.  . 

O ceo volveuse gris en cuestión de poucos segundos e toda a luz daquela mañá fresca de febreiro desapareceu de entre os edificios da cidade. Ela mirou para arriba no momento exacto para que unha pinga fría se estampase no seu nariz. ¿Por que sempre esquecía o paraugas en casa? De súpeto, outra pinga foi parar xusto ó seu ollo esquerdo, e outra máis no peito do seu abrigo, e outra no hombreiro…  

Antes de que puidese decatarse xa estaba chovendo a esgalla. Sen pensalo, meteuse na cafetería que tiña dez metros máis adiante, pero nada máis cruza-la porta quedou parada. Aquel sitio soáballe… Achegouse á barra e pediulle un café con leite e un cruasán a un camareiro completamente aburrido e anodino, e logo foi sentar unha mesa para tres no fondo do local. Cando aquel camareiro sen alma lle trouxo o seu café arrecendente e quentiño, ela pediulle se lle podía traer un bolígrafo. Cando o tivo nas súas mans, colleu unha servilleta desas que parecen papel de cebola e empezou a escribir.

“Por unha desas casualidades da vida acabo de caer naquel vello café da rúa La Unión. Aquí foi onde quedamos por primeira vez, o primeiro día que nos coñecimos.

Todo segue igual que aquela tarde, aínda que faltan aqueles nenos que non paraban de berrar na mesa do lado. O café segue a ser tan intenso e espumoso como o da última vez, e as escaleiras que soben ós servicios seguen exactamente no mesmo sitio. Lémbroas ben porque (aproveito para confesarcho) non puiden deixar pasar a oportunidade de botar unha ollada á túa figura de costas cando as subiches a modiño. Case me sentín mal ó espiar o teu corpo desa forma, porque eras o meu amigo…

Agora xa pasaron 4 meses dende aquela (é posible que se cumplan xusto hoxe) e xa non sei nin que somos. Vinte espido ducias de veces, e incluso unha vez espertei abrazada a ti no medio da noite, algo que moi poucas veces fixera antes.

E todo quizáis gracias a este café que hoxe bebo sola. Sabe moi ben, aínda que me amarga un pouco. Creo que debería vir por aquí máis a miúdo…

Por certo, curioso o nome da rúa… Calle La Unión.”

Cando rematou fixo unha bola coa servilleta e a botou na taza xa baleira de café. Levantouse e marchou sen deixar propina.

O peor momento do día é, case sempre, o espertar.  A radio empeza a dar o coñazo con algunha canción de moda xusto antes de que che desexe bos días un locutor con voz de “Ola-acabo-de-meterme-un-tripi-para-poder-falar-con-esta-alegría-a-estas-horas-intempestivas”. Cun cabreo monumental, doulle un golpe ó botón do despertador que apaga o son durante dez minutiños e intento botar unha mini-soneca.

Pero axiña soa o despertador do móbil (é que se non, non me ergo nin ás sete da tarde!). Apágoo e doulle para que soe outra vez ós dez minutos… E así infinitamente ata que por fin, 40 minutos despois, consigo reunir forzas para erguerme.

Ata que non teño o meu café quentiño nas mans eu non son persoa. E iso é un feito obxectivo e demostrado.

Pero estes días que tiven de vacacións sorprendinme a min mesma. Volvín a casa de mamá e papá e descubrín que hai unha forma mellor de espertar: a Fórmula Mami!!

É unha das cousas que máis me gustan de estar en casa. Así non preciso nin o café para estar de bo humor. Sempre lle deixo unha notiña ó lado da súa taza do almorzo desexándolle bos días e dicíndolle a hora á que quero que me veña chamar. Ela nunca se esquece, e vén puntual e sen facer ruído á miña habitación. Eu acordo nada máis abre a porta, pero teño que facerme a durmida. Cando pensa que non me entero achega a súa man á miña cara e me toca moi suavemente as meixelas. Logo retírame o pelo da fronte e dos ollos, dicindo o meu nome en voz baixiña. Pronúnciao a modiño, case nun susurro, mentres que as súas mans xa me van acariñando o pelo pouco a pouco. Coma quen esperta a un neno pequeño.

Ás veces me costa moito traballo non deixar escapar un sorriso tonto, pero non podo ceder na miña estratexia. Ten que seguir pensando que durmo para prolongar o máximo posible ese momento que tan poucas veces podo disfrutar.

Nunca me ergo tan contenta. Mentres quento a leite para o café, ela senta na cociña a ler o xornal, e eu vou cantando polo baixo unha canción calquera cun sorriso debuxado desde ben cedo…

Miña nai, miña naiciña
Como a miña nai ningunha
Que me quentou a cariña
Co calorciño da súa

Ultimamente vai de animais a cousa… Vouvos contar o que me pasou. 

