Morriña universal

A morriña é un sentimento que se leva dentro e, como tal, é común a tódolos pobos e culturas. Universal.

De feito é tan universal que un pode ter morriña de Islandia ou de Zimbabue incluso sen ter estado nunca alí. Seino porque o outro día tiven morriña de Marrocos.

A cidade na que vivo agora cambia completamente cando chegan o verán e o calor. Sempre hai algunha exposición, festa popular ou concerto que ver. O outro día trouxeron un grupo marroquí que deu un recital de música tradicional na rúa, nun concerto gratuíto.  Pasei por alí de casualidade co meu amigo, e como tampouco tiñamos nada especial que facer, pois acordamos sentar.

Sobre o escenario había catro homes que adornaban as súas longas e brancas túnicas con ritmos árabes e letras indescifrables. Nas cabezas, os típicos gorros vermellos e ríxidos marroquís. O que sentaba no centro era o que cantaba, e o da bandurria rara e mailo percusionista facíanlle os coros cunhas voces moito máis graves que a súa. O cuarto home levaba un instrumento de corda que non sabía nin que existía e que debía ser difícil abondo de tocar como para poñerse a cantar tamén.

De súpeto, unha ollada cargada de complicidade do solista cara ó público fíxome reparar nun grupo de espectadores. Eran marroquís, e coreaban con palmas cada un dos compases das cancións. Un deles virouse cara atrás, buscando a mirada dun compañeiro que sentara na outra fila. Así foi como puiden verlle nos ollos o brillo da morriña acompañado polo sorriso máis amplo e sinceiro que nunca vira. Sen dúbida, eran recordos felices da súa terra.

Nese momento pensei… ¿E se o que soase fose unha gaita galega en lugar desa música con sabor a deserto? Enchéronseme os ollos de bágoas, e por un ratiño, eu tamén fun marroquina con eles, alí pegada ó Mediterráneo. 

Comments are closed.