Creo que o luns me debeu coller o frío, pero as cousas van mellor aquí en Santiago que en casiña. A culpa do resfriado é das miñas compañeiras de piso, que están tolas. A unha delas déronlle por fin, despois de oito meses, o seu título de licenciada en papel. Non podiamos deixar de celebralo, ¿non? Así que, a golpe de luns, collimos e quedamos con outras tres rapazas. Elas fóronse prontiño, pero as do piso quedamos.

Estivemos ata as tantas (máis das sete), e ó día seguinte non conseguín erguerme para ir á primeira clase que tiña… pero bueno, son os primeiros días, tampouco podemos empezar de golpe, que igual me crea un trauma jejej

Onte instauramos unha nova tradición: os martes toca ver House, as tres nos sofás do salón, coa mantiña nas pernas, e comendo palomitas.

Ah! E unha nova tradición para min: voume apuntar ó ximnasio!! Elas non me acompañan (cousa rara, porque estes días non me deixan sola nin un segundo) por incompatibilidade de horarios. Pero non pasa nada, porque se tal xa nos poremos xuntiñas a facer “batuka” dese logo de comer…

Veeeeña, POIS VAI SER QUE SI. Xa levo un par de días bastante mellor, con algún pequeno momento de baixón, pero bueno, imos indo que non é pouco, como se di por aí. Outra vez mil gracias a todos, que me estades dando moito ánimo.

Bueno, hoxe foi un día importante. Volvín a Santiago e xa empecei a ir a clase despois da época de exames (léase “catástrofes, jejeje) . Veume moi ben ter de novo obligacións e cousas que facer, porque así polo menos oblígome a levantarme e aproveitar o tempo. ¿Quen mo ía dicir? Estaba desexando que empezasen as clases outra vez!! Esta semaniña será de comprobación e asentamento, pero creo que vou polo bo camiño.

Así que a partir de agora xa poderedes esperar posts máis alegres, coas parvadas que me van pasando no día a día, as tonterías que facemos no piso e todo tipo de cousas raras.

Moitas gracias a todos pola vosa axuda e a vosa paciencia. Xa vos contarei como vai a semana.

Unha aperta moi forte!!

¡Vamos, que xa non queda nada!

Despois do meu patetiquísimo exame de onte, mañá xa me queda o último deste cuadrimestre. ¡Que gracioso: o mércores pasado empecei os exames e mañá mércores fago o cuarto! ¡E aínda non sei ningunha nota! (Case mellor…)

O meu cerebro está máis atrofiado ca nunca, e non podo estudiar o de mañá. Quedan 3 opcións:

1. Non presentarse

2. Presentarse e suspender

3. Presentarse e non suspender porque levas unhas pouquiñas… ejem… “axudas visuais”

Non sei que facer, a verdade. Nunca tan tonta me sentín. Podería tardar unha hora en chapar un folio…

Para liberar a miña mente un ratiño vou ir facendo nun post-it a lista das cousas que quero facer ó remata-lo último exame. Unha delas vai ser poñerlle pegamento ós mandos da Play e esperar a que a suor despegue os meus dedos del, xogando sen parar.

E tamén vou ir recoller as fotos da orla (Socorro!!!), e comprar algo bonito para celebralo, e ir coas nenas tomar unha caña sen levar a mochila colgando ás costas. E vou dar un paseo simplemente porque teño tempo. E non vou levar paraugas, porque se me poño pingando xa me darei unha duchiña ben quente ó chegar a casa, e de paso lavo o pelo e o seco co secador (toma!). E vou comprar lambonadas e chocolate de Lacasitos para as nenas, que aínda lles quedan exames, para que teñan moitas forzas e ánimos. E vou levar revelar o carrete de fin de ano.

E vou durmir tanto que vai dar tempo a que me curen as feridas do pegamento nos dedos.

Mañá teño outro exame, e despois dous máis e… POR FIN LIBREEEE!!Bueno, bueno, non nos emocionemos, que aínda vai pasarme coma noconto da leiteira… Ademáis, o máis chungo deste ano téñoo o luns (mamasiña que medooooo).

Onte tiven un, e non me saiu moi perfecto que digamos… A falta de tempo e as poucas ganas de estudiar están empezando a facer mella no meu expediente. Pero total ¿para que serve?

O caso é que por moito que me chute con jalea real e fósforo o meu cerebro está atrofiado e non dá para máis. ¡Que duro é o febreiro do estudiante traballador! Realmente non teño moito que contar, porque non saín á rúa e non vin a ninguén hoxe… Levo soliña dende as 9 da mañán. O meu plan de estudios réxese por unha norma básica:

2 temas = 1 siestecilla de 15min

Así me vai. Eu intento autoconvencerme de que así estou máis fresca e o cerebro memoriza mellor, porque durante a soneca ten tempo abondo para interiorizar os contidos que acabo de ler. Pero non sei por que, dame que non vai así o chollo…

¡QUE NERVIOSSSS!!!

