.  . 
Keith Haring - Amistad

Con só unha excusa cambias a cor do meu día.
Sinto que vés, que pasas, que antes de chegar xa marchas.
Que xogamos xuntos, pero ti xogas comigo.

Sei que non é xusto, ti tamén o sabes,
pero non che importa,
e a min só me importa ás veces.

Eu fago de tonta, e ti me deixas.
Constrúes novas paredes
para que poida seguir batendo coa testa nelas.

Escapas sen que saiba se volverás
porque xa sabes que eu si o farei
tan pronto oia os teus pasos preto de min.

Aínda que escape do meu destino
xa é tarde porque unha vez escapei del por ti
e agora estou pagando o castigo.

E vou ó mar a respirar novos poemas
pero alí non atopo a brisa marina,
senón o teu alento.

E me desalenta,
e volvo coller forzas para xurarme que non.
Desta vez non. Non te chamarei.

Quedarei aquí sentada. Esperando. Esperándote.
Coa noite escapando das miñas mans,
co soño roto e abrindo os ollos…

Non sexa que pases e non te vexa.

Mentres espero…
          Espero… Espero…
                    Espero… Espero…
                              Espero… Espero…

Espero a que volva o meu amigo de sempre

This entry was posted on martes, novembro 27th, 2007 at 4:14 am and is filed under Poesías. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.