Archive for the ‘(In)-Experiencias’ Category

Decembro

Martes, Decembro 3rd, 2013

Wake me up when december ends

Arrastrada polo chan

Mércores, Febreiro 13th, 2013

Arrástrome espida polo chan
Con tódalas unllas rotas
De tanto intentar aferrarme ao que sexa
E tirar do peso morto do meu corpo
Para seguir adiante.

As pedras afiladas aráñanme o peito,
O ventre, as mans e o sexo.
Nótoas frías e punzantes
Coma agullas que me tatúan
A dor do teu recordo.

Arrástrome sen forzas,
Sen ilusión e sen ganas sequera,
Deixando que a terra húmida
Á que axiña volverei
Console o sangue que brota.

Vexo a miña pel lixada,
Chea de area e de vergoña,
E ergo a cara pouco a pouco
Buscando nos teus ollos indiferentes
O brillo da lascivia.

Suplícoche coa mirada
Que non marches, que me coides,
Que mostres as cicatrices
Que che toquei na escura noite
Na que non perdín nada

Salvo a dignidade.

Non me queiras, úsame,
Non me importa.
Átame unha corda de doble nó
E arrastra tras de ti o meu peso morto.
Pero déixame ir contigo un anaco do camiño.

Prometo deixarme levar
Arañando as carnes contra o chan
Se é preciso

Deixa que o lea

Sábado, Xuño 2nd, 2012

Deixa que o lea nos teus movementos, nas túas palabras, nos teus xestos… Ensíname a ler os teus silencios letra a letra. Deixa que te coide e que te entenda.
Deixa que lea o meu futuro nos teus silencios, pero só se pode caer nas túas mans. Prométeme silencios máis curtos que duren unha eternidade.
Deixa que o lea, é o momento de cruza-lo mar e dicirche adeus, e o desastre planea agora sobre min. Déixao que te deixe, teño moito que confesarlle.

Será por San Xoan

Martes, Decembro 6th, 2011

Será por San Xoan, será por San Xoan… Acontecerá cando os días empecen a facerse máis curtos. Ó principio será dunha forma disimulada, progresiva, medindo cada paso, observando ata onde se pode chegar. Logo xa non fará falta ser tan sutil, e o a noite comerá ó día, roubándonos horas de luz (de lucidez) e sumíndonos na escuridade. Non poderemos desfrutar das horas de sol, rendirémonos á noite, unha negrura que parecerá eterna. E pode que xa non espertemos, que tiremos toda a vida pola borda.

 Será por San Xoan, seino… Acontecerá co meu primeiro berro. Ó principio será dunha forma disimulada, progresiva, medindo cada brado, observando ata onde podo chegar sen que mo devolvas. Logo xa non fará falta ser tan sutil, e os gritos comerán á calma, roubándonos horas de estar deitados sen facer nada e sumíndonos na escuridade. Non poderemos disfrutar das nosas peles, rendirémonos á distancia, unha lonxanía que parecerá eterna. E pode que xa non espertemos, que nos tiremos pola borda.

Á cola en educación

Sábado, Setembro 13th, 2008

Hai uns meses deume un arrebato: volvo á universidade. Empezo unha nova carreira, e a verdade é que teño moitas ganas.

No momento de pagar a matrícula recibín unha sorpresa non demasiado agradable: os estudiantes que xa teñen finalizada unha titulación deben pagar un 40% de recargo (polo menos aquí, non sei se no resto do estado e en Galicia é igual). Así, polo morro. Pois un aplauso para as mentes pensantes do MEC (agora Ministerio de Educación, Política Social y Deporte). ¡Si señor! Esa é a maneira de fomenta-la formación e a cultura entre os pringaos dos españois. E non só tes que pagar un 40% máis, senon que a maiores o simple feito de ter unha carreira xa non che permite acceder ás becas ofertadas polo devandito ministerio (non importa que na primeira non che desen nin un miserable céntimo).

Así que, polo visto, só temos dereito a estudiar unha carreira, e o listillo que queira seguir formándose… ¡que apoquine!

