Archive for the ‘(In)-Experiencias’ Category

Niñatos de merda

Domingo, Novembro 11th, 2007

Onte pola noite pillei o NoiteBus cunhas amigas para saír de festa noutro sitio. Queriamos ir a unha discoteca un pouco grande, para cambiar un pouco a rutina. Collímolo no centro a iso da unha da mañá, e había bastante xente esperando tamén.

Xusto antes de subir nós montou no bus unha pandilla de oito ou nove raparigos imberbes con voz de chillona que foron directamente ós asentos do fondo, ó ‘galiñeiro’. Dous deles intentaron colarse e non pagar os 2€ da viaxe. O conductor era un home novo, duns trinta anos, con aspecto de ser cubano ou sudamericano. Non lles deixou pasar sen pagar, e todos os da pandilla (agás dous que axiña se separaron dos outros, indo cara a parte dianteira do bus) comezaron a berrarlle “Busero cabrón, busero hijo de puta”.

Aínda non arrancara o bus, e os niñatos comezaron a cantar flamencadas a berros, acompañando con palmas. Como non lles chegaba o ritmo tiveron que marcar o compás dándolle patadas ó asento de diante ata que este empezou a rachar. Despois as patadas eran simplemente polo pracer de destrozar, e finalmente acabaron por deixalo medio roto, inutilizable.

Non contentos con iso, entretíñanse cuspíndolle á moza do outro asento, mentres a chamaban “gorda de mierda”. Ela aturou estoicamente un bo cacho, e cando estivo farta colleu unha botella de auga que levaba no bolso e botoulla toda por riba ós niñatos. Un deles, ó que lle caeu o líquido en toda a entreperna, foise cara ela e amezouna de morte, co seu queixo imberbe tremento da vergoña de levar os pantalóns ‘mexados’ diante de todos os pasaxeiros. A moza e a amiga que a acompañaba tiveron que levantarse dos seus asentos, e remataron de pé no medio do pasillo.

O resto dos pasaxeiros mirabamos cara atrás con cara de impotencia, de non saber que facer. Un arxentino que ía sentado preto de min, duns vintetantos anos, colleu e díxolle ó mexado: “Como vuelvas a amenazar a alguien delante de mí te reviento la cabeza”. O outro quedou calado coma un peto. Algúns pasaxeiros empezaron a insultalos, pero aí quedou a cousa.

Eu sentíame fatal, humillada como persoa aínda que non me fixeran nada. Se fose eu a conductora posiblemente xa me tería posto a chorar moito tempo atrás. Eu tamén quedei calada, coma todos os demáis. Non dixemos nada, a pesar de que éramos moitos máis que os seis niñatos que quedaran na parte de atrás do bus, e tamén me sentía fatal por iso. Os outros dous que se apartaran nada máis comezar a movida intentaron varias veces que os seus amigos se comportasen, e non sabían nin onde meterse da vergoña allea.

A metade de camiño o buseiro botouse cara ó arcén. Ábríronse as portas do medio e subiron tres policias. Había un control, e o buseiro parara para que se levasen ós niñatos de merda. Os polis collérono pola nuca e ‘acompañárono amablemente’ escaleiras abaixo. Aí quedou, no medio da estrada, rodeado de maderos e esperando a que o levasen a comisaría ou canda seus pais… Só un dos seus amigos baixou para acompañalo, mentres que o resto quedaron calados e quedos nos seus asentos do fondo.

Non volveron dicir nin mu no que quedaba de traxecto. Espero que o pasasen moi ben de festa.

Mellor imposible… ¿non?

Sábado, Setembro 22nd, 2007

.tarta.jpg

Levaba tempo xa sen actualizar, e iso que me propuxera escribir algo onte… ¿Por que? ¡Pois porque este blog cumpría un aniño! ¡Beeeeeen! ¡Felicidadesssss!

