Onte pola noite pillei o NoiteBus cunhas amigas para saír de festa noutro sitio. Queriamos ir a unha discoteca un pouco grande, para cambiar un pouco a rutina. Collímolo no centro a iso da unha da mañá, e había bastante xente esperando tamén.
Xusto antes de subir nós montou no bus unha pandilla de oito ou nove raparigos imberbes con voz de chillona que foron directamente ós asentos do fondo, ó ‘galiñeiro’. Dous deles intentaron colarse e non pagar os 2€ da viaxe. O conductor era un home novo, duns trinta anos, con aspecto de ser cubano ou sudamericano. Non lles deixou pasar sen pagar, e todos os da pandilla (agás dous que axiña se separaron dos outros, indo cara a parte dianteira do bus) comezaron a berrarlle “Busero cabrón, busero hijo de puta”.
Aínda non arrancara o bus, e os niñatos comezaron a cantar flamencadas a berros, acompañando con palmas. Como non lles chegaba o ritmo tiveron que marcar o compás dándolle patadas ó asento de diante ata que este empezou a rachar. Despois as patadas eran simplemente polo pracer de destrozar, e finalmente acabaron por deixalo medio roto, inutilizable.
Non contentos con iso, entretíñanse cuspíndolle á moza do outro asento, mentres a chamaban ”gorda de mierda”. Ela aturou estoicamente un bo cacho, e cando estivo farta colleu unha botella de auga que levaba no bolso e botoulla toda por riba ós niñatos. Un deles, ó que lle caeu o líquido en toda a entreperna, foise cara ela e amezouna de morte, co seu queixo imberbe tremento da vergoña de levar os pantalóns ‘mexados’ diante de todos os pasaxeiros. A moza e a amiga que a acompañaba tiveron que levantarse dos seus asentos, e remataron de pé no medio do pasillo.
O resto dos pasaxeiros mirabamos cara atrás con cara de impotencia, de non saber que facer. Un arxentino que ía sentado preto de min, duns vintetantos anos, colleu e díxolle ó mexado: “Como vuelvas a amenazar a alguien delante de mí te reviento la cabeza”. O outro quedou calado coma un peto. Algúns pasaxeiros empezaron a insultalos, pero aí quedou a cousa.
Eu sentíame fatal, humillada como persoa aínda que non me fixeran nada. Se fose eu a conductora posiblemente xa me tería posto a chorar moito tempo atrás. Eu tamén quedei calada, coma todos os demáis. Non dixemos nada, a pesar de que éramos moitos máis que os seis niñatos que quedaran na parte de atrás do bus, e tamén me sentía fatal por iso. Os outros dous que se apartaran nada máis comezar a movida intentaron varias veces que os seus amigos se comportasen, e non sabían nin onde meterse da vergoña allea.
A metade de camiño o buseiro botouse cara ó arcén. Ábríronse as portas do medio e subiron tres policias. Había un control, e o buseiro parara para que se levasen ós niñatos de merda. Os polis collérono pola nuca e ‘acompañárono amablemente’ escaleiras abaixo. Aí quedou, no medio da estrada, rodeado de maderos e esperando a que o levasen a comisaría ou canda seus pais… Só un dos seus amigos baixou para acompañalo, mentres que o resto quedaron calados e quedos nos seus asentos do fondo.
Non volveron dicir nin mu no que quedaba de traxecto. Espero que o pasasen moi ben de festa.
. 
. 
. 
Desculpas especiais para o meu amigo