Hoxe non fun traballar porque levo dous días con febre. Ó mellor é por mor de tanta campaña electoral, tanto anuncio, e tanto coche que berra…

É que teño un trauma eu cos coches eses que levan altofalantes e que van berrando pola rúa: VOTA PEPÉ!! VOTA PESOE!! SÍ, SÍ, IZQUIERDA UNIDA SÍ!! VOTA… BENEGÁ!!! ¿De verdade pensan que van conseguir máis votantes molestando mentres intentas botar unha soneca ou escoitar a radio?  Eu a verdade é que este ano seguín pouco a campaña, e como xa votei (ó estar lonxe da terra tiven que decidirme antes, non sen esforzo), pois tampouco me molestaron tanto. Xa sei que sempre falo dos coches que berran cando hai campaña, pero é que (ademáis do devandito trauma) teño unha teoría sobre eles…

Os coches que berran non teñen o obxectivo de captar votantes, senón simplemente de molestar, crear ese ambiente de debate e de “¿Ti a quen vas votar? Non cho digo, que o voto é segredo de Estado!”. Se vos fixades, ás veces anuncian mítins, pero en moitas ocasións só piden o voto para os seus candidatos.

En fin, que agora xa é tarde, pero creo que nas próximas eleccións collerei unha libretiña na que irei apuntando cantas veces escoito o coche que berra de cada partido, e ó final, se teño dúbidas á hora de votar, votarei ó que menos molestase durante a campaña.

Onte saín tarde de traballar, tan tarde que aínda me deu tempo a atura-las palmas e o “Campeones, campeones, oe oe oe” dos merengóns do traballo. E por se non chegase con eles, ó saír á rúa había media ducia máis de madridistas co himno soando a todo trapo a través das ventás abertas dos seus coches, polas que asomaban bandeiras blancas xigantes co escudo do clube. ¡Que pena que non gañase a Liga o Barça!

Pero o peor veu cando xe levaba medio camiño percorrido. Estaba a punto de cruzar nunha rúa céntrica, cando se empezaron a escoitar uns berros achegándose: “Viva el Madrid, puta Catalunya!”.  E cada vez máis preto: “Viva el Madrid, puta Catalunya!”. E máis preto…

Entón, unha rapaza que ía polo outro lado da estrada encarouse cos tres mozos que viñan cantando iso.
-Ei, parad! Soy catalana, y me estáis insultando!

Xa podedes imaxinar como seguiu a ‘conversa’… Eu apurei o paso para deixalos atrás canto antes, escoitando como os berros iniciais eran substituidos por enérxicos “Viva España! Viva España, coño!”. Un home se achegaba á trifulca para poñer un pouco de paz, e non había ninguén máis polas rúas a esa hora. Supoño que todo quedaría nun incidente sen ningunha importancia…

O resto do camiño a casa fun pensando en esa manía de mesturar o deporte coa política. Recoñezo que eu tamén o fago, que son anti-merengue e que non creo niso do “equipo del país”, nin troulas polo estilo… en parte por xente coma os tres mozos de onte. Porque para celebrar un triunfo do meu equipo non precisaría atacar a Madrid nin a ningunha outra cidade. Quero pensar que o que movía a estas tres persoas onte eran o alcol e a emoción incontible do momento…

Deporte e política deberían ir separados. E se non, que tomen exemplo de Pontevedra: o Concello aínda debe os cartos prometidos ós equipos dende hai máis dun ano, e iso non foi obstáculo para que esta tempada ascendesen o Teucriño, o Leis de futbol sala e a Sociedad Gimnástica de atletismo. Foi pena do Pontevedra, que a pesar de contar co maior apoio, non foi quen de ascender a Segunda… Outro ano será.

..

Unha das cousas que máis me gustan dos galegos é que rimos co que sexa… O outro día fíxome rir esta imaxe que atopei por Pontevedra adiante.

É o cartel de Teresa Casal, a candidata do PSOE, nunha cabina. Lores é o actual alcalde, do BNG, con quen forma goberno de coalición. ¿Non vos parece gracioso? Tamén me dixeron que alguén retocara uns carteis do PP, cambiando a palabra “confianza” por algo así como “chamuscado”… A ver se vos consigo a foto!!

