Archive for the ‘Contos para non durmir’ Category

Sorrisos a medias e medias verdades

Martes, Xaneiro 22nd, 2013

Cando acabou fun ó lavabo para acabar de limparme. Ao chegar de novo á habitación el xa estaba metido debaixo do meu nórdico, tapado ata o pescozo e aínda espido baixo a roupa da cama.
-Queres quedar ata mañá?
-Cres que estaría dentro da túa cama se non quixese? Ti queres que quede?
Non contestei e agochei a miña cara de circunstancias na escuridade.
-Queres que marche?
-Si.
Díxeno sen pensalo, saiume de dentro. El deixou escapar un riso sinceiro e eu forcei outro que o parecese. Ao virarme para darlle as costas, a luz que entraba pola fiestra iluminou o medio sorriso falso que levaba na boca, a conxunto coa media verdade que acababa de dicir.
Quería que quedase, si, pero tamén quería vingarme del e non concederlle o privilexio de durmir na miña cama. Un ano antes, cando estivéramos liados, antes de que volvese coa súa dona, quedaba comigo toda a mañá sempre que podía. Pero eu sabía o verdadeiro motivo polo que xusto despois desta nova “separación temporal” volvera petar á miña porta: quería se-lo primeiro dos dous en follar para vingarse da súa esposa por telo abandonado de novo. Os tres sabiamos que volverían, e por iso preparei a miña particular vinganza: puxen alarmas no despertador cada vinte minutos dende as seis da mañá, removinme na cama canto puiden durante toda a noite, aclarei a gorxa compulsivamente e suspirei fondo cada tres minutos, e non lle ofrecín auga nin almorzo ao erguernos.
Pero sí, queria que quedase comigo ata a mañá seguinte. E durante moito tempo. Durante todo o tempo do mundo

Psicoloxía dende a barra

Venres, Xuño 8th, 2012

Camareiro:
Mira estes dous, xa é o segundo día seguido que veñen. Non pensei que repetirían, porque onte marcharon cada un pola súa conta. A ver se xa están a crear unha rutina xuntos.
-Boas tardes, ¿qué tomaredes?
Sí, igual que onte: ela bebe cervexa e él refresco de limón, non é o habitual cando veñen parellas que non se coñecen moito. El parece moi tranquilo, pero a ela véselle máis tensa. Vaille costar levala á cama… 

El:
Viñemos tarde, queda moi pouquiño tempo. De aquí a unha hora teño que estar nunha reunión, pero polo menos conseguimos quedar. Espero que non me faga as preguntas incómodas de onte… A verdade é que me colleron desprevido, notábaa tan tensa que non pensei que se atrevería a preguntarme ese tipo de cousas, quedei ben cortado. Que non se me esqueza que lle teño que explicar que conseguín para a empresa o proxecto do que lle falei onte. A verdade é que a conversa sempre flúe con ela, aínda rimos xuntos. É moi divertido cando falamos de política, sempre acabamos os dous botando pestes e arranxando o mundo.

 Ela:
¡Merda! Teño que saír de aquí, non sei se poderei aguantar ata o final… ¡É que é miralo ós ollos e me derrito! ¿Como vou facer para non insinuarme e non provocalo? Atópolle dobres sentidos a todo o que me di, pero creo que el non o fai con esa intención. Ó principio vou aguantando, pero cando va pasando o tempo teño que reprimir o impulso de lanzarme sobre a súa boca, alguén nos podería ver, e se llo explican á moza voulle crear un problema. Tocoume a perna, vou deixar a man sobre a mesa, pretiño del, a ver se ma toca tamén e podemos empezar un xogo de miradas… ¡Non, quítaa! ¡Non provoques situacións nas que os poidades tocar! Xa sabes que se empezamos así acabamos na cama sen poder separarnos. E bótate atrás na cadeira. 

Camareiro:
A estes non hai quen os entenda: hai dous minutos parecía que ela xa estaba máis disposta, estaba completamente botada para adiante na cadeira, case inclinada sobre el… ¡estábanse comendo cos ollos! E míraos agora: os dous sentados coa espalda apoiada atrás, sorrindo, ela tensa de novo. A saber qué lle dixo o pailán, se a tiña xa comendo da súa man. Hoxe tampouco marchan xuntos. Mañá seguro que volven, a ver que fan. ¡A ver se marchan xuntos dunha vez xa, home! Como ela vaia ó lavabo voulle dicir ó rapaz que bula, que se non a vai perder.  Pegan moito estes dous, vanse arrepentir se non se deciden.