Este momento, que para min é moi especial, quero aproveitalo para darvos as gracias a todos, porque cos vosos posts e os vosos comentarios facedes que siga mantendo a ilusión por ser de Mar e Lúa. Sen vós, sabendo o inconstante que son, este blog nunca tería cumprido un ano…

Un ano de moitas emocións: problemas con amigos, moito traballo, pouca festa, novas persoas que apareceron na miña vida e que pagou a pena coñecer (se estás a ler isto, seguramente me refería a ti)…

Creo que nestes doce meses tiven que madurar moito, e cargar coa responsabilidade de estudiar e traballar o mesmo tempo… Niso se resume a miña vida este ano.

Ultimamente houbo moitas novidades no plano laboral. En agosto e setembro xa me ofreceron 3 novos postos de traballo, que rexeitei por esa idea que tiña de marchar de aquí… O peor é que aínda non estou segura do que farei, pero o que decida ten que ser xa. Non me pode ir mellor, pero estou moi queimada xa de tantos meses de esforzo.

Ah! E outra novidade da que non me podo esquecer… Vén ben fresquiña, porque hoxe mesmo me enterei de que xa son LICENCIADA!!! Aprobei o meu derradeiro exame da carreira e estou que aínda non mo creo.

A verdade é que non é para queixarse… ¿verdade?

O soldadiño de plastilina

Xoves, Maio 3rd, 2007

.soldadito.jpg .

Estes días de medio-vacacións aproveitei para ver ó meu afillado, o pequecho. É o neno máis riquiño do mundo. Xa lle están a sair os dentiños, ten dous abaixo e non para de morder cousas. Tanto lle dá que sexa a esquina dunha mesa ou o meu brazo, el está aí, roe que roe…

O tío anda xa super-lanzado. Ten oito meses, e camiña agarrado só dun dedo. É moi gracioso, porque para dar un paso estira toda a perna cara adiante, coma os soldados cando van desfilando, pero parece coma se estivese feito de plasti. Ás veces aínda tropeza, ou cae de cu cando intenta sentar, ¡pero é que está máis lindo…!

Ó principio, cando súa nai marchou, botábaa de menos. Non parou de chorar nunha hora, pero logo axiña o calmamos… ¡ensinándolle as luces do teito! ¡Quedaba abraiado! Lembroume que, a medida que imos madurando, imos perdendo tamén a capacidade de sorprendernos. Unha pena, ¿non si?

Así que, gracias ó soldadiño de plastilina, acabo de atopar unha razón máis para non madurar 🙂

El diario de Noa

Mércores, Marzo 21st, 2007

 diario.jpg

Estes días estiven un pouco resfriada, e unha amiga veu á miña casa para facerme compañía. Trouxo unha peli desas que a min non me soen gustar moito, das que eu chamo “pelis de chicas”, desas coas que moita xente chora… El diario de Noa, chamábase.

 A verdade é que a collín cun pouco de recelo, pero axiña me convenceu. O personaxe do Noa xove é boísimo, e foi o que me enganchou para non deixar de vela, porque a tía, Allie, era un pouquiño cargante.

A peli vai dun velliño que lle le tódolos días a unha vella internada nun asilo, sempre a mesma historia: o conto dun mozo que se chama Noa e que vive nun pobo con seu pai. Un verán coñece a unha rapaza rica que vai de vacacións alí. Ó principio ela pasa del, pero Noa consegue que se namore. E así pasan o típico verán dos 17, xuntos as 24 horas do día. Pero os pais de Allie pensaban que era pouco para a nena, e un día, xusto despois dunha pelea entre os nenos, vanse do pobo, sen deixar que se despidan.

Noa escríbelle 365 cartas durante un ano, pero a nai nunca llas dá a Allie. Pasa o tempo e, tras moitos cambios nas súas vidas, volven atoparse cando Allie xa estaba comprometida. E a partir de aquí, mellor calo…

O caso é que a peli dá moito en que pensar. A verdade é que me emocionou, teño que recoñecelo. Creo que foi a tercera ou cuarta peli na miña vida que me obligou a conter as bágoas (teño unha reputación que manter!). É preciosa.

Fala sobre todo dos amores imposibles pero que non se rinden. Eu non creo moito nesas cousas, pero bueno, sempre é bonito que che fagan pensar que aínda quedan historias así, ¿non?

PD —> Como dixo Aznar a única vez que non mentiu, “Vaya coñazo acabo de soltar…!”