¡Como me gusta que a xente faga estas cousas e se ría dos políticos! Pero rirse nun sentido crítico, que ó final, os que rin de verdade son os políticos. De nós e dos nosos votos.

Por certo, apostaría a cabeza a que esa foto está feita polo fotógrafo máis famoso do mundo, un tal Photoshop

Acabo de poñer a TeleGaita para ver o inicio da campaña electoral… Touriño en Ourense, Quintana en Santiago, Rajoy non sei onde (é que me desconcentraba e tiven que baixar o volume)…

Hai unha cousa que me gusta moito das campañas: os discursiños que largan os políticos en canto ven o piloto vermello das cámaras encendido e enfocándoos. Non sei para que se fan os mitins, se total o discurso vén a ser o mesmo para todos, con ese ton e medio berrando:
“Porque no noso partido estamos ó lado dos votantes e das votantas, gobernaremos os concellos e concellas para tódolos galegos e galegas. Porque estamos ó lado da xente, e compartimos as súas preocupacións. Nós gobernaremos para todos e para todas, coa máxima honestidade”.
¡¡Mira que me raia que teñan que facer o masculino e o feminino de cada adxecivo ou sustantivo susceptible de variación!! ¡Que pesadiños! ¡Vaia moda do carallo!

En Pontevedra este ano estará interesante. ¿Que fará Telmo Martín? ¿Volverán facer coalición BNG e PSOE? ¿Quen acabará no sillón que actualmente ostenta Lores? Todo isto e moito máis ¡¡despois da publicidade electoral!!

Pero, sen dúbida, o que máis odio das campañas electorais é que sempre coinciden en época de exámenes ou en datas previas. ¿Sabedes o que é estar intentando chapar un tocho de folios fotocopiados cunha letra que non entendes e que a través das ventás se empece a escoitar de fondo o himno do PP? ¡Pirí, pirí, piriririrí, pirí, pirí, piriririríííí…!

Menos mal que son só dúas semanas. Tempo abondo para pensar a quen vou votar.

“A mí no me gusta que me digan ‘no puede ir usted a más de tanta velocidad, no puede usted comer hamburguesas de tanto, debe usted evitar esto y además a usted le prohíbo beber vino”
José María Aznar

Lin esta mañá en 20minutos que Aznar defendeu en Valladolid o consumo moderado de viño. Vale, ¿e que? ¿Que ten iso de noticia? Menos mal que xa espertara ás 7 e media, xusto a tempo para escoitar as declaracións na SER.

Para ser un pouquiño máis fieis á realidade, poderiamos dicir que o que fixo míster Ánsar foi cuestionar as campañas da DGT e rirse delas como un borracho prepotente. Hai que ser rastreiro, indecente e egoísta para dicir o que dixo.

O moi cabrón riuse dos paneis que se ven polas estradas, nos que a DGT lembra o seu lema, ‘No podemos conducir por ti’. “”¿Y quién te ha dicho que quiero que conduzcas por mí?”. Porque a un tipo tan importante coma el, ninguén lle pode dicir o que ten que facer, “o cuánto tengo que beber” se non fai mal a ninguén. ¡E a xente aplaudindo! É que hai que ser gilipollas…

O problema, señor Aznar, é que conducindo borracho non só pode facer dano a alguén, senón que pode matalo… E perder o carné, que supoño que será o que máis lle importe, vendo como actuou durante a invasión de Iraq, por exemplo.

Oxalá non pase nunca, pero me gustaría saber como se sentiría Ánsar se un borracho que ‘vai ben’ (segundo a súa particular valoración) tivese un accidente e o seu fillo se vise implicado e palmase sen ter culpa de nada. Quizais se resignaría e o calificaría como ‘danos colaterais‘, ¿non?

Só me gustaría lembrar que os accidentes de tráfico matan cada ano a moita máis xente que os atentados de ETA. ¡Canta merda e canta hipocresía xunta! ¡Un pouco de respecto pola xente, por favor!

..

Estou cabreada. Veño feita unha furia. Estou farta do puto tráfico de Pontevedra. ¿Hai algún tipo de ordeanza municipal que obligue a sacar o coche á rúa os días que cae unha gota de chuvia do ceo? ¿Multan se non o sacas?

