Ás veces a vida métenos un meneo de medo. Sacúdenos tanto que quedamos desorientados, sen saber moi ben quen somos nin qué queremos. Sen tregua. Son eses días nos que simplemente deixamos que as cousas pasen, converténdonos a nós mesmos en espectadores arrastrados polos acontecementos. Por uns días deixamos de ser nós…

E a única maneirade reatoparse é volver a mirar cara dentro dun mesmo, remexer nesa lama que nos fai grises ata atopar o fondo da poza, furgar nela sen medo, e mesmo mergullarse se fai falta.

É entón cando o noso cerebro recupera a lucidez, cando recordamos quen somos e por que.  Eu acabo de lembralo: son Mar e Lúa. Durante meses deixei de furgar nas teclas do meu portátil, xa non me recoñecía a min mesma. Deixei de ser eu cando deixei de escribir.

Pero o mellor de todo é que estou segura de querer ser Mar e Lúa de novo. De feito, nunca deixei de selo.

Quedei baleira por dentro, lendo unha e outra vez aquel texto que dicía:

“Gracias. Gracias por facer coma se o entendeses, por non intentar nunca roubarme os pensamentos. Gracias por non ver ó papel como un inimigo, por non ter medo das miñas letras, por facerlles un oco escuro tamén na túa vida, gracias por deixar que sigan a ser miñas. E gracias por non preguntar nunca, por confiar neste ménage-à-trois que temos montado. Gracias polo apoio incondicional, por facer coma que non ves cando se me escorren as bágoas mentres escribo. Gracias pola túa paciencia cando as personaxes me posúen por uns días. Gracias por permitirme que teña esta vida paralela no medio do mundo, polos teus puntos e apartes e polos teus smileys. Pola inspiración inconsciente que me regalas cando dormes. Gracias por non pedir nin que che dea as gracias.
Gracias por comprender que son un auténtico caos de letras revoltas e reviradas que aínda están a busca-lo seu oco. E gracias por lerme dende a túa imaxinación”

Paseniño, a túa figura desdibuxábase sobre un horizonte indistinguible. Vin como camiñabas a modo cara ó infinito, sen volve-la vista atrás. Quedei sola.

Sentín os dedos coma se me quixesen chorar, e axiña todo o meu arredor se tinguiu da cor translúcida que teñen os soños. De súpeto vin a mensaxe clara na miña cabeza, e milleiros de letras pequenas coma pingas de chuvia salpicaron o baleiro. Tíñao todo na miña mente, só tiña que coller as letras e ordena-las unha a unha antes que se esvaíse o recordo… Pero ¿por onde empezar? Non había tempo, axiña a mensaxe comezaría a confundirse con tantos outros pensamentos e delirios deixando orfas a todas aquelas pingas.

“¡Vamos, tes que facelo, tes que facelo!” ¿Como era? ¿Que dicía? As letras… ¿As letras dan medo? Non, non era iso… Respirei fondo, pechei os ollos e deixei de pensar. Os meus dedos comezaron a moverse desesperadamente coma por arte de maxia buscando un oco para cada letra, intentando recompoñe-la mensaxe que medio minuto atrás tivera na cabeza.

Pouco a pouco as palabras ían tomando forma, e os parágrafos tamén. As ideas aparecían unha detrás da outra, e cada vez era máis doado enlazar as pingas. En pouco máis de media hora as letras xa reproducían con bastante exactitude aquela mensaxe telepática e misteriosa. Mirei para elas e todo pareceu cobrar sentido de novo. Os pulmóns enchéronseme de vida, e sentinme coma unha nai que colle ó seu fillo no colo por primeira vez.

Pero ¿para que todo isto? ¿Que se agochaba detrás daquelas palabras? Resultábame difícil crer que non había nada máis que o que se podía ler. En tres minutos o fillo xa era maior e marchaba da casa. Quedei baleira por dentro, lendo unha e outra vez aquel texto que dicía:

“Gracias. Gracias por facer coma se o entendeses [...]“ 

 ————————-

E ata aquí podo ler por hoxe. Se queredes saber que máis dicía a mensaxe ides ter que esperar ó próximo post!! Mentres tanto admítense apostas

 .  .

Hoxe é o Día do Libro, aínda que aquí, onde estou agora, celebran Sant Jordi. Ata onte pensaba que ía ser un día incrible, sen máis preocupacións que percorrer todos os postos facendo unha lista de tódolos títulos habidos e por haber que quería ter nas miñas mans… Pero coma sempre, a pantasma dos sentimentos sobrevoa ameazante a miña cabeza. Danme moito medo os sentimentos.

