.  . 

A gatiña espertou, preguizosa, envolta nas sabas da súa cama. Pouco a pouco foi abrindo os seus ollos amarelos, que parecían brilar na penumbra da habitación. Bocexou facendo unha onda coa súa lingua rosa e áspera, abrindo tanto a boca que deixou entrever os seus pequenos colmillos brancos.

Desperezouse sen présa, estirando as patas dianteiras e cravando lixeiramente as unllas naquel colchón duro e vello. A esquerda, a dereita, e agora outra vez a esquerda… ¡Que sono!

Este exercicio aínda lle levou uns segundos, ata que decidiu marchar orgullosa daquela habitación, deixando que o seu carácter e a súa independencia se plasmasen naqueles andares felinos e elegantes. Antes de saír aínda tivo tempo de xirar a cabeciña e mirar para atrás. Así viu aquel vulto que se escondía do frío da noite cubríndose cun nórdico, regocixándose en quen sabe que soños. Coma sempre, respiraba máis rápido que a maioría das outras persoas… A ela gustáballe durmir enriba do seu peito, deixando que aquela respiración a mecese coma se fose un bebé. Derretíase con aqueles aloumiños no lombo, as caricias detrás da orella… Non podía evitar ronronear cando sentía aquelas mans mornas sobre o seu corpo.

Pero xa estaba ben. Xa era abondo. Non tiña razóns para marchar, pero ía facelo porque a ela lle petaba. “Ó fin e ó cabo, é o que se espera de nós, os felinos: que sigamos as nosas arroutadas sen pensar en nada máis. Somos independentes”. Así que pechou os ollos por última vez, capturando aquel olor na súa memoria, e saíu pola rendixa que deixaba a porta entreaberta.

Camiñou cara outra habitación da casa, cara unha cama onde non durmía o seu dono. Alí, ós pés daquela figura semidescoñecida que tamén descansaba, acurrucouse facéndose case unha boliña peluda. Notou como aquela figura espertaba ó sentir o seu calor tan de preto, ollándoa na escuridade cun sorriso que a cautivou. Movida por eses instintos felinos, a gatiña levantouse para logo deixarse caer rozando a súa man, roubándolle un agarimo.

Xa volvería canda o seu dono cando lle petase de novo, se é que lle apetecía antes de que chegase o día seguinte.

“Ó fin e ó cabo todo o mundo sabe o independentes que somos os gatos. É o que se espera de nós, os felinos”. 

This entry was posted on luns, febreiro 4th, 2008 at 3:36 am and is filed under Outras cousas.... You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.