Jose
.
.
Jose vive lonxe de Galiza dende hai casi 40 anos. Daquela marchara buscando traballo, coma tantos outros. Logo dun tempo, cando estivo ben asentado en terras máis prósperas, a súa dona e os seus fillos acabaron por deixar atrás ese pobo entre montañas no que sempre viviran.
Non hai verán no que non volvan todos a ese pobo medio perdido na serra. As vacacións sempre se pasan alí, onde aproveitan para comprar mel galego, coller unhas cantas botellas de licor café e encher as maletas coas mellores lembranzas e sensacións.
Pero a pesar de que pasa menos dun mes en Galiza, Jose non vive alonxado dela. Aínda conserva un acento e un falar perfectos, deses que chegan a conmover se os escoitas fóra da terra. Aproveita calquera ocasión para falar galego, e incluso sospeito que, de cando en cando, deixa escapar a propósito algunha palabriña cando fala castellano.
Jose é desas típicas familias da aldea, que así como chegas, non tardan nin medio minuto en ofrecerche o mellor da casa: chourizos, queixo, un bo vino e unha conversación cargada de emocións lonxanas en común.
outubro 23rd, 2007 at 10:09 pm
Meus avós botaron muitos anos en Venezuela e cando falaban galego daba a impresión de que non saíran da aldea na súa vida e cando falaban español era venezolano o que falaban.
outubro 24th, 2007 at 9:33 pm
O outro día vin un reportaxe sobre galegos en Estados Unidos, foi abraiante comprobar cantos deles malia ter nacido alí falaban galego, e os que marcharan había moitos anos… pois o que di Paideleo, que falaban coma se nunca marcharan de aquí… a dicir verdade mellor que se aínda viviran aquí. Está visto que un non valora as cousas cando as ten á súa disposición todos os días.
Un saúdo, xa había tempo…
outubro 25th, 2007 at 4:31 pm
no hay como ser uno mismo en todas partes y en cualquiera…
outubro 28th, 2007 at 4:46 pm
Lendo o teu último paragrafo acordeime da miña primeira escola, aló no monte, “Conde-Seijas, Fronzal, unitaria, rural, difícil desempeño”…Non vin noutro lugar xente máis acolledora. Os nenos viñan de casas que había espalladas, e eu adiqueime a coñecelas todas. Sempre me recibiron coma se fose unha autoridade importante.
Nunca me sentín mellor tratado. Nin penso que ninguén valorou máis o meu traballo.
Dijo eu que José ben podería ser calquera daqueles homes de aldea.
novembro 22nd, 2007 at 3:42 am
Estando lejos, Galicia siempre se lleva en el alma, aunque el gallego no se siga llevando en la boca necesariamente…
Me gusta tu blog. Lo encontré saltando de uno a otro…
Saludos fresquiños