Así, non é de extrañar que atopemos estudios nos que se confirma que o estado español é dos que menos cartos invirte en educación. Un deses é o da Fundación La Caixa, (titulado “Los sistemas educativos europeos ¿Crisis o transformación?”), que nas conclusións sinala:

“El libro destaca el alto nivel de formación, democratización y de posibilidades de acceso que ofrecen los sistemas educativos europeos. Su éxito se basa en la cohesión social, los sistemas de formación del profesorado y el buen funcionamiento de los centros escolares. Actualmente, se encuentran a la cabeza de los resultados educativos países como Finlandia, Holanda, Bélgica y Suecia; mientras que, con peores resultados, se encuentran Portugal, Grecia, Italia y España.”

Pois así está a cousa: non só temos un nivel baixo comparado con Europa e non gozamos dos “privilexios” cos que  contan por exemplo os suecos (polo que teño entendido TODOS teñen unha beca para cubrir os gastos dos estudios, aínda que non o puiden confirmar), senón que ademáis temos que pagar máis por unha educación de menor calidade.

Unha vergoña!

Cabreada

Domingo, Xuño 22nd, 2008

Estou cabreada. Moito. Tanto que non lembro cando foi a última vez que cheguei a este extremo.

Se non fose porque me teñen que devolver dentro de nada a fianza deste piso, de seguro que habería unha porta medio escarallada e un puño ferido. Necesito descargar toda esta rabia. Necesito berrar. O mar agora, a miña vía de escape preferida, queda demasiado lonxe. Non sei que facer.

Noto a tensión alta, polas nubes. Acendo un cigarrillo e vou á terraza, que me dea o aire. E mentres penso. Soa o meu móbil e axiña lle quito o volume. Soa o teléfono fixo, pero a este non se lle pode quitar. Mándolle un sms: “Agora nn podo. Xa falarems”.

Quero chorar pero non podo. Quizais fun demasiado dura. Pero teño ese defecto: ás veces digo as cousas demasiado directas, e iso pode doer. Agora xa foi. O dito, dito está; o caso é que non mentín.

¿Como se lle pode dicir a uns pais que se equivocan?

Xuízo

Mércores, Xuño 11th, 2008

Dende hai unhas semanas noto algo dentro de min que loita por saír cara fóra, rompendo a miña pel. Quere facerse un oco neste mundo, e non importa a quen haxa que mover para consegui-lo seu obxectivo.

Toda a miña vida recei á deusa Fortuna para que este día non chegase, pero polo visto non lle debo caer moi ben. Xa podo palpalo, noto o sabor do sangue na miña boca… ¡A moa do xuizo deixa de ser un pesadelo para converterse nunha realidade, que aínda dá máis medo!

Polo momento non me doe, pero teño pánico-pavor-terror-fobia a que ma teñan que arrincar. Escoitei historias non aptas para menores sobre a dor que se pasa… ¿Por que me saen? ¡Se total a min xa me chegaba coas que tiña!

Pero o peor de todo é que miña nai sempre me dicía que con elas chegaba a madurez. ¡Noooooooooooon! ¡Socorro! ¡Que alguén me axude! ¿Algún remedio casero para que se desintegren ou desaparezan sen deixar rastro?

Pode que sexa mellor arrincalas de vez, antes de darlles tempo a saír. A finais de mes vou ó dentista. ¡Que a deusa Fortuna me ampare!

Martes e 13

Martes, Maio 13th, 2008

Non sabedes o que me acaba de pasar hai 15 minutos… Aínda veño coas pernas tremando coma dúas varas de vimbio. Volvía de face-la compra no súper cargada cunha bolsa na man dereita e unha garrafa de 5 litros de auga na esquerda. Viña coa música posta no mp3, e estaba a piques de sacar as chaves do bolso, cando vin a porta do meu edificio aberta, así que me dispuxen a entrar.

Aínda non o fixera cando, de súpeto, noto coma se alguén me andivese a fozar na mochila. Había moita xente, e non sería raro que alguén me rozase sen querer ó pasar, pero en canto estiven dentro tirei as bolsas ó chan e mirei ás miñas costas… ¡A carteira non estaba na mochila! A persona que estaba abrindo a porta era xusto unha compañeira miña de piso, collina do brazo e díxenlle: “Acompáñame, que me acaban de roubar o moedeiro”.

Botei a correr, coa miña amiga detrás de min. As señoras que estaban pola rúa dicíanme “Foi ese, foi ese!” mentres eu ía alcanzando a dous mozos novos. Un era marroquí, e o outro non sabería dicir de onde. Case todas sinalaban ó primeiro, pero eu sabía que fora o outro. Seguramente ían xuntos, e os dous camiñaban a paso normal.  Berreilles mentres que a miña compañeira agarraba ó marroquí polo brazo. A miña carteira estaba no chan. Recollina e abrina, esperando que estivesen os cartos dentro… ¡Si!

