A morriña é un sentimento que se leva dentro e, como tal, é común a tódolos pobos e culturas. Universal.

De feito é tan universal que un pode ter morriña de Islandia ou de Zimbabue incluso sen ter estado nunca alí. Seino porque o outro día tiven morriña de Marrocos.

A cidade na que vivo agora cambia completamente cando chegan o verán e o calor. Sempre hai algunha exposición, festa popular ou concerto que ver. O outro día trouxeron un grupo marroquí que deu un recital de música tradicional na rúa, nun concerto gratuíto.  Pasei por alí de casualidade co meu amigo, e como tampouco tiñamos nada especial que facer, pois acordamos sentar.

Sobre o escenario había catro homes que adornaban as súas longas e brancas túnicas con ritmos árabes e letras indescifrables. Nas cabezas, os típicos gorros vermellos e ríxidos marroquís. O que sentaba no centro era o que cantaba, e o da bandurria rara e mailo percusionista facíanlle os coros cunhas voces moito máis graves que a súa. O cuarto home levaba un instrumento de corda que non sabía nin que existía e que debía ser difícil abondo de tocar como para poñerse a cantar tamén.

De súpeto, unha ollada cargada de complicidade do solista cara ó público fíxome reparar nun grupo de espectadores. Eran marroquís, e coreaban con palmas cada un dos compases das cancións. Un deles virouse cara atrás, buscando a mirada dun compañeiro que sentara na outra fila. Así foi como puiden verlle nos ollos o brillo da morriña acompañado polo sorriso máis amplo e sinceiro que nunca vira. Sen dúbida, eran recordos felices da súa terra.

Nese momento pensei… ¿E se o que soase fose unha gaita galega en lugar desa música con sabor a deserto? Enchéronseme os ollos de bágoas, e por un ratiño, eu tamén fun marroquina con eles, alí pegada ó Mediterráneo. 

 Ninguén pensara nunca que puidese ir tanta calor en Galiza a mediados de febreiro. Os xerseis e abrigos convertíranse en prendas inusualmente inútiles por esas datas ata as 6 do serán, cando o sol se perdía alén da liña do horizonte.

Era domingo en Combarro, e os guiris paseaban polas rúas con pantalón curto e chancletas. Camiñei polo pobo, sempre en paralelo ó mar, ata chegar onde o Peirao de Rial. As mesas da terraza estaban case todas ocupadas polos de sempre ou por visitantes que facían turnos para ver as fotos das súas cámaras dixitais diante dunha cervexa fresquiña.

E entre todos eles, un home que non sabería dicir se era veciño de Combarro ou non. Fixen un esforzo para gardar o seu retrato robot na memoria, aínda que hoxe non estou moi segura da súa fidelidade: cara ovalada e cun certo color a sol, perilla e pelo canosos, camiseta verde caqui, entre 40 e 50 anos…

Vinlle os ollos marróns baixo as cellas grosas e grises cando mirou para min. Levantou a vista daquela pequena libreta e quedou observándome durante uns segundos. “El tamén leva sempre a súa libreta de escribir, coma min”, pensei. E de súpeto, aquela mirada casual cobrou un novo sentido.

Vino claro: el tamén era blogueiro. Tamén precisaba escribir para expresarse. Tamén tiña obsesión polo mar.

Pero… ¿decatárase el tamén de que era coma min? ¿Miroume por casualidade eses 5 segundos? ¿Que estaría pensando? ¿Que escribía? ¿Visitaría algunha vez o seu blog? ¿Como sei tanto del?

Onte cheguei a casa despois de moitas semanas… e xa me vou. Deume tempo só para disfrutar dunha comida familiar e unha cea, pero levo ducias de fotos e momentos para o recordo…

Hai uns meses dicía que non atopaba nada que me atase á vida que levaba… Pois ben, xa o atopei estes días. Agora toca marchar e non quero. Para min xa rematou o Nadal. O que queda de festas pasareino sola, lonxe e permanentemente conectada ó teléfono e á webcam.

 O meu primeiro Nadal fóra de casa…

Cando che pregunten o mellor sitio para pasar estas festas, respóndelle: en casiña!!!!

 Xa temos aquí a segunda parte do “Vivamos como galegos”, esta vez en versión navideña! Pasoume o video un amigo meu e case me poño a chorar da emoción… Entroume un pouco de morriña, xa vos contarei con calma que agora é tardísimo e teño que ir durmir. O video non precisa comentarios, xa o di todo el soliño. ¡Que o disfrutedes!

