Silencios

Silencio…

 

Espero, e espero, e espero…

Espero escoita-la túa voz.

un son que nunca chega.

 

Porque non entendes a forza

das túas palabras, dos teus xestos,

dos teus silencios.

 

Silencios que matan o día,

que estrangulan o meu valor,

que me fan dubidar de min mesma.

 

Silencios que arrincan emocións

que non terían por qué existir,

que asfixian os meus pensamentos.

 

Silencios que me converten

naquilo que máis medo me dá,

do que sempre fuxira.

 

Silencios que afogan a miña respiración,

que che entregan a miña vida

sen que me poida resistir.

 

Silencios que me fan depender de ti,

que deciden o meu día,

que me rouban a forza que me quedaba.

 

A pouca forza que me quedaba.

 

Con ela loito, búscote

ata que o vexo imposible.

 

Pero sigo a loitar.

Comments are closed.