Mireino á cara e soltei a frase-sentencia máis intelixente do momento:
-Oes, tío, por favor…

 Non sei por que mo devolveu todo: as tarxetas, os cartos, o moedeiro, os papeis, as fotos… Quizais non tivera tempo de saca-los cartos diante de todas aquelas persoas que o viran, ou quizais non pensou que o fose perseguir.

Hai que ter collóns para roubarlle a unha persona que non cobra nin mil euros e que ten que pagar o alquiler, a comida, a roupa e todo sen axuda ningunha.

Fufulaia

Domingo, Abril 20th, 2008

Entrou sorrindo e cunha foto na man. Camiñaba con ese andar típico dos nenos que están a piques de cumplir dous anos, gracioso e sen medo. Era loira e de cabelo fino, tan fino que parecía calviña cando a luz caía perpendicular sobre a cabeza.  Levaba unha saia texana con volantes e unha camiseta cun gatiño debuxado.

Así como entrou revolucionou a oficina. Todos os traballadores se achegaban a ela, axeónllábanselle diante e falábanlle con voz aguda e a modiño.

-¿Como te chamas?
-Átima.
-¿E cantos anos tes?
-Ashí -respondía ela facendo un V cos dediños.
-Dille, Fátima, dille cantos anos tes.
-Doush -contestou sen baixar os dedos
-¿E que queres ser de maior?
-Fufulaia.
-¿Como? -preguntaron todos estrañados
-Fu… fu… ¡laia! ¡Fufulaia! ¡FUFULAIAAA!

Todos desviaron as miradas cara ós seus pais, buscando unha traducción. “Funcionaria”, dixeron eles con cara de orgullo.

¡Hai que ver! ¡Lévanos ben aprendidos xa dende cativos!

Espertar

Sábado, Febreiro 16th, 2008

O peor momento do día é, case sempre, o espertar.  A radio empeza a dar o coñazo con algunha canción de moda xusto antes de que che desexe bos días un locutor con voz de “Ola-acabo-de-meterme-un-tripi-para-poder-falar-con-esta-alegría-a-estas-horas-intempestivas”. Cun cabreo monumental, doulle un golpe ó botón do despertador que apaga o son durante dez minutiños e intento botar unha mini-soneca.

Pero axiña soa o despertador do móbil (é que se non, non me ergo nin ás sete da tarde!). Apágoo e doulle para que soe outra vez ós dez minutos… E así infinitamente ata que por fin, 40 minutos despois, consigo reunir forzas para erguerme.

Ata que non teño o meu café quentiño nas mans eu non son persoa. E iso é un feito obxectivo e demostrado.

Pero estes días que tiven de vacacións sorprendinme a min mesma. Volvín a casa de mamá e papá e descubrín que hai unha forma mellor de espertar: a Fórmula Mami!!

É unha das cousas que máis me gustan de estar en casa. Así non preciso nin o café para estar de bo humor. Sempre lle deixo unha notiña ó lado da súa taza do almorzo desexándolle bos días e dicíndolle a hora á que quero que me veña chamar. Ela nunca se esquece, e vén puntual e sen facer ruído á miña habitación. Eu acordo nada máis abre a porta, pero teño que facerme a durmida. Cando pensa que non me entero achega a súa man á miña cara e me toca moi suavemente as meixelas. Logo retírame o pelo da fronte e dos ollos, dicindo o meu nome en voz baixiña. Pronúnciao a modiño, case nun susurro, mentres que as súas mans xa me van acariñando o pelo pouco a pouco. Coma quen esperta a un neno pequeño.

Ás veces me costa moito traballo non deixar escapar un sorriso tonto, pero non podo ceder na miña estratexia. Ten que seguir pensando que durmo para prolongar o máximo posible ese momento que tan poucas veces podo disfrutar.

Nunca me ergo tan contenta. Mentres quento a leite para o café, ela senta na cociña a ler o xornal, e eu vou cantando polo baixo unha canción calquera cun sorriso debuxado desde ben cedo…

 

Miña nai, miña naiciña
Como a miña nai ningunha
Que me quentou a cariña
Co calorciño da súa