Por certo, ó final a botella de licor café quedou igual que estaba… Un amigo é moito mellor que o alcol, e non deixa resaca ó día seguinte

Tiña que facelo, non puiden resistirme ó ‘Vivamos como galegos’… Supoño que xa todos coñeceredes este anuncio de Gadis que está a convertirse nunha auténtica revolución. Un minuto e medio de risas, de tópicos, de emocións e de orgullo polo fermoso que é ser galego. Este spot está sendo un auténtico éxito, e isto queda demostrado con probas científicas irrefutables como que seis dos meus contactos do Messenger xa se fixeron con algunha das súas frases para presentarse ante o mundo… E de novo, eu tamén caín na tentación da orixinalidade e o bo rollo de Gadis, teño que recoñecelo…

Por fin alguén que non representa Galiza como unha terra na que nunca deixa de chover mentres un gaiteiro á beira do mar toca unha muiñeira triste. Triste coma os días de choiva, triste coma el mesmo, triste coma a morriña…

A autoxenreira xa quedou moi atrás, estamos contentos de ser galegos, de ter 17.340 festas cada ano (e en aumento!), de saltar nas pozas os días que chove, de voltar á aldea cada domingo e comer grelos da casa… De inventarnos o inglés, de ter inventado tamén a pregunta total que serve para calquera momento, persoa e ocasión… De non saber se subimos ou baixamos, de contestar con outra pregunta, de non crer no que ‘habelo haino’ e de non ter xente fea na nosa terra…

Un dez para os creadores!! ¡Canta razón levan! O único malo é a dobraxe, que lle quita moita espontaneidade. Aínda así, ¿quen logrou conter a risa mirando este anuncio? ¿Quen non quere vivir coma galego?

.. 

Jose vive lonxe de Galiza dende hai casi 40 anos. Daquela marchara buscando traballo, coma tantos outros. Logo dun tempo, cando estivo ben asentado en terras máis prósperas, a súa dona e os seus fillos acabaron por deixar atrás ese pobo entre montañas no que sempre viviran.

Non hai verán no que non volvan todos a ese pobo medio perdido na serra. As vacacións sempre se pasan alí, onde aproveitan para comprar mel galego, coller unhas cantas botellas de licor café e encher as maletas coas mellores lembranzas e sensacións.

Pero a pesar de que pasa menos dun mes en Galiza, Jose non vive alonxado dela. Aínda conserva un acento e un falar perfectos, deses que chegan a conmover se os escoitas fóra da terra. Aproveita calquera ocasión para falar galego, e incluso sospeito que, de cando en cando, deixa escapar a propósito algunha palabriña cando fala castellano.

Jose é desas típicas familias da aldea, que así como chegas, non tardan nin medio minuto en ofrecerche o mellor da casa: chourizos, queixo, un bo vino e unha conversación cargada de emocións lonxanas en común.

Onte tiven un pouco de tempo libre, e aproveitei para ir con meus pais e miña irmá ó Grove, á Festa do Marisco.
Teño que confesar que era a primeira vez que ía, pero paseino moi ben. Gustoume moito, e non había moita cola nin nada para pedir. Comimos coma cochos, e quedamos todos fartos. Alí atopamos a uns amigos de meus pais e xa estivemos todos xuntos.
Comimos unhas navallas que estaban boísimas, das mellores en moito tempo, e tamén pedimos un arroz de marisco que estaba increíble… E logo tamén comimos cigalas á prancha, empanadas variadas… ¡Quedamos todos coma pepes!
A verdade é que estaba todo riquísimo, pero non quixen mirar a conta… ¡Para iso vou con papi e mami!

Eu, ó igual que o meu amigo turonio, quero aproveitar este 25 de xullo para desexarlle a tódolos galegos e a toda a xente de Galiza que pase un feliz día, e pedirlles que aproveiten para pensar un poco en nós mesmos.

Hoxe tócame librar, e como vos comentaba no post anterior, vou ir ó que quizais sexa o meu lugar favorito dos que coñecín ata agora en Galiza, a praia da Lanzada. Para min é como un espacio onde se concentra a esencia da miña terra, aínda que non sabería explicalo moi ben. A pesares de que está xa bastante masificada, segue a conservar esa esencia, coma se o tempo non pasase nunca por ela. Ten algo de máxico…

Alí seguramente me porei a pensar na nosa situación, e nun tema que me preocupa bastante: o galego. Creo que o uso natural do galego é o primeiro paso para que poidamos recuperar unha identidade que, na maior parte dos casos, xa quedou perdida tempo atrás. Somos galegos, si, pero antes diso cada quen é cada quen, e non somos capaces de consolidar un grupo forte que loite polos nosos intereses colectivos. Deixámonos levar mansamente polos políticos, incluso polos que non son nosos e non miran por nós.

Creo que o único momento no que se recuperou esa identidade colectiva da que vos falaba foi na época do Prestige. A min dábanme ganas de chorar de emoción, arrodeada de xente á que non coñecía de nada e berrando todos xuntos para que se nos tivese en conta. ¡Non somos imbéciles! ¡Non podedes facer connosco o que vos dea a gana! ¡Temos personalidade, e ímonos defender!

Desgraciadamente, todos eses momentos foron esmorecendo así que pasou o tempo, e volvimos quedar igual que estabamos. Perdimos unha oportunidade de volvernos máis fortes, de volvernos máis galegos independentemente das afinidades políticas de cada un.