Hoxe tiven que intentar atravesa-la cidade co coche (por necesidade), pero xa aprendín a lección: é mellor cargar cun peazo maletón e mollarse antes que ir motorizado. É desesperante, xa non só polo mal organizadas que están as direccións nesta cidade, senón porque a xente é imbécil. ¿Que pasa? ¿Vas pasar voando por riba do atasco se lle das ó claxon? ¿Non entenden que o único que fan pitando é levantar dor de cabeza ó resto de conductores e poñelos de mal humor? ¿Ou é que pensan que a xente provoca os atascos porque lle mola escoitar a radio no coche?

En Pontevedra, como vos dicía, temos un problema coas direccións. Non sei a quen se lle ocorreu algún día facer unidireccionais a metade das rúas, e as veces veste obligado a dar unhas voltas impresionantes para retroceder douscentos metros. O mellor exemplo é a rúa onde está o Hospital Provincial: só se pode ir en sentido descendente porque anchearon as beirarrúas. As ambulancias que veñen dende máis abaixo teñen que dar volta para poder acceder á entrada de Urxencias. ¿En que cabeza con algo de materia gris cabe iso?

Supoño que nas vosas cidades pasará o mesmo. Os políticos deberían pensar nisto agora que están aquí as municipais, podería ser un punto importante na campaña de alguén. Non sabedes como se pon Pontevedra a nada que chova, é algo imposible… A min acábame coa paciencia.

. .

Na imaxe vemos ó candidato ás presidenciais francesas Jean-Marie Le Pen amosando o mellor anticonceptivo: o dedo.

Conta Elpais.com  que o ultradereitista, nun acto no que os distintos candidatos explicaban as propostas do seu programa para as mulleres, aconsellou a masturbación como método para evitar embarazos non desexados. Moi listo o señor este, si… ¡Ai, se alguén tivese feito ese descubrimento nos tempos da súa nai…! Seguro que moita xente viviría agora máis tranquila.

E por certo, ¿que pensará Ségolène ‘Zapatera’ Royal sobre estas declaracións? Pola cara da foto tampouco parece que estea moi en desacordo… Jejeje

..

¡Beeeen! ¡A primavera xa está chegando! Por fin empeza a sai-lo sol aínda que non vaia moito calor.

Espertar cando xa é de día e con ese calorciño que entra pola ventá xa parece que dá máis ánimos para levantarse, ¿verdade? A min prodúceme unha sensación xenial, de tranquilidade, de “ai, que ben estou”. Dáme preguiza erguerme, pero por outra banda toleo por saír á rúa.

E unha vez que saio, cando vou pola facultade, parece coma se o parque do Auditorio tivese outro ton distinto: é o mesmo verde de sempre, pero máis bonito… máis de primavera. Os días xa duran algo máis, e apetece máis ir tomas unhas cañas cos amigos, falar de todo e de nada.

E os capullos empezan a aparecer todos á vez polas cidades, coma se algunha forza divina os animase a mostrarse tal e como son. Coas súas cores vermello e amarelo inundan as nosas rúas, enchen de ledicia o noso día, facéndonos rir ata coller maniotas na barriga. Incluso parece que os oímos berrar na súa incomprensible linguaxe…

¡¡Que bonita é a primavera!!

Esta mañá espertei (hai un ratiño nada máis) con esta “sorprendente” noticia na SER: un dos concelleiros do PP de Sanxenxo é sospeitoso de corrupción urbanística. ¡Oh, traxedia!

Xa irei ampliando… Agora vou pa clase que chego tarde!

Tal día coma hoxe, un 10 de decembro de 1948, a Asamblea Xeral da ONU aprobou a Declaración Universal dos Dereitos Humanos. Só dous anos máis tarde, en 1950, esa mesma asamblea decidiu convidar a tódolos países interesados a que conmemorasen a devandita aprobación. 

Dende entón, cada 10 de decembro se celebra o Día dos Dereitos Humanos.

Este ano foi especial, porque o celebramos coa morte de Pinochet ós seus 91 anos. Eu non digo máis nada, cada un que saque as súas propias conclusións…

Descanse en paz… se é que pode…