Un calafrío percorreulle a espalda desde a altura dos riles ata a nuca. ¿Que lle pasaba? ¿Por que falaba sen apenas pensar nas súas palabras? ¿Por que non lle importaba o que puidesen pensar os demáis? ¿Por que era capaz de ser feliz simplemente porque si?

Sentía que a enerxía explotaba en cada un dos poros do seu corpo. Correr, berrar, saltar, xogar, rir… Iso era o único que sabería facer ben naquel momento.

Pero había algo que non lle acababa de cadrar: ¿por que a alarma do seu reloxo soara media hora antes das cinco? ¿Que pasaba cada día ás cinco? ¿Non era…? ¡Si! Xustamente a hora á que tiña que estar na oficina.

Meteu a man no peto da cazadora e sacou o seu DNI. Non podía ser. ¡Tiña 25 anos xa! ¿Entón por que volvía a sentirse coma cando só tiña 15? ¿Que era esa enerxía?

This entry was posted on martes, maio 13th, 2008 at 1:56 am and is filed under Outras cousas.... You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.