. .

Estes días de medio-vacacións aproveitei para ver ó meu afillado, o pequecho. É o neno máis riquiño do mundo. Xa lle están a sair os dentiños, ten dous abaixo e non para de morder cousas. Tanto lle dá que sexa a esquina dunha mesa ou o meu brazo, el está aí, roe que roe…

O tío anda xa super-lanzado. Ten oito meses, e camiña agarrado só dun dedo. É moi gracioso, porque para dar un paso estira toda a perna cara adiante, coma os soldados cando van desfilando, pero parece coma se estivese feito de plasti. Ás veces aínda tropeza, ou cae de cu cando intenta sentar, ¡pero é que está máis lindo…!

Ó principio, cando súa nai marchou, botábaa de menos. Non parou de chorar nunha hora, pero logo axiña o calmamos… ¡ensinándolle as luces do teito! ¡Quedaba abraiado! Lembroume que, a medida que imos madurando, imos perdendo tamén a capacidade de sorprendernos. Unha pena, ¿non si?

Así que, gracias ó soldadiño de plastilina, acabo de atopar unha razón máis para non madurar

Estes días estiven un pouco resfriada, e unha amiga veu á miña casa para facerme compañía. Trouxo unha peli desas que a min non me soen gustar moito, das que eu chamo “pelis de chicas”, desas coas que moita xente chora… El diario de Noa, chamábase.

 A verdade é que a collín cun pouco de recelo, pero axiña me convenceu. O personaxe do Noa xove é boísimo, e foi o que me enganchou para non deixar de vela, porque a tía, Allie, era un pouquiño cargante.

A peli vai dun velliño que lle le tódolos días a unha vella internada nun asilo, sempre a mesma historia: o conto dun mozo que se chama Noa e que vive nun pobo con seu pai. Un verán coñece a unha rapaza rica que vai de vacacións alí. Ó principio ela pasa del, pero Noa consegue que se namore. E así pasan o típico verán dos 17, xuntos as 24 horas do día. Pero os pais de Allie pensaban que era pouco para a nena, e un día, xusto despois dunha pelea entre os nenos, vanse do pobo, sen deixar que se despidan.

Noa escríbelle 365 cartas durante un ano, pero a nai nunca llas dá a Allie. Pasa o tempo e, tras moitos cambios nas súas vidas, volven atoparse cando Allie xa estaba comprometida. E a partir de aquí, mellor calo…

O caso é que a peli dá moito en que pensar. A verdade é que me emocionou, teño que recoñecelo. Creo que foi a tercera ou cuarta peli na miña vida que me obligou a conter as bágoas (teño unha reputación que manter!). É preciosa.

Fala sobre todo dos amores imposibles pero que non se rinden. Eu non creo moito nesas cousas, pero bueno, sempre é bonito que che fagan pensar que aínda quedan historias así, ¿non?

PD —> Como dixo Aznar a única vez que non mentiu, “Vaya coñazo acabo de soltar…!”