.  .
(www.zubbles.com)

Non sabía canto tempo levaba así. ¿Uns minutos? ¿Oito horas? ¿Seis meses? ¿Media vida? O caso é que aquel calorciño suave e tranquilizador en contacto coa miña pel facía que me esquecese do mundo e do tempo.

Pouco a pouco aqueles brazos mornos comezaron a apretar máis, cinguíndome a un corpo inmóbil e unha cabeza que se apoiaba coidadosamente sobre a miña. Aquela caricia leve converteuse nun mimo agarimoso, e logo nunha aperta sinceira, e logo nun forte achuchón, e logo nunha presión tola que parecía querer romper todo o meu corpo. A forza ía en aumento e a dor era cada vez máis grande, máis grande, máis grande…  

Un segundo antes de que acontecese xa o vía vir. Comprendín que era inevitable, e que de nada serviría loitar contra unha forza tan clara, así que exhalei o aire que tiña nos pulmóns, relaxei todos os músculos e… 

 ¡Blop!               ¡Blop!              ¡Blop, blop!           ¡Blop!

Aquela aperta esmoreceu transformándose en centos de pompas de xabón  que ascendían perezosas cara o ceo. Sentinme relaxada e tranquila en cada un dos camiños que debuxaban no aire. Lenta, preguizosa, zigzagueante, coqueta… Así era eu en cada unha das burbullas nas que me convertera.

Cando xa estaba ben alto, xusto antes de desfacerme en moreas de gotiñas de xabón, miraba cara abaixo e vía o meu corpo satisfeito, espido e despreocupado, aferrado cun sorriso a aquela mata de cabelos brilantes. 

En forma de milleiros de gotiñas fun caendo de novo sobre o meu propio corpo, esperando que o ciclo se repetise para volver converterme en centos de pompas de xabón de distintas cores.

This entry was posted on luns, xuño 16th, 2008 at 3:26 pm and is filed under Segredería. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.