Tal día coma hoxe, un 10 de decembro de 1948, a Asamblea Xeral da ONU aprobou a Declaración Universal dos Dereitos Humanos. Só dous anos máis tarde, en 1950, esa mesma asamblea decidiu convidar a tódolos países interesados a que conmemorasen a devandita aprobación. 

Dende entón, cada 10 de decembro se celebra o Día dos Dereitos Humanos.

Este ano foi especial, porque o celebramos coa morte de Pinochet ós seus 91 anos. Eu non digo máis nada, cada un que saque as súas propias conclusións…

Descanse en paz… se é que pode…

Sesenta. ¡Que número máis bonito! ¡Canta perfección concentrada en tan só dúas cifras!

Unha hora son 60 minutos e, á súa vez, un minuto son 60 segundos. 60 euros son 10.000 ‘dasantigaspesetas’, e falando de antigos, ¡que divertidos deberon ser os 60!

60… ¡É o número perfecto! ¿Ou non? Eu podería vivir toda a miña vida arrodeada de sesentas: durante 60 anos máis, con 60 amigos, nun piso de 60 metros cadrados, con 60 euros ó día, sen subir dos 60 quilos, con só 60 litros de auga ó día.

Porque, por moito que digan algúns insensatos, 60 litros ó día ben chegan. O caso é organizarse. Por exemplo, a primeira medida que, coma min, deberían tomar tódolos habitantes diso que chaman España é deixar de beber auga. ¿Para que existe a cervexa se non? Así xa aforramos dous litros por persoa e por día. Despois, para evitar gastar os 40 litros que consume o lavaplatos, poderiamos utilizar só platos, vasos e palancas de plástico. As potas que utilizamos para cociñar os alimentos poderiamos lavalas con servilletas de papel, que auga non teremos, ¡pero de eucaliptos andamos servidos! Aproveitando dámoslle chollo a Ence, que seica aínda lle queda un tempiño á beira do Lérez. Para aforrar o litro e medio que gastamos en lava-los dentes poderiamos mascar chicles deses para despois das comidas (e de paso, así tamén axudamos a un colectivo tan desamparado coma os dentistas). E para limpa-las mans, ¡pois como se fixo toda a vida! ¡Limpalas ó mantel/manga/pantalón ou ó xersei do teu irmán pequeno! E para aforrar os 80 litros dunha lavadora, poderiamos usar só ropa de algodón natural, dese que transpira tan ben. Usamos cada camiseta un par de veces e logo ¡ó lixo con ela! ¡Que doado!

Pero no que máis auga gastamos é en ducharnos. Aí si que, sentíndoo moito, non se pode escatimar, porque a hixiene é algo imprescindible para a nosa organización cultural e social. Doce litros por minuto é moito desperdicio, así que non nos queda outra: teremos que bañarnos en leite de cabra, como facía Cleopatra. ¡Anda que sabían pouco eses exipcios! ¡Se foron eles os que inventaron a cervexa!

En resumo, xa aforramos os 2 litros de beber, 40 do lavaplatos, 1.5 de cepilla-los dentes, ponlle outros 5 de lavar as mans varias veces ó día, os 80 da lavadora e aproximadamente 72 litros máis da ducha diaria… Un total de nada máis e nada menos que 200.5 litros ó día!!!! Pero o mellor de todo é que, seguindo as miñas propostas, ¡non consumimos nin tan sequera unha gota de auga!

Xa mo dicía miña avoa, que eu ía para ministra…

Hoxe tiven unha comida familiar na casa da avoa. ¡Que rico! Polbo preparado ó estilo de O Carballiño, carne asada, callos, pasteis, filloas… Pero o mellor de todo, o que máis me gustou, foron os meus curmáns pequenos. ¡Para comelos a todos! A Nena ten xa cinco aniños, e está feita toda unha pipiola. Acaba de ter un irmanciño hai dous meses que é meu afillado, e que me cae a baba con el. E logo veu o outro, o Nené, ó que tanto lle gusta baterme na testa para “comunicarse” e relacionarse comigo…

Todo isto, estes intres de felicidade despreocupada, fixéronme pensar. Hai menos dunha semana que morreu de fame o neno ese de Ponteareas. ¡Incrible nesta Galiza nosa ultra-moderna! Desde que sentín a historia pola radio non podo parar de pensar nesa familia. E eu aquí engulindo coma un cocho en vésperas do San Martiño, mentres á nai do pícaro lle están a facer probas psiquiátricas e a irmá segue a recuperarse no hospital… ¡Que bonito! Ás veces a vida é unha auténtica merda.

E resulta que a familia estaba empadroada en Ponteareas dende había dous anos máis ou menos, pero os Servicios Sociais do Concello nunca rexistraran ningún dato dos pequenos. Non estaban escolarizados, e seica tampouco ían facer revisións pedriátricas… ¿Que tipo de nai pode por en perigo deste xeito a vida dos seus fillos?

A cousa está ben clara… Unha nai á que lle dea vergoña pedir cartos para manter ós seus cativos. Eu antes de que se poña malo o meu neno prostitúome ou roubo, dáme igual… Eles van por diante de todo (ou mellor dito, irían, se os tivese). Esa muller non pode regular moito, penso… Se non, non sería xamais capaz de ver morrer un fillo sen facer nada por evitalo.

Dende logo, se a señora roubase por manter un fillo tería o meu perdón e a miña comprensión, se non houbese outra solución e lle dese tanta vergoña pedir. De todas formas, penso que se se tivese parado un momentiño a botar unha ollada ó seu arredor, vería que non é nada tan grave nin deshonroso. Senón, que mire pra a familia real, que levan anos facéndoo e vailles de puta madre… Sen vergoña.