Aínda así, teño que confesar que me encanta o ambiente que hai fóra: as rúas ateigadas, as parelliñas collidas da man, postos de libros por todas partes, mozos vendendo rosas por toda a cidade, a xente sorrindo e con esa típica cara de tontiño que se lles pon cando están namorados, as mulleres levando as flores na man en vez de levalas no bolso (¡hai que lucilas, que carallo!)… Rosas vermellas, abertas, pechadas, con espinas, sen espinas, con banderiñas, cunha espig de trigo, en papel prateado, marelo, transparente…

O que xa non se ve tanto son os libros que elas regalan. Eu tamén regalei un libro a alguén que me regalou a primeira rosa da súa vida.

En fin, que xa andaba algo preocupada polo que podería interpretar esa persoa se lle regalaba o libro cando vin na parte alta da rúa  principal un cartel que dicía: “Un abrazo, unha rosa”. Baixo el, oito velliños e velliñas sentados en cadeiras plegables cun sombreiro de palla cada un. Era unha iniciativa dun centro de día que facía rosas de papel e regalaba unha a cada un dos que abrazasen a un dos anciáns. Eles mesmos sostiñan unha ou dúas flores de distintas cores, e esperaban sentados e pacientes como as rapazas feas das pelis americanas no baile de graduación. Fixeime de seguida nunha velliña engurrada que non levantaba a mirada. Quixen ir alí, darlle dous bicos e preguntarlle “¿Como se chama vostede? ¿E como lle vai o día de Sant Jordi? ¿Como eran antes, que facían? ¿Quen lle regalou a súa primeira rosa?”. En silencio, pedia a berros ser escoitada. Partiuseme o corazón. Quixen darlle o abrazo, pero necesitaba chorar e marchei rúa abaixo, coas gafas de sol postas.

Reñinme a min mesma por non me ter atrevido, por ser tan egoísta de non poder sobrepoñerme. E volvín rúa arriba. Moitos miraban facendo un corro, coma min, quizáis intentando reunir as forzas para facelo. Non puiden. Só conseguín preguntarlle a unha rapaza se eran voluntarios. Volvín mirar ós vellos. Quixen ir un por un, escoitándoos. Eles sentaban nese escaparate de decadencia sen cristal, esperando que alguén se achegase e lles dese un bico. E de novo quixen chorar… e de novo marchei. Unha vez máis o intentei e volvín rúa arriba, pero non cheguei nin á metade… Estaba sensible hoxe, ¿que lle ía facer? Non podía afrontalo.

Volvín a casa e chorei pola merda de mundo que intentamos esconder. Ninguén quere abrazar ós vellos. Hai que expoñe-las súas dores na rúa ese día no que a xente parece lembrar o que é o cariño. Hai que comprar un abrazo cunha rosa de papel mal feita. Hai que intentar dar un abrazo tres veces para rematar por non dalo… Hai moito que cambiar, eu a primeira. Estou cabreada comigo mesma.

Menos mal que teño unha rosa que me daba medo recibir, pero que penso secar e conservar durante todo o tempo que poida. Menos mal que escribín unha dedicatoria sinceira nun gran libro, adicada a unha gran persoa. Menos mal que chorei por non ser capaz de abrazar á vella. Menos mal que aínda me queda algo dentro.

Así que con todo isto teño ben claro que prefiro o Día do Libro ó de Sant Jordi: se hai sorte mami cómprache un libro bonito, dáslle as gracias, léelo e logo déixasllo a ela. Sinxelo, ¿non si?

Ela, igual que todos os outros seres humáns que habitaban naquel estúpido planeta, era unha inconformista. Decatárase por casualidade un día de choiva calquera, oíndo como as pingas esvaraban polo cristal abaixo. Simplemente se deixou levar, permitindo que o seu pensamento esvarase tamén polo vidro escollendo caprichosamente o seu camiño.

“Cando tiña 16 anos quería ter 18. Ós 18 só pensaba nos 20. Logo non me daban chegado os 25… E agora pagaría por volver ós 16. ¿Pódese ser feliz así, sempre desexando algo que non temos?”

Dende aquel mesmo instante, o inconformismo convertérase en parte esencial dela mesma, da súa particular revolución interior. Día tras día se manifestaba nos pensamentos máis cotiáns, e así aprendera a aceptalo…

Ou iso parecía ata que el se cruzou na súa vida. Pouco a pouco, como as pingas no cristal, fora esvarando cada vez máis abaixo polo seu corpo. Estrelárase nos seus ollos, e logo deslizárase cara ós seus beizos, as súas mans, o peito, entre as súas pernas… Cando se quixo decatar, a súa pel xa absorbera aquela boliña de auga morna, que se evaporara ata converterse nun pensamento e aniñar no seu cerebro, alí pretiño do ollo dereito.

