¿Por que choras, mami?
mércores, agosto 27th, 2008Moitas veces vira chorar á miña nai, é unha desas persoas que non ten medo a exterioriza-los seus sentimentos. Non lle importa que a vexan rir, aplaudir, berrar ou chorar.
Ó longo dos anos, observándoa, aprendín que hai bágoas de moitos tipos: hainas con sabor doce, hainas efervescentes, e tamén salgadiñas ou mesmo sen sabor. Pero as peores de todas son as amargas. Diferéncianse moi facilmente das demáis porque esvaran lentamente polas meixelas abaixo erosionando a pel de quen as chora, creando unhas engurras no seu rostro que non desaparecen como pronto ata uns días máis tarde. Coma se lle quixesen roubar unha infinitésima parte de vida. Son pegañentas, corrosivas e tóxicas.
A primeira vez que me decatei da súa existencia foi o día que volvín de xogar cos meus amigos no parque e el non estaba en casa. Mamá tiña os ollos vermellos, inchados e enmarcados por mechóns de pelo que, coas bágoas, se lle pegaban á cara. As pestañas estaban molladas e agolpadas sobre as súas pálpebras, proxectando sombras triangulares sobre a súa pel. Miroume axitando levemente a cabeza, co xesto conxestionado e pedíndome perdón co ollar máis triste que vira na miña curta vida.
-¿Por que choras, mami?
Respondeume con cinco palabras (tan só cinco) que nunca esquecerei porque me fixeron medrar dez anos de golpe: “Marchou. E non vai volver”. A miña reacción non foi a que se esperaba dun neno de seis anos. En lugar de poñerme a chorar eu tamén, acheguei a miña pequena man á súa cara e fíxenlle unha caricia suave coa palma. Co pulgar sequeille as bágoas, intentando borrar as engurras que lle fixeran no rostro. Mamá era a muller máis guapa que nunca vira, e non quería que nada desfixese aquel xesto de paz que sempre me tranquilizaba cando non podía durmir.
-Non chores, mami. Ti sempre me dis que non chore.
-Meu homiño… Non choro máis, meu pequeno, non choro máis.
Onte, dezanove anos despois daquel día, a 1.500 quilómetros daquela casa, souben que as bágoas de miña nai facían afondar as engurras daquel día.
-¿Por que choras, mamá?
E de novo, seis palabras que nunca esquecerei e que me devolveron á miña infancia por un momento. “Morreu. Agora si que non volve”. Na distancia non puiden limparlle as bágoas, só sentir impotencia por non poder abrazar a aquela muller que, despois de tanto tempo, aínda esperaba día tras día que o seu home aproveitase as oportunidades que ela lle brindaba de volver a casa. Porque ademáis de ser a muller máis guapa que nunca vin tamén é a máis boa que coñezo.
Para miña nai, porque nunca máis lle quero ver bágoas amargas nos seus ollos.