Segredos de familia


Ninguén chorou no seu velatorio. Algúns achegábanse ó vidro que os separaba do cadaleito e rezábanlle oracións pola súa alma; outros paseaban calados pola sala; a maioría facía pequenos grupos e lembraban aquel humor tan acedo, negro e punzante que tiña. Non houbo bágoas nin saloucos silenciados.
Ó día seguinte fun con meu pai a casa da defunta, abrímoslle os armarios e estivemos a revolver neles ata sorprendernos cos cartos e as xoias que alí tiña escondidos. Eu sabía onde os gardaba porque sempre que ía por alí sacaba un billete da carteira e mo daba medio ás agochadas. Collímolo todo: os sobres brancos con cartos, os antiquísimos prismáticos adornados con nácar, os pendentes de ouro que eu nunca lle vira postos, o misal de 1942, as carteiras que alí tiña, os adornos para os días de festa, perfumes sen empezar, regalos perfectamente envoltos para lle dar ás visitas… Non sabiamos da existencia da metade das cousas que levamos para casa, ela nunca fixera ostentación do que tiña. Foi coma un día de Reis adiantado, como cando eu era pequena e a avoa sempre nos agochaba os nosos regalos, coma se fose un xogo, para multiplica-la maxia. Ata mentres nos despedíamos dela foi quen de facernos felices.
Alí, naquela habitación invadida por bolsas de plástico de comercios que xa pecharan, todo xiraba entorno a min e os meus irmáns. Emocionábame coa enerxía que desprendía cada cousa que tocaba. Na cómoda tiña un papeliño cos nosos cumpreanos todos apuntados dunha cara, e os nosos santos todos da outra, para non se esquecer nunca. Ata o seu número de móbil levaba apuntado con letra tremolosa na carteira, porque nunca se lembraba del. E entre as súas xoias de máis valor tiña gardado o colgante que nós lle regaláramos, co seu nome por diante e os de tódolos netos por detrás, por Reis de hai case dez anos co que os nosos aforros deron de si.
A avoa levaba anos comendo os cartos da familia en gastos innecesarios. Cando quedara viuva quedáralle unha boa morea de millóns, unha parte dos cales esmoreceran nuns cantos anos, sen explicación aparente. Foi en pouco tempo, uns cinco anos, pode ser. E nuncha libreta chea da súa letra angulosa e rebuscada atopamos a explicación a tal misterio: a avoa gastara o diñeiro en nós, en pagarnos os estudios, sen nolo dicir nunca.
Tal como me dicían todos os amigos que se foran despedir dela, a avoa era xenerosa e boa persoa ata o infinito. Por iso entendín que ninguén chorase no velatorio ou no funeral, porque unha muller coma ela sería incapaz de facer chorar nunca a ninguén. Os bos recordos que deixara eran máis fortes que a súa repentina ausencia.

Adicado á miña avoa, porque durante moito tempo non a entendín. Aínda lle debo un bico dos que doen

5 Responses to “Segredos de familia”

  1. zeltia di:

    por un lado é todo tan doce…
    por outro, tan amargo.

  2. Xan di:

    Unha avoa marabillosa. Os gastos innecesarios eran os imprescindibles : Os agasallos e os estudos dos netos.

    Gústome moito a historia: O fondo e como o contas.


  3. · Suena muy dulce ese texto en gallego. Lo voy entendiendo.

    · un bico

    · CR · & · LMA ·

  4. Raposo di:

    Os avós sempre se preocupan polos netos, téñenlle moita querenza..
    E a hora da morte é mellor lembrar as cousas boas da súa existencia que a tristura da súa ausencia.
    Un bico.

  5. Concha López di:

    As avoas… Sempre tan cheas de sabedoría…

    Que pronto se van! desexamos telas para sempre ao noso carón…

    Claro que, se abrimos o libro da memoria, sempre atoparemos esas sabias palabras delas. Gocémolas!

    Eu xa non teño avoas nin avós. As miñas crianzas si. Ogallá saiban aproveitar as súas ensinanzas.

    Bo Nadal!