Hoxe, logo duns días algo rariños, quero empezar unha sección optimista e positiva chamada “Eses pequenos praceres da vida como…”.

Consiste en intentar recopilar, coa vosa axuda, eses pequenos momentos da vida que nos enchen de alegría por un momento.

Un deses é, por exemplo, cando dúas toallas se converten nunha no primeiro día de praia. ¿Como se fai? Pois estendendo unha delas e poñendo a outra tan preto, tan preto, tan preto que se sobrepón creando unha toalla doble. Pero o mellor é que os donos das toallas estean todo o tempo tan preto, tan preto, tan preto que incluso lles sobre unha.

¿Cales son para vós Eses pequenos praceres da vida? Compartídeos enviando un mail a mareluablog@hotmail.com , para que todos poidamos atopalos e disfrutalos.

Estou cabreada. Moito. Tanto que non lembro cando foi a última vez que cheguei a este extremo.

Se non fose porque me teñen que devolver dentro de nada a fianza deste piso, de seguro que habería unha porta medio escarallada e un puño ferido. Necesito descargar toda esta rabia. Necesito berrar. O mar agora, a miña vía de escape preferida, queda demasiado lonxe. Non sei que facer.

Noto a tensión alta, polas nubes. Acendo un cigarrillo e vou á terraza, que me dea o aire. E mentres penso. Soa o meu móbil e axiña lle quito o volume. Soa o teléfono fixo, pero a este non se lle pode quitar. Mándolle un sms: “Agora nn podo. Xa falarems”.

Quero chorar pero non podo. Quizais fun demasiado dura. Pero teño ese defecto: ás veces digo as cousas demasiado directas, e iso pode doer. Agora xa foi. O dito, dito está; o caso é que non mentín.

¿Como se lle pode dicir a uns pais que se equivocan?

.  .
(www.zubbles.com)

Non sabía canto tempo levaba así. ¿Uns minutos? ¿Oito horas? ¿Seis meses? ¿Media vida? O caso é que aquel calorciño suave e tranquilizador en contacto coa miña pel facía que me esquecese do mundo e do tempo.

Pouco a pouco aqueles brazos mornos comezaron a apretar máis, cinguíndome a un corpo inmóbil e unha cabeza que se apoiaba coidadosamente sobre a miña. Aquela caricia leve converteuse nun mimo agarimoso, e logo nunha aperta sinceira, e logo nun forte achuchón, e logo nunha presión tola que parecía querer romper todo o meu corpo. A forza ía en aumento e a dor era cada vez máis grande, máis grande, máis grande…  

Un segundo antes de que acontecese xa o vía vir. Comprendín que era inevitable, e que de nada serviría loitar contra unha forza tan clara, así que exhalei o aire que tiña nos pulmóns, relaxei todos os músculos e… 

 ¡Blop!               ¡Blop!              ¡Blop, blop!           ¡Blop!

Aquela aperta esmoreceu transformándose en centos de pompas de xabón  que ascendían perezosas cara o ceo. Sentinme relaxada e tranquila en cada un dos camiños que debuxaban no aire. Lenta, preguizosa, zigzagueante, coqueta… Así era eu en cada unha das burbullas nas que me convertera.

Cando xa estaba ben alto, xusto antes de desfacerme en moreas de gotiñas de xabón, miraba cara abaixo e vía o meu corpo satisfeito, espido e despreocupado, aferrado cun sorriso a aquela mata de cabelos brilantes. 

En forma de milleiros de gotiñas fun caendo de novo sobre o meu propio corpo, esperando que o ciclo se repetise para volver converterme en centos de pompas de xabón de distintas cores.

Dende hai unhas semanas noto algo dentro de min que loita por saír cara fóra, rompendo a miña pel. Quere facerse un oco neste mundo, e non importa a quen haxa que mover para consegui-lo seu obxectivo.

Toda a miña vida recei á deusa Fortuna para que este día non chegase, pero polo visto non lle debo caer moi ben. Xa podo palpalo, noto o sabor do sangue na miña boca… ¡A moa do xuizo deixa de ser un pesadelo para converterse nunha realidade, que aínda dá máis medo!

Polo momento non me doe, pero teño pánico-pavor-terror-fobia a que ma teñan que arrincar. Escoitei historias non aptas para menores sobre a dor que se pasa… ¿Por que me saen? ¡Se total a min xa me chegaba coas que tiña!

Pero o peor de todo é que miña nai sempre me dicía que con elas chegaba a madurez. ¡Noooooooooooon! ¡Socorro! ¡Que alguén me axude! ¿Algún remedio casero para que se desintegren ou desaparezan sen deixar rastro?

Pode que sexa mellor arrincalas de vez, antes de darlles tempo a saír. A finais de mes vou ó dentista. ¡Que a deusa Fortuna me ampare!