(Ai, a foto é do incrible Chema Madoz)

Meu pai sempre me di que é unha tontería ser republicana, porque a maioría dos países con mellor calidade de vida en Europa son monarquías. A min non me importaría, se os reis fosen coma os que van vir esta noite.

Normalmente sempre me deprimo por estas datas: a volta á facultade, os días tan curtos, o frío, o egoísmo disfrazado de caridade, os villancicos (mira que son noxentos!!)… Pero este ano non mo vou permitir.

Así que, sensiblerías aparte, hoxe vou levar á cabalgata dos Reis Magos á miña prima pequena. Imos recoller caramelos, coma sempre, intentando desviar os que veñen directamente ós ollos cunha forza insospeitada nun neno de 7 anos. Vouna coller no colo cando cheguen os tambores e os cabalos (é que lle dan medo). E imos pasar por unha cafetería de camiño a casa para tomar un chocolate ben quentiño. Cando cheguemos, o roscón de Reis estará na cociña, presidindo a mesa, sen que ninguén saiba cando o puxeron alí (xúrovolo, nunca xamais conseguimos pillalos in fraganti nese momento, a pesar de que sempre estamos na casa). Logo, cando a veñan buscar, seguirei pensando no bonita que é esta noite cando se é pequeno…

E de grande tamén. Teño previsto poñer o despertador para que soe a cada hora, e levantarme ó salón a ver se xa están os regalos e se os camellos xa beberon o leite. A miña experiencia dos últimos anos dime que adoitan pasar bastante tarde pola miña casa, non antes das 8. ¿Será que dubidan entre os agasallos e o carbón? ¡Eu fun moi boíña!

Non o sei, xa vos contarei…

31 de decembro de 2006. Como dixo alguén, ás 12 da noite cambiamos de día, de semana, de mes e de ano.

Hoxe é imposible non facer balance do 2006. Na tele xa levan tempo facendo resumos do mellor do ano. Hoxe escoitei o mesmo na radio, e nos periódicos non se quedan atrás. Tódolos blogueiros teñen feito xa o seu balance e os seus propósitos, así que eu non vou ser menos.

Empezamos co balance. O 2006 foi un ano incriblemente inestable, no que houbo dúas partes ben diferenciadas. A primeira metade, ata que volvín do Erasmus (ou quizáis uns meses antes) foi do mellor da miña vida. Sen problemas, sen preocupacións, sen responsabilidades… Risas sen parar, borracheiras que enlazaban co seguinte día, algunha despedida, moitísimas saídas nocturnas, a visita de meus pais… Os bos momentos eclipsan ós malos. Pero nada máis volver xa empecei coas prácticas, o traballo, as clases… O verano non existiu, non vin a praia. Pero bueno, compensou por poder ver ó meu afillado con apenas dúas horiñas de vida. A facultade está sendo unha merda este ano, pero o Nadal cundiume (aínda que os traballos non me deixan tempo para nada) porque polo menos puiden disfrutar do pequeno. ¡Cousiña bonita! En resumo, moi ben o principio e bastante mal ó final.

Propósitos para o novo ano, toca agora… Pois só me propoño unha cousa: sentar a cabeza pero non madurar, seguirdisfrutando coas pequenas cousas que dan as ganas de vivir. non quero cambiar moito, só pido ter ós meus verdadeiros amigos cerquiña, á miña familia e un pouquiño de tempo para min.

Este ano vou poñermo doado, porque coa racha que levamos… jejejej

FELIZ ANO A TODOS!!!

Atrás van quedando ‘Los mundos de Yupi’, os Fraguel, Songoku e os Electroduendes. Imos cambiando, e connosco vai cambiando tamén a tele.

Cando era pequena a tele era unha pasada… E agora aínda o é, só que o que merece a pena ver é o que antes nos molestaba: os ANUNCIOS.

Non fai falta ser un experto en publicidade (e eu non o son) para saber apreciar a calidade e a orixinalidade dalgúns anuncios actuais. Eu o que fago ás veces é ver a publi e cambiar de canal cando empeza o programa. É normal, cos peazo anuncios que temos nestes días. ¿Facemos un repaso?