Hoxe fun dar un paseo polas praias da zona da Lanzada e San Vicente. Coincidiu por casualidade que cando aparquei ó lado dun bar para tomarme algo fresquiño, unha señora e unha nena se achegaron a min e me preguntaron:
-Oes, nena! ¿Sabes se é certo que apareceu unha balea nunha das praias do paseo de madeira?

Eu non oira nada, pero como son un pouco cotilla pensei “Imos ver se é certo”. Así que comecei a camiñar polo paseo. Máis alá do porto, nunha pequena cala, víase algo semellante a unha roca que brilaba baixo o sol. Tiña forma de bágoa.

A medida que me achegaba á area puiden ver que era a balea. Fedía. O sangue xa se secara sobre a súa pel, e as moscas xa comezaban a atacar aquel festín recén chegado do mar. Faltáballe a aleta posterior, e tiña a boca aberta. Xacía medio soterrada na area.

Non sei exactamente que especie era. De longo medía aproximadamente como  unha persoa, e creo que era de cor negra. Tiña os ollos na parte lateral da súa cara, e parecían dous botóns cosidos nun boneco de trapo. Algúns curiosos xa se achegaran antes ca min, e moito máis ca min. Estaba rodeada de pegadas afundidas na area.

A Garda Civil non tardou en chegar, pero antes tiven o impulso de facer unhas cantas fotos… Non sei por que, a verdade é que a imaxe non tiña nada de bonito… Supoño que todo o extraño, o pouco habitual, ten algo de atractivo que chega a superar as nosas reticencias iniciais. Por moi noxento ou triste que sexa queremos lembrar o que sabemos que seguramente non viviremos nunca máis.

Nembargantes, preferín non colgar a foto porque non era nada agradable de ver. Cando a pasei ó ordenador ó chegar a casa tiña a sensación de que aquel cheiro asqueroso me perseguira ata a habitación.

Miña nai dixo que había pouco que aparecera outra balea morta nunha praia da Coruña. Eu non sabía nada, pero é curioso que de súpeto se dean dous casos similares en tan pouco tempo. ¿Casualidade? Espero que sí.

.  . 

A gatiña espertou, preguizosa, envolta nas sabas da súa cama. Pouco a pouco foi abrindo os seus ollos amarelos, que parecían brilar na penumbra da habitación. Bocexou facendo unha onda coa súa lingua rosa e áspera, abrindo tanto a boca que deixou entrever os seus pequenos colmillos brancos.

Desperezouse sen présa, estirando as patas dianteiras e cravando lixeiramente as unllas naquel colchón duro e vello. A esquerda, a dereita, e agora outra vez a esquerda… ¡Que sono!

Este exercicio aínda lle levou uns segundos, ata que decidiu marchar orgullosa daquela habitación, deixando que o seu carácter e a súa independencia se plasmasen naqueles andares felinos e elegantes. Antes de saír aínda tivo tempo de xirar a cabeciña e mirar para atrás. Así viu aquel vulto que se escondía do frío da noite cubríndose cun nórdico, regocixándose en quen sabe que soños. Coma sempre, respiraba máis rápido que a maioría das outras persoas… A ela gustáballe durmir enriba do seu peito, deixando que aquela respiración a mecese coma se fose un bebé. Derretíase con aqueles aloumiños no lombo, as caricias detrás da orella… Non podía evitar ronronear cando sentía aquelas mans mornas sobre o seu corpo.

Pero xa estaba ben. Xa era abondo. Non tiña razóns para marchar, pero ía facelo porque a ela lle petaba. “Ó fin e ó cabo, é o que se espera de nós, os felinos: que sigamos as nosas arroutadas sen pensar en nada máis. Somos independentes”. Así que pechou os ollos por última vez, capturando aquel olor na súa memoria, e saíu pola rendixa que deixaba a porta entreaberta.

Camiñou cara outra habitación da casa, cara unha cama onde non durmía o seu dono. Alí, ós pés daquela figura semidescoñecida que tamén descansaba, acurrucouse facéndose case unha boliña peluda. Notou como aquela figura espertaba ó sentir o seu calor tan de preto, ollándoa na escuridade cun sorriso que a cautivou. Movida por eses instintos felinos, a gatiña levantouse para logo deixarse caer rozando a súa man, roubándolle un agarimo.

Xa volvería canda o seu dono cando lle petase de novo, se é que lle apetecía antes de que chegase o día seguinte.

“Ó fin e ó cabo todo o mundo sabe o independentes que somos os gatos. É o que se espera de nós, os felinos”.