Fora un proceso lento, unha dura negociación. “Hoxe cedes ti e me chamas, que a semana que vén xa che mandarei unha mensaxe”. “Pero o venres saio cos meus amigos e prefiro ir só. Total, ti xa quedaras coas túas amigas para baixar ós pubs”. “Quizáis me apeteza algo máis, pero imos deixar a cousa pendurada cun bico casto e puro na fronte”. E así pasaran os meses.

Ó principio xa tiña abondo cunha noite ó seu lado. Pero despois sentía que esas horas lle sabían a pouco, e quixo tamén a mañá seguinte. E un café despois de comer un día entre semana, e unha caña cos seus colegas o xoves…

Ata que chegaron as ceas en casa e as pelis de videoclub os venres pola noite. E as conversas ata o amencer. Ás oito da tarde, cando el a chamaba, axiña collía o móbil para chamar ás súas mellores amigas:
-¡Nena! ¿Oiches? ¡Que me dixo de vir a casa sen que llo propuxese eu! ¡Si! ¡É que a finde pasada xa me chamou el tamén os dous días! ¿E que preparo para cear? ¡É que estivemos xenial xuntos!

Logo dunha desas pelis, durante unha daquelas conversas ata o día seguinte, decatouse de que o seu inconformismo seguía alí coma sempre, agochado nalgunha parte. Quedou á vista de todos cando el, acariñándolle o pelo, lle pasou aquel mechón casi louro por detrás da orella.
-Seguro que es unha celosa.
-¡Que dirás! Non son nada celosa. ¿E ti?
-Só con quen quero… A verdade é que non me gustaría verte con outro, non.

Ó quedar descuberto, ó inconformismo non lle custou apoderarse dela. “¿Querer? Pero… ¿de querer ou de quererme? ¿Que me bota de menos? ¿Non se está a converter nalgo demasiado serio? ¿Terá xa a data para a voda? ¡Ai, mimadriña, que agobio! ¿E que fago eu agora?”

Todo o que vivira durante meses nos seus mellores sonos, agora era case unha realidade que podía tocar con só estirar os dedos.

¡Pero non! Xa non era o momento. Ou ó mellor aínda non o era. “¿Que máis dá? ¡O caso é que non, non e non!”. Unha vez máis, parecía coma se dentro dela nacese o medo a ser feliz. Había quen lle chamaba así, pero ela prefería resumilo nunha sola palabra: inconformismo. Inconformismo vital. Unha das características de todo ser humano que se nos poña por diante.

¿Que seriamos sen el? ¿100% felices?

Levaba semanas intentando convencerme a min mesma das mentiras que me gustaría que fosen verdade. Pero o ser humano é débil, e ás veces o xesto máis pequeno pode devolver á vida ou afundir a unha persoa no seu propio mundo… E a min os teus xestos me afunden, encérranme no meu propio mundo do que nunca foi. De 50 a 0% de nós en menos dun minuto.

Aquel novo bico de boas noites dérame unha esperanza baleira que eu me empeñaba en encher con soños e imaxinacións. Pero todo era en balde, porque todos eses desexos ás estrelas só se poden convertir en realidade cando a ti che peta. E iso é case nunca.

Así que mentres ti fas a túa vida, eu espero paciente, sentada. Impaciente. ¿Cando volves? ¿E se te chamo? ¿Por que non me mandas unha mensaxe? ¿Dende aquela noite xa non somos amigos? ¿Xa non son a túa amiga?

Fixéchesme quitar as corazas para poder moldear o meu corazón ó teu estilo, tinguilo e afogalo. Para poñerlle unhas cadeas unidireccionais que o aten ós teus pés. Non importa. Podo construir un novo muro ó meu arredor. O esforzo de tantos anos por convertirme nun auténtico toxo volveuse contra min. Agora, co corpo nu, non sei como defenderme. Xa o conseguín outras veces, ¿por que non desta? ¿Por que non podo deixar de pensar en ti? ¿Arreglaría algo que cho dixese nun dos meus ataques de sinceiridade-sen-sutileza? Aí o tes, colle o meu corazón e fai o que queiras con el.

Hoxe bastáronme eses sete minutos contigo para volver a engancharme. Tívente cerca de novo, coas túas mans na miña espalda… Dicíndome a min mesma: “Non o fagas. Agora es ti a que ten que pasar del”. Conseguino. E díxenche: “Non, síntoo, hoxe non podo sair convosco”. ¡Ben feito! Xa nos veremos… A túa man máis forte, un bico preto dos beizos… Pecho os ollos e capturo ese momento. Xiro un pouco a cara… ¡Non! ¡Prometinme que non o faría! Non te bicarei… E non o fixen. Primeira capa da coraza… E en aumento.

Sorrío e dou media volta. Camiño sen mirar atrás. ¿Estarás mirando ti? E polo camiño sigo sorrindo con incredulidade. ¡Que guapo estabas hoxe! Como me gusta cando me miras así, e cando me tocas o pelo… E os teus bicos preto da boca… A ti tamén che gusta xogar. Pero quizáis desta vez (por primeira vez na miña vida) eu non estaba a xogar…

Xa perdín o instinto de chorar. Xa non me poño triste. Xa non durmo… porque só penso en ti.

(Si, Silvana, tes razón… Estou medio desaparecida en combate. Estas dúas últimas semanas ando no meu mundo… Creo que vou abrir aquela botella de licor café que tiña reservada para unha ocasión especial… Estou morriñenta)

A pregunta levaba xa varios días navegando á deriva entre os seus pensamentos, e unha e outra vez volvía aparecer nun primeiro plano cando ela menos o esperaba.

Non entendía aquel xesto, non sabía que significaba aquilo. As miradas deran paso ás risas, e as risas a uns tímidos agarimos no brazo disimulados entre o ruido do local. El mentres faláballe a modiño e moi de preto. Dá igual de que.

Despois de varios días sen poder durmir matinando naquela pregunta que reaparecía na súa mente decidiu que xa era tempo de quitala da súa cabeza. Quería dar un paso adiante, pero non sabía como formular esa interrogación con palabras, e así era imposible resolvela.

Así que a mañá do xoves colleu un caderno e o seu bolígrafo azul e dirixiu os seus pasos cara a praia. Alí sentou nas escaleiras que baixaban á area, e coa inspiración que collía do arrecendo do mar escribiu ducias e ducias de follas, unha tras outra. Un par de horas máis tarde, cando ó caderno non lle quedaba ningunha páxina sen pintar, colleu con todas e arrincounas nun xesto rápido e casi desesperado. Rachou con elas e tirounas ó vento. Quedou sentada nas escaleiras, mirando como moitas delas caían na area húmida antes de conseguir chegar ó mar.

Xa tiña a pregunta, pero agora aínda lle faltaba o máis importante: a resposta.

¿Que significa un bico de despedida na fronte? 

.. 

Mañá teño que facer o que espero que sexa o meu derradeiro exame da carreira. Non sei nin como o levo, pero é que xa estou cansa de durmir tan pouco e traballar tanto. Ademais, hoxe raieime moito por unha tontería, e acabo de descubrir cal é a miña condea nesta vida.

Resulta que hai pouco foi o meu cumple. Como me sentira moi sola este verán, vivindo na miña casa mentres os demáis estaban na praia, miña nai fíxome un regalo. Comproume o mellor que había no mercado, pero eu quixen cambialo porque me sentía mal… Non podo aceptar que a xente me faga regalos, que gasten tantos cartos en min… Soa moi tonto, e xa sei que ela o fixo con toda a ilusión do mundo por darlle á súa filla o mellor. Sei que non estaba intentando compensarme co agasallo polo feito de que pasara sola tanto tempo… Pero aínda así, cada vez que vía o regalo diante dábanme ganas de tirar con el pola fiestra. ¿Para que precisaba eu tantos complementos e tantas trangalladas que non ía utilizar nunca? ¿Por que gastar os cartos nunha máquina con máis memoria ou máis potencia se non se van empregar?

Iso foi o que lle expliquei a ela, e ó cabo dos días conseguín convecela. Hoxe fomos cambialo á tenda, e por 30 roñosos euros quedei cunha cousa peor, sen tanta parafernalia pero máis barata… ¡Por 30 euros de merda!

Aínda non saíra da tenda e xa me dera conta de que me equivocara. Por esa diferencia de cartos, compensábame ter o primeiro modelo, o que ela me regalara. A conclusión que saco de todo isto é que cada quen ten a súa propia condea nesta vida, e a miña é non saber ser feliz.

 Síntome mal cando a xente me trata ben (cando me fan os mellores regalos), e aínda me sinto peor se me tratan mal. Teño todo o que podo necesitar, e non sei aproveitalo e ser feliz. ¿Por que son tan tonta? ¿Por que me poño triste durante dous días cando vexo o carteliño de Manolo? ¿Por que me paso o día pensando no mal que tiña que estar o pobre do rumano ese que se prendeu lume en Castellón? ¿Por que non podo pasar de todo e vivir ó meu rollo?

¿Por que deixo que todo me afecte tanto? Xa me diredes o que son 30 euros hoxe en día para unha familia que vive sen moitos problemas económicos… Coma se os fose facer máