Archive for the ‘As miñas Galizas’ Category

Somos galegos, somos fortes

Sábado, Xullo 27th, 2013

Todos sufrimos aquela noite que se convertiu no día de Galiza máis triste da nosa historia despois de horas interminables de móbiles sonando sen ser contestados e de olladas case obsesivas á TVG. Todos enviamos mensaxes aos nosos máis achegados para asegurarnos de que os seus estaban ben. Todos nos botamos ás rúas a axudar como puidemos, fose moito ou pouco. Todos sentimos que un anaco de nós ía nese tren descarrilado.
Pero somos galegos. Somos fortes. Estamos afeitos a sobrepoñernos a mil traxedias grandes e pequenas, personais ou colectivas. E sempre temos a man a man doutro galego, a súa axuda. Disque somos desconfiados, pero sabemos traballar en equipo e dar todo o que temos polos outros. Tamén se di de nós que somos pechados e incultos, como lin en Twitter, pero os veciños de Angrois souberon salvar vidas nunha situación en que calquera quedaría paralizado polo medo, todos abrimos as nosas portas para axudar no que se puidese. Somos leais incluso aos descoñecidos cando nos necesitan.
E somos fortes, moi fortes, incriblemente fortes. Cando nos xuntamos non sumamos as nosas forzas: elevámolas á máxima potencia. Por iso sei que poderemos con isto, que as familias afectadas teræn detrás a toda Galiza para darlles folgos e ánimos cando os necesiten. Para darlles toda a nosa forza.
Paradóxicamente, é nestas situacións nas que a identidade nacional deixa de existir para converternos todos simplemente en personas (sen ningún tipo de distincións entre uns e outros) cando nos sentimos máis galegos. Porque esa é verdadeiramente a nosa esencia: somos galegos, somos fortes, solidarios, dispostos, empáticos, infinitamente humáns e xenerosos. Por iso cando o noso auténtico carácter sae á luz nos momentos difíciles é cando máis orgullosos e galegos nos sentimos.
Só espero que esta traxedia que nos azoutou sirva para que nos decatemos destes feitos e manteñamos ese espírito solidario e de unión que xa demostramos tantas veces. Que sexa o noso día a día é a mellor homenaxe que podemos facer a esas 78 personas, ás súas familias, a tódolos afectados e a todas esas personas que coabsúa actuación solidaria nos recordaron cal é a esencia dos galegos

Champán

Luns, Xaneiro 16th, 2012

Onte descorchei unha botella de champán que tiña na nevera dende había uns días. Estábaa gardando para abrila no mellor momento, e isto foi onte.

Xa pasaba da unha cando me enterei de que Fraga acababa de morrer, e estaba a piques de apaga-la luz e deixalo para a mañá seguinte, pero fixérame unha promesa. A min e ós milleiros de familias que perderon a un dos seus durante a Guerra Civil ou, o que é aínda peor, durante o franquismo.

Non me alegro de que morra ninguén (e menos se é un criminal coma el que aínda non foi xulgado nin pagou polos seus delitos), así que non brindei pola morte do vello cacique fascista, non… Brindei polo recordo de todas esas víctimas, algunhas asasinadas por orde da firma de Fraga, algunhas nas cunetas esperando que alguén desenterre os seus ósos, e case todos culpables de defender a democracia e a República escollida polo pobo do Estado español. Tamén brindei por tódalas mulleres que nos sentimos insultadas por el, polos que non crimos as súas mentiras cando foi a catástrofe do Prestige, polos que opinamos que pode ter nacido en Galiza pero que non é galego, polos que criticaron que se lle chame “pai da Constitución” ou “figura da transición á democracia”, polos que nin esquecen nin perdoan.

En honor de todos eles, e á vosa saúde.

As orixes

Domingo, Marzo 21st, 2010

Na metade do camiño as pernas xa non lle respondían. A súa voz, entrecortada polo esforzo de toda unha vida, xa apenas recordaba o acento curvilíneo que o acompañara dende ben cativo e ata os vinte anos. As súas mans xa esqueceran as asperezas do pau do sacho, e os seus ollos xa non estaban afeitos á cor verde.

Frenou. Respirou e xuntou tódalas súas forzas para volve-la vista atrás. Quizais aínda podería lembra-lo camiño que percorrera ata aquel momento… Un pouquiño máis ó norte e moito máis ó oeste…

E alí estaba ela. Galiza.

Quixo recuperar folgos para volver atrás, quixo correr coma tantas veces correra por aquela fraga chea de carballos e pequenos seres máxicos de cando só era un pícaro. Quixo voltar, e correu.

