Esperanzas e recordos

Aínda non coñezo a casa onde hei vivir durante os próximos meses. Non sei o que hai dentro dela.
Sei que hai unha cociña na que podería cociñar para dous e preparar os postres máis doces.
Sei que hai unha sala de estar con tres preciosos sofás vermellos nos que podería ver pelis cada noite, compartir cervexas e risas ou ler coa cabeza repousando nas túas pernas.
Sei que hai un pequeno balcón ao que sair fumar e compartir o aire da noitiña.
Sei que hai unha habitación cunha cama mediana e un nórdico morno e blandiño, onde podería estudiar detidamente cada poro do teu corpo ata memorizalo coma se fosen as miñas oracións de cada día. Onde podería estirarche o meu pelo sobre o peito e durmir cos beizos pegados ó teu ombreiro. Onde podería escoitar medio a escuras as túas historias sobre África, Latinoamérica e a Antiga Roma, onde conectarme a outro plano da túa realidade.
Sei que hai un cuarto de baño onde chorar mentres me ducho sen que me escoiten cando ti non me escoites, cando non sexa nada para ti. Onde poder lava-las marcas que deixan os teus bicos no meu corazón.
Sei que, malia todo iso, está baleira de recordos e chea de esperanzas. E malia todo iso, eu estou baleira de esperanzas e chea de recordos.

2 Responses to “Esperanzas e recordos”

  1. Ás veces é mellor non saber nada diso, pois é o descoñecido o que fai medrar a esperanza e asentar as lembranzas…

  2. zeltia di:

    haberá máis recordos que irán enterrando eses,
    estratos de recordos. E que entreles, medre a esperanza verde.