Los animales de dos en dos: O primeiro do que hai que falar é do do cochiño. Xa non é o anuncio en si, senón a canción. Los animales de dos en dos ¡uá uá! ¿Algún de vós conseguiu non cantala despois de ve-lo anuncio? E o cerdito correndo detrás ó máis puro estilo Toy Story, ¿que me dicides? ¡Simplemente xenial! Non só conseguiu que todo o mundo lembre a marca e o modelo do coche (Seat Altea XL), senón que ademáis creou todo un fenómeno de masas ó seu arredor. Todo o mundo devece por poñer no móbil o sonitono da canción, e incluso se rumorea que hai webs para salvar ó famoso porquiño rezagado. Eu non atopei ningunha, pero se vós coñecedes algunha facédenolo saber nos posts, por favor!! Por certo, que se queredes salvar ó porquiño só tedes que enviar SALVAR + CERDITO al 5657 (que malo o chiste, perdón!). Unha cousa máis: ¿por que os animais espertan coa treboada e cando saen da casa loce o sol? Mmmmm…

Quédate en el rincón hasta que dejes de pensar en un oso blanco: A persuasión elevada á máxima potencia, á perfección. ¿Non vos parece? Eu creo que como anuncio é do mellor que se viu en moito tempo: orixinal, falándolle directamente á nosa consciencia sobre o noso inconsciente, imposible deixar de pensar nel logo de velo. A min, personalmente, encántame.

Gears of War: Non sei que ten o anuncio, pero quero compra-lo xogo aínda sen ter a consola. Ó mellor é pola canción, pero a min impactoume moitísimo… Como anuncio funciona de marabilla.

Be water, my friend: Dixéronme que detrás deste anuncio está un tal Risto Mejide, que seica é xurado de OT ou unha cagarrutia destas… Creo que é o Doctor House do xurado, ¿ouh? O que sei é que o anuncio engancha, crea sensación… Bi guater, mai frend, pero… ¿cantos de vós lembrades exactamente e de memoria o producto que anuncia? O spot pasou a criba, pero o anuncio non vos sei eu…

Agora propóñovos que sexades vós os que me contedes os anuncios que máis vos gustan, sexan actuais ou dos míticos. A ver cantos lembramos!

Sonche cousas dó futbol… Cannavaro é o Fifa World Player e agora o Vaticano quere formar un equipo que xogue na Primeira División  italiana, na Serie A. Aí o vai, o Vaticano Futbol Club.

Así o confirmou o cardeal Tarcisio Bertone, un cardeal coñecido pola súa aficíón ó ‘calcio’ (tifoso da Juve) que xa soara na prensa hai uns anos como un dos ‘papables’, é dicir, dos posibles candidatos a Papa. ¡Vaia ritmo de vida leva este home!

O caso é que segundo a SER, este señor xa fora locutor de fútbol anos atrás. Quere fichar como entrenador ó ex-seleccionador italiano, que seica provén dunha familia con raíces cristianas e el mesmo é católico practicante.

Bueno, eu marcho correndo pa clase, que non se pode estar en misa e facendo soar as campás. ¡Chego tarde!

Despois de tres intentos inútiles de escribir algo minimamente decente no blog, decidin poñerme a ordena-la miña habitación.

Coma se ordenándoa fose ordenarse automaticamente a miña cabeza… :/

Foto: Anne Geddes

O que vén a dicir o título, basicamente, é que hoxe bautizamos ó meu afillado, o Pequeno Buda, o bebé máis guapo do mundo.

Miña tía prometérame que non iamos ter que rezar, nin ler, nin coller ó neno… ¡Menuda emboscada! Tocoume ler a lectura, as preces, renunciar a Satanás (menos mal que tiña os dedos cruxados jejeje!) e soster ó neno un cacho. Collino mal xa de primeiras, e case se me cae. O cura ríase mentres rezaba o Padrenuestro, porque me vía con cara de “Xa non podo máis co monstro este no colo”, e eu mentres intentando manter a verticalidade sobre os meus tacóns descomunais, e escoitando de fondo as risas de miñas irmás meténdose comigo. Xa non sabía como conter a risa.

Logo, unha vez rematada a cerimonia coas correspondentes renuncias ás seduccións de Satanás, fomos a casa de miña tía e comimos coma cochos… para non variar. Estiven ben de tempo xogando co pequeno. Ó principio, os primeiros meses, non me quería nada, e cando lle falaba torcíame a cara. Pero agora inventeille a canción de “¿Dónde está el bichet?”, a que sempre lle canto mentres lle fago agarimos e lle toco o nariz (tolea coa risa cando lle tocan o nariz), e xa me quere. Ri cando lle fago as festas, e cólleme a man e empeza a xogar cos meus dedos. Logo vomítame toda por riba, e eu límpoo e doulle un biquiño. ¡Tenme namorada este pequeno!

En canto teña dentes e cheguen as Pascuas, voulle regalar o que eu sempre quixen e os meus padriños nunca me cpmpraron: unha casiña xigante de chocolate, con pitiños deses amarelos coas patas de aramio e flores comestibles.