Correu e correu, pero as súas pernas xa non eran as que antes correran entre os carballos, e os anos de traballo lonxe da familia fixeran estragos no seu ánimo. Ó mellor el mesmo nin sequera era el mesmo logo de tanto tempo. Non avanzou máis que sete anos.

Coa sede ardéndolle na gorxa achegouse a aquela riera que durante os meses de verán daba risa, de tan pouca auga que levaba. Pero el non puido rir. Buscou o río da súa infancia naquelas augas enlamadas, sen conseguir nin sequera evocalo na súa mente…

E alí, enchendo a riera con bágoas morriñentas, botou o seu último alento. Morreu na emigración, sí… pero con Galiza no pensamento.

Morriña universal

Xoves, Xullo 17th, 2008

A morriña é un sentimento que se leva dentro e, como tal, é común a tódolos pobos e culturas. Universal.

De feito é tan universal que un pode ter morriña de Islandia ou de Zimbabue incluso sen ter estado nunca alí. Seino porque o outro día tiven morriña de Marrocos.

A cidade na que vivo agora cambia completamente cando chegan o verán e o calor. Sempre hai algunha exposición, festa popular ou concerto que ver. O outro día trouxeron un grupo marroquí que deu un recital de música tradicional na rúa, nun concerto gratuíto.  Pasei por alí de casualidade co meu amigo, e como tampouco tiñamos nada especial que facer, pois acordamos sentar.

Sobre o escenario había catro homes que adornaban as súas longas e brancas túnicas con ritmos árabes e letras indescifrables. Nas cabezas, os típicos gorros vermellos e ríxidos marroquís. O que sentaba no centro era o que cantaba, e o da bandurria rara e mailo percusionista facíanlle os coros cunhas voces moito máis graves que a súa. O cuarto home levaba un instrumento de corda que non sabía nin que existía e que debía ser difícil abondo de tocar como para poñerse a cantar tamén.

De súpeto, unha ollada cargada de complicidade do solista cara ó público fíxome reparar nun grupo de espectadores. Eran marroquís, e coreaban con palmas cada un dos compases das cancións. Un deles virouse cara atrás, buscando a mirada dun compañeiro que sentara na outra fila. Así foi como puiden verlle nos ollos o brillo da morriña acompañado polo sorriso máis amplo e sinceiro que nunca vira. Sen dúbida, eran recordos felices da súa terra.

Nese momento pensei… ¿E se o que soase fose unha gaita galega en lugar desa música con sabor a deserto? Enchéronseme os ollos de bágoas, e por un ratiño, eu tamén fun marroquina con eles, alí pegada ó Mediterráneo. 

¿Como sei tanto del?

Martes, Abril 22nd, 2008

  libreta.jpg

 Ninguén pensara nunca que puidese ir tanta calor en Galiza a mediados de febreiro. Os xerseis e abrigos convertíranse en prendas inusualmente inútiles por esas datas ata as 6 do serán, cando o sol se perdía alén da liña do horizonte.

Era domingo en Combarro, e os guiris paseaban polas rúas con pantalón curto e chancletas. Camiñei polo pobo, sempre en paralelo ó mar, ata chegar onde o Peirao de Rial. As mesas da terraza estaban case todas ocupadas polos de sempre ou por visitantes que facían turnos para ver as fotos das súas cámaras dixitais diante dunha cervexa fresquiña.

E entre todos eles, un home que non sabería dicir se era veciño de Combarro ou non. Fixen un esforzo para gardar o seu retrato robot na memoria, aínda que hoxe non estou moi segura da súa fidelidade: cara ovalada e cun certo color a sol, perilla e pelo canosos, camiseta verde caqui, entre 40 e 50 anos…

Vinlle os ollos marróns baixo as cellas grosas e grises cando mirou para min. Levantou a vista daquela pequena libreta e quedou observándome durante uns segundos. “El tamén leva sempre a súa libreta de escribir, coma min”, pensei. E de súpeto, aquela mirada casual cobrou un novo sentido.

Vino claro: el tamén era blogueiro. Tamén precisaba escribir para expresarse. Tamén tiña obsesión polo mar.

Pero… ¿decatárase el tamén de que era coma min? ¿Miroume por casualidade eses 5 segundos? ¿Que estaría pensando? ¿Que escribía? ¿Visitaría algunha vez o seu blog? ¿Como sei tanto del?

Casiña

Mércores, Decembro 26th, 2007

Onte cheguei a casa despois de moitas semanas… e xa me vou. Deume tempo só para disfrutar dunha comida familiar e unha cea, pero levo ducias de fotos e momentos para o recordo…

Hai uns meses dicía que non atopaba nada que me atase á vida que levaba… Pois ben, xa o atopei estes días. Agora toca marchar e non quero. Para min xa rematou o Nadal. O que queda de festas pasareino sola, lonxe e permanentemente conectada ó teléfono e á webcam.