Aínda nos queda moito camiño por percorrer, e a verdade é que o panorama non pinta moi ben nestes intres… Eu o único que sei é que son galega e que me encanta Galiza. E algún día a nosa situación cambiará. Cambiarémola.

..

Estou cabreada. Veño feita unha furia. Estou farta do puto tráfico de Pontevedra. ¿Hai algún tipo de ordeanza municipal que obligue a sacar o coche á rúa os días que cae unha gota de chuvia do ceo? ¿Multan se non o sacas?

Hoxe tiven que intentar atravesa-la cidade co coche (por necesidade), pero xa aprendín a lección: é mellor cargar cun peazo maletón e mollarse antes que ir motorizado. É desesperante, xa non só polo mal organizadas que están as direccións nesta cidade, senón porque a xente é imbécil. ¿Que pasa? ¿Vas pasar voando por riba do atasco se lle das ó claxon? ¿Non entenden que o único que fan pitando é levantar dor de cabeza ó resto de conductores e poñelos de mal humor? ¿Ou é que pensan que a xente provoca os atascos porque lle mola escoitar a radio no coche?

En Pontevedra, como vos dicía, temos un problema coas direccións. Non sei a quen se lle ocorreu algún día facer unidireccionais a metade das rúas, e as veces veste obligado a dar unhas voltas impresionantes para retroceder douscentos metros. O mellor exemplo é a rúa onde está o Hospital Provincial: só se pode ir en sentido descendente porque anchearon as beirarrúas. As ambulancias que veñen dende máis abaixo teñen que dar volta para poder acceder á entrada de Urxencias. ¿En que cabeza con algo de materia gris cabe iso?

Supoño que nas vosas cidades pasará o mesmo. Os políticos deberían pensar nisto agora que están aquí as municipais, podería ser un punto importante na campaña de alguén. Non sabedes como se pon Pontevedra a nada que chova, é algo imposible… A min acábame coa paciencia.

Como viña contando no post anterior, o Ravachol morreu o luns de Entroido. Pontevedra quedou paralizada, e Don Perfecto montou un velatorio nun rinconciño da botica. Tódolos pontevedreses quixeron achegarse a darlle o pésame ó boticario e ver ó Ravachol por derradeira vez. Os que se achegaban  a Don Perfecto consolábano dicíndolle cousas como ‘Quede tranquilo, que loro mellor atendido ca este non o houbo nunca’, ou ‘Sempre se van os mellores’… Non sabería dicir ata que punto ían en serio estas palabras ou se só eran unha ironía máis do Entroido…

En fin, o caso foi que se organizou unha procesión co cadáver do loro que percorreu as rúas máis céntricas da vila. Creo que incluso acudiu acompañar o desfile o coro onde tocaba Don Perfecto, ‘Aires D’a Terra’, e alguén me contou que ían tocando a marcha fúnebre.

Ó ver pasar a procesión que seguía ó pequeno cadaleito de madeira, un visitante preguntoulle a un home que acontecera para que houbese semellante loito na cidade, e éste respondeulle que morrera un loro. Contan que o guiri se virou para a súa familia e dixo: ‘Eu quero vivir nunha cidade coma esta’.

E ata agora. Cada ano, o Entroido despídese da Boa Vila cun desfile de pontevedreses de riguroso loito, cregos, bespos, supostas ‘amiguitas’ do Ravachol e vellas plañideiras que acompañan ó boneco no seu último paseo polas rúas do centro, dando unha volta ata chegar á Ferreiría, onde posteriormente será incinerado para volver a rexurdir das súas cinsas ó ano seguinte.

Os que van no desfile levan todos un pano, e van chorando e contándolles ós que o están a mirar a profunda dor que lles causa a morte do loro. É imposible ir ver un desfile e que non che veñan falar polo menos dúas ou tres velliñas enloitadas, cada unha contando canto lle quería ó Ravachol. O humor negro é condición indispensable.

É que con todo, ó final o loro converteuse no símbolo do Entroido pontevedrés, na guinda do pastel. Meu pai sempre di que nin sequera Franco conseguiu acabar con estas festas na cidade, e que a xente ten moito costume de vivilo. Sen embargo eu creo que hoxe en día a cousa perdeu moito. Si, é certo, se o tempo acompaña o desfile é multitudinario, e saca a relocer esas pequenas perlas de humor negro galego que todos levamos dentro. É todo un espectáculo, a verdade… Pero a pena é que seguramente poucos deles coñecen a historia en profundidade.

A min paréceme preciosa, e por iso quixen compartila con todos vós. Creo que é unha das cousas máis bonitas e divertidas de Pontevedra.

Non sei se alguén o fixo, pero habería que recompilar todas as anécdotas que se lembran desta especie de doctor House con plumas, bico e ás. Habíaas moi boas, pero algunhas non as puxen porque tampouco as tiña completamente certas… Mirei en catro libros distintos, e a verdade é que aínda se contan máis das que están recollidas neles.

Espero que vos gustase moito a historia.