Zapatos de maior

Mércores, Outubro 8th, 2008

Lucía non puido reprimir un sorriso cando as solas dos seus zapatos pisaron a beirarrúa por primeira vez. Era un día especial, un día de cambios. O día antes era inverno, pero pola mañá, cando se ergueu, xa era primavera. Coma se fose un milagro. O sol brilaba no ceo, e mesmo parecía coma se fixese máis calor.

 Aqueles zapatos eran especiais. Uns zapatos especiais para unha nena especial que cumpría trece anos no primeiro día de primavera. Os seus primeiros zapatos da talla 34. A súa nai xa a empezaba a considerar unha mociña, e por iso lle regalara os seus primeiros zapatos cun pouquiño de tacón. Apenas era un centímetro, pero Lucía toleaba de felicidade ó escoitalo bater contra chan. Ademáis eran rosas, o color estrela da temporada.

A tarde do seu aniversario, Lucía saiu coa súa nai de paseo. Percorreron rúas gastadas e grises ata caer diante do mercado, un lugar cheo de lembranzas para elas. Tempo atrás, cando a nena tiña uns seis anos, a nai de Lucía traballara nun posto de froita alí mesmo. Ó sair do cole baixaba por unha das rúas do casco antigo e alí atopaba, xusto fronte a ela, a porta lateral do mercado. Cada día a esperaba alí un fermoso cabaliño mecánico que ela daba en chamar Dama. Era branco, cunha longa melena gris e rendas vermellas, e tiña as patas dianteiras no aire coma se fose ó galope. Pero para ela, dama era dunha cor rosa tan pálida que se podería confundir co branco, e as súas melenas eran malvas. Era elegante coma ela sola e levaba sempre unha margarida sobre a orella dereita, porque tamén era moi coqueta. Imaxinábase a si mesma cabalgando ó trote por prados verdes e cheos de flores, cun sombreiro de vaqueira posto con moito estilo. Todos os días, cando a nai remataba de traballar, collía á súa filla por debaixo das aixelas e a elevaba ata sentala sobre o lombo do cabalo. Ó introducir a moeda na fendidura, se miraba ó cabalo de perfil, podía ver claramente como as patas dianteiras dibuxaban un infinito no aire, unha e outra vez, mentres soaba unha música cutre que intentaba parecerse á de Popeye. E ela desexaba poder ver á súa nena sempre así: infinitamente sorrinte, infinitamente pequena, infinitamente súa.

A Lucía o escenario pareceulle ridículo ó volver despois de tanto tempo. Dama estaba máis gastada e fea que Rocinante, e de elegante e coqueta non tiña nada. Á súa nai non lle debeu parecer o mesmo, porque se lle iluminaron os ollos ó velo. Coñecía ben esa forma de mirar.
-Non, mamá, non…
-Veña, parruliña, como faciamos cando eras unha nena.
-¡Que non, home! ¿E se pasa alguén coñecido e me ve?
-¿Quen vai pasar a estas horas por esta rúa?

Non lle levou máis de tres minutos convencela, así que a nai de Lucía sacou o moedeiro e colleu unha moeda de 50 céntimos. Desta vez, Lucía montou sen axuda no cabalo, un pouco a desgana. De novo aquela canción repetitiva e desafinada que lle lembraba a algúns dibuxos da tele… Tiriti tití tití, tiriti tirí tirí…  ¿Cales eran? Ía preguntarllo á nai, cando viu que esta puña cara de sorpresa e entraba no mercado facéndolle un aceno de que a esperase alí. ¿Atoparía algunha antiga compañeira?

Lucía non tivo moito tempo para darlle voltas ó asunto, porque algo entre as súas pernas empezou a chama-la súa atención. Era unha sensación estrana, coma ducias de formigas facéndolle cóxegas por dentro das braguiñas. Pechou os ollos, e a sensación se fixo máis intensa. As formigas fóronse metendo pouco a pouco por dentro do seu corpo ata chegarlle a uns peitos que se empezaban a adiviñar baixo a súa camiseta e endurecerlle os pezóns. Non sabía que lle pasaba, pero quería que as formigas non parasen nunca…

De súpeto, o que si parou foi a música. Dama xa non galopaba, pero ela seguía a cabalgar cos ollos pechados por un pentagrama de sensacións aínda inexploradas. Ó abrir ós ollos a luz xa lle molestaba, e foi só entón cando se decatou que estaba mordendo un pouco o beizo inferior. Suspirou fondo e baixou do cabalo.

A súa nai apareceu de novo pola porta lateral cando ela acababa de baixar.
-Rula, perdona, unha antiga compañeira do posto de froita… ¿Como foi a viaxe?
-Non foi tan malo, mamá… Gustoume moito máis do que esperaba -dixo Lucía escondendo un sorriso.
-¿Ves, miña nena, como non es tan maior coma ti pensas?
-Tes razón. Aínda teño moito por descubrir e aprender…