Jose

.emigracion.jpg

Jose vive lonxe de Galiza dende hai casi 40 anos. Daquela marchara buscando traballo, coma tantos outros. Logo dun tempo, cando estivo ben asentado en terras máis prósperas, a súa dona e os seus fillos acabaron por deixar atrás ese pobo entre montañas no que sempre viviran.

Non hai verán no que non volvan todos a ese pobo medio perdido na serra. As vacacións sempre se pasan alí, onde aproveitan para comprar mel galego, coller unhas cantas botellas de licor café e encher as maletas coas mellores lembranzas e sensacións.

Pero a pesar de que pasa menos dun mes en Galiza, Jose non vive alonxado dela. Aínda conserva un acento e un falar perfectos, deses que chegan a conmover se os escoitas fóra da terra. Aproveita calquera ocasión para falar galego, e incluso sospeito que, de cando en cando, deixa escapar a propósito algunha palabriña cando fala castellano.

Jose é desas típicas familias da aldea, que así como chegas, non tardan nin medio minuto en ofrecerche o mellor da casa: chourizos, queixo, un bo vino e unha conversación cargada de emocións lonxanas en común.

5 Responses to “Jose”

  1. paideleo di:

    Meus avós botaron muitos anos en Venezuela e cando falaban galego daba a impresión de que non saíran da aldea na súa vida e cando falaban español era venezolano o que falaban.

  2. O outro día vin un reportaxe sobre galegos en Estados Unidos, foi abraiante comprobar cantos deles malia ter nacido alí falaban galego, e os que marcharan había moitos anos… pois o que di Paideleo, que falaban coma se nunca marcharan de aquí… a dicir verdade mellor que se aínda viviran aquí. Está visto que un non valora as cousas cando as ten á súa disposición todos os días.
    Un saúdo, xa había tempo…

  3. bandini di:

    no hay como ser uno mismo en todas partes y en cualquiera…

  4. Lendo o teu último paragrafo acordeime da miña primeira escola, aló no monte, “Conde-Seijas, Fronzal, unitaria, rural, difícil desempeño”…Non vin noutro lugar xente máis acolledora. Os nenos viñan de casas que había espalladas, e eu adiqueime a coñecelas todas. Sempre me recibiron coma se fose unha autoridade importante.
    Nunca me sentín mellor tratado. Nin penso que ninguén valorou máis o meu traballo.
    Dijo eu que José ben podería ser calquera daqueles homes de aldea.

  5. Estando lejos, Galicia siempre se lleva en el alma, aunque el gallego no se siga llevando en la boca necesariamente…
    Me gusta tu blog. Lo encontré saltando de uno a otro… 🙂
    Saludos fresquiños