Zapatos de maior

Lucía non puido reprimir un sorriso cando as solas dos seus zapatos pisaron a beirarrúa por primeira vez. Era un día especial, un día de cambios. O día antes era inverno, pero pola mañá, cando se ergueu, xa era primavera. Coma se fose un milagro. O sol brilaba no ceo, e mesmo parecía coma se fixese máis calor.

 Aqueles zapatos eran especiais. Uns zapatos especiais para unha nena especial que cumpría trece anos no primeiro día de primavera. Os seus primeiros zapatos da talla 34. A súa nai xa a empezaba a considerar unha mociña, e por iso lle regalara os seus primeiros zapatos cun pouquiño de tacón. Apenas era un centímetro, pero Lucía toleaba de felicidade ó escoitalo bater contra chan. Ademáis eran rosas, o color estrela da temporada.

A tarde do seu aniversario, Lucía saiu coa súa nai de paseo. Percorreron rúas gastadas e grises ata caer diante do mercado, un lugar cheo de lembranzas para elas. Tempo atrás, cando a nena tiña uns seis anos, a nai de Lucía traballara nun posto de froita alí mesmo. Ó sair do cole baixaba por unha das rúas do casco antigo e alí atopaba, xusto fronte a ela, a porta lateral do mercado. Cada día a esperaba alí un fermoso cabaliño mecánico que ela daba en chamar Dama. Era branco, cunha longa melena gris e rendas vermellas, e tiña as patas dianteiras no aire coma se fose ó galope. Pero para ela, dama era dunha cor rosa tan pálida que se podería confundir co branco, e as súas melenas eran malvas. Era elegante coma ela sola e levaba sempre unha margarida sobre a orella dereita, porque tamén era moi coqueta. Imaxinábase a si mesma cabalgando ó trote por prados verdes e cheos de flores, cun sombreiro de vaqueira posto con moito estilo. Todos os días, cando a nai remataba de traballar, collía á súa filla por debaixo das aixelas e a elevaba ata sentala sobre o lombo do cabalo. Ó introducir a moeda na fendidura, se miraba ó cabalo de perfil, podía ver claramente como as patas dianteiras dibuxaban un infinito no aire, unha e outra vez, mentres soaba unha música cutre que intentaba parecerse á de Popeye. E ela desexaba poder ver á súa nena sempre así: infinitamente sorrinte, infinitamente pequena, infinitamente súa.

A Lucía o escenario pareceulle ridículo ó volver despois de tanto tempo. Dama estaba máis gastada e fea que Rocinante, e de elegante e coqueta non tiña nada. Á súa nai non lle debeu parecer o mesmo, porque se lle iluminaron os ollos ó velo. Coñecía ben esa forma de mirar.
-Non, mamá, non…
-Veña, parruliña, como faciamos cando eras unha nena.
-¡Que non, home! ¿E se pasa alguén coñecido e me ve?
-¿Quen vai pasar a estas horas por esta rúa?

Non lle levou máis de tres minutos convencela, así que a nai de Lucía sacou o moedeiro e colleu unha moeda de 50 céntimos. Desta vez, Lucía montou sen axuda no cabalo, un pouco a desgana. De novo aquela canción repetitiva e desafinada que lle lembraba a algúns dibuxos da tele… Tiriti tití tití, tiriti tirí tirí…  ¿Cales eran? Ía preguntarllo á nai, cando viu que esta puña cara de sorpresa e entraba no mercado facéndolle un aceno de que a esperase alí. ¿Atoparía algunha antiga compañeira?

Lucía non tivo moito tempo para darlle voltas ó asunto, porque algo entre as súas pernas empezou a chama-la súa atención. Era unha sensación estrana, coma ducias de formigas facéndolle cóxegas por dentro das braguiñas. Pechou os ollos, e a sensación se fixo máis intensa. As formigas fóronse metendo pouco a pouco por dentro do seu corpo ata chegarlle a uns peitos que se empezaban a adiviñar baixo a súa camiseta e endurecerlle os pezóns. Non sabía que lle pasaba, pero quería que as formigas non parasen nunca…

De súpeto, o que si parou foi a música. Dama xa non galopaba, pero ela seguía a cabalgar cos ollos pechados por un pentagrama de sensacións aínda inexploradas. Ó abrir ós ollos a luz xa lle molestaba, e foi só entón cando se decatou que estaba mordendo un pouco o beizo inferior. Suspirou fondo e baixou do cabalo.

A súa nai apareceu de novo pola porta lateral cando ela acababa de baixar.
-Rula, perdona, unha antiga compañeira do posto de froita… ¿Como foi a viaxe?
-Non foi tan malo, mamá… Gustoume moito máis do que esperaba -dixo Lucía escondendo un sorriso.
-¿Ves, miña nena, como non es tan maior coma ti pensas?
-Tes razón. Aínda teño moito por descubrir e aprender…

3 Responses to “Zapatos de maior”

  1. Silvana di:

    Jajajaj, recordoume as bicis no Balneario de Battle Creek, pero non quero ser mal pensada. Todo cambia coa idade e a experiencia. Biquiños.

  2. Moi bo o texto, non me esperaba eu ese xiro repentino, e encantoume.

    un bico.

  3. avulleiro di:

    moi vo texto a berdade e que justoume moito