían as melodías.

A ver se co que lles paguemos se poden apuntar a clases de canto

Tiña que facelo, non puiden resistirme ó ‘Vivamos como galegos’… Supoño que xa todos coñeceredes este anuncio de Gadis que está a convertirse nunha auténtica revolución. Un minuto e medio de risas, de tópicos, de emocións e de orgullo polo fermoso que é ser galego. Este spot está sendo un auténtico éxito, e isto queda demostrado con probas científicas irrefutables como que seis dos meus contactos do Messenger xa se fixeron con algunha das súas frases para presentarse ante o mundo… E de novo, eu tamén caín na tentación da orixinalidade e o bo rollo de Gadis, teño que recoñecelo…

Por fin alguén que non representa Galiza como unha terra na que nunca deixa de chover mentres un gaiteiro á beira do mar toca unha muiñeira triste. Triste coma os días de choiva, triste coma el mesmo, triste coma a morriña…

A autoxenreira xa quedou moi atrás, estamos contentos de ser galegos, de ter 17.340 festas cada ano (e en aumento!), de saltar nas pozas os días que chove, de voltar á aldea cada domingo e comer grelos da casa… De inventarnos o inglés, de ter inventado tamén a pregunta total que serve para calquera momento, persoa e ocasión… De non saber se subimos ou baixamos, de contestar con outra pregunta, de non crer no que ‘habelo haino’ e de non ter xente fea na nosa terra…

Un dez para os creadores!! ¡Canta razón levan! O único malo é a dobraxe, que lle quita moita espontaneidade. Aínda así, ¿quen logrou conter a risa mirando este anuncio? ¿Quen non quere vivir coma galego?

Hoxe vin na edición dixital de El País que os correctores celebraban onte o seu día. Decidiron celebralo facendo unha ‘cacería fotográfica del error’ polas rúas de Barcelona e Madrid, aínda que tamén se aceptaban aportacións dende todas partes do mundo. Galiza estivo á altura das circunstancias gracias a un cartel no que se anunciaba que se vendía unha jaita jalleja.

Como sei o importante que é o seu traballo (e como se agradece nun xornal ter un bo corrector), pois eu tamén me quero sumar a esta forma tan divertida de celebralo, e por iso vos aviso de que hai unha casa que se vene preto de Baiona, pero se en troques buscades cachorros de pastor alemán béndense nos arredores de Pontevedra.

E se tanto erro vos produce fame, tedes que saber que no Louxo da Toxa fan as hanburguesas máis saborosas de toda Galiza… ¡Tedes que probalas!

Por certo, aproveito para recomendarvos que vos fixedes nos carteis en galego do BBVA se tedes ocasión, que tamén son de foto…

.. 

Jose vive lonxe de Galiza dende hai casi 40 anos. Daquela marchara buscando traballo, coma tantos outros. Logo dun tempo, cando estivo ben asentado en terras máis prósperas, a súa dona e os seus fillos acabaron por deixar atrás ese pobo entre montañas no que sempre viviran.

Non hai verán no que non volvan todos a ese pobo medio perdido na serra. As vacacións sempre se pasan alí, onde aproveitan para comprar mel galego, coller unhas cantas botellas de licor café e encher as maletas coas mellores lembranzas e sensacións.

Pero a pesar de que pasa menos dun mes en Galiza, Jose non vive alonxado dela. Aínda conserva un acento e un falar perfectos, deses que chegan a conmover se os escoitas fóra da terra. Aproveita calquera ocasión para falar galego, e incluso sospeito que, de cando en cando, deixa escapar a propósito algunha palabriña cando fala castellano.

Jose é desas típicas familias da aldea, que así como chegas, non tardan nin medio minuto en ofrecerche o mellor da casa: chourizos, queixo, un bo vino e unha conversación cargada de emocións lonxanas en común.

Onte tiven un pouco de tempo libre, e aproveitei para ir con meus pais e miña irmá ó Grove, á Festa do Marisco.
Teño que confesar que era a primeira vez que ía, pero paseino moi ben. Gustoume moito, e non había moita cola nin nada para pedir. Comimos coma cochos, e quedamos todos fartos. Alí atopamos a uns amigos de meus pais e xa estivemos todos xuntos.
Comimos unhas navallas que estaban boísimas, das mellores en moito tempo, e tamén pedimos un arroz de marisco que estaba increíble… E logo tamén comimos cigalas á prancha, empanadas variadas… ¡Quedamos todos coma pepes!
A verdade é que estaba todo riquísimo, pero non quixen mirar a conta… ¡Para iso vou con papi e mami!