 O meu primeiro Nadal fóra de casa… 🙁

Cando che pregunten…

Luns, Decembro 17th, 2007

Cando che pregunten o mellor sitio para pasar estas festas, respóndelle: en casiña!!!!

 Xa temos aquí a segunda parte do “Vivamos como galegos”, esta vez en versión navideña! Pasoume o video un amigo meu e case me poño a chorar da emoción… Entroume un pouco de morriña, xa vos contarei con calma que agora é tardísimo e teño que ir durmir. O video non precisa comentarios, xa o di todo el soliño. ¡Que o disfrutedes!

Por certo, ó final a botella de licor café quedou igual que estaba… Un amigo é moito mellor que o alcol, e non deixa resaca ó día seguinte

Vivamos como galegos!

Luns, Outubro 29th, 2007

Tiña que facelo, non puiden resistirme ó ‘Vivamos como galegos’… Supoño que xa todos coñeceredes este anuncio de Gadis que está a convertirse nunha auténtica revolución. Un minuto e medio de risas, de tópicos, de emocións e de orgullo polo fermoso que é ser galego. Este spot está sendo un auténtico éxito, e isto queda demostrado con probas científicas irrefutables como que seis dos meus contactos do Messenger xa se fixeron con algunha das súas frases para presentarse ante o mundo… E de novo, eu tamén caín na tentación da orixinalidade e o bo rollo de Gadis, teño que recoñecelo…

Por fin alguén que non representa Galiza como unha terra na que nunca deixa de chover mentres un gaiteiro á beira do mar toca unha muiñeira triste. Triste coma os días de choiva, triste coma el mesmo, triste coma a morriña…

A autoxenreira xa quedou moi atrás, estamos contentos de ser galegos, de ter 17.340 festas cada ano (e en aumento!), de saltar nas pozas os días que chove, de voltar á aldea cada domingo e comer grelos da casa… De inventarnos o inglés, de ter inventado tamén a pregunta total que serve para calquera momento, persoa e ocasión… De non saber se subimos ou baixamos, de contestar con outra pregunta, de non crer no que ‘habelo haino’ e de non ter xente fea na nosa terra…

Un dez para os creadores!! ¡Canta razón levan! O único malo é a dobraxe, que lle quita moita espontaneidade. Aínda así, ¿quen logrou conter a risa mirando este anuncio? ¿Quen non quere vivir coma galego?

Jose

Martes, Outubro 23rd, 2007

.emigracion.jpg

Jose vive lonxe de Galiza dende hai casi 40 anos. Daquela marchara buscando traballo, coma tantos outros. Logo dun tempo, cando estivo ben asentado en terras máis prósperas, a súa dona e os seus fillos acabaron por deixar atrás ese pobo entre montañas no que sempre viviran.

Non hai verán no que non volvan todos a ese pobo medio perdido na serra. As vacacións sempre se pasan alí, onde aproveitan para comprar mel galego, coller unhas cantas botellas de licor café e encher as maletas coas mellores lembranzas e sensacións.

Pero a pesar de que pasa menos dun mes en Galiza, Jose non vive alonxado dela. Aínda conserva un acento e un falar perfectos, deses que chegan a conmover se os escoitas fóra da terra. Aproveita calquera ocasión para falar galego, e incluso sospeito que, de cando en cando, deixa escapar a propósito algunha palabriña cando fala castellano.

Jose é desas típicas familias da aldea, que así como chegas, non tardan nin medio minuto en ofrecerche o mellor da casa: chourizos, queixo, un bo vino e unha conversación cargada de emocións lonxanas en común.

Marisco no Grove

Sábado, Outubro 13th, 2007

Onte tiven un pouco de tempo libre, e aproveitei para ir con meus pais e miña irmá ó Grove, á Festa do Marisco.
Teño que confesar que era a primeira vez que ía, pero paseino moi ben. Gustoume moito, e non había moita cola nin nada para pedir. Comimos coma cochos, e quedamos todos fartos. Alí atopamos a uns amigos de meus pais e xa estivemos todos xuntos.
Comimos unhas navallas que estaban boísimas, das mellores en moito tempo, e tamén pedimos un arroz de marisco que estaba increíble… E logo tamén comimos cigalas á prancha, empanadas variadas… ¡Quedamos todos coma pepes!
A verdade é que estaba todo riquísimo, pero non quixen mirar a conta… ¡Para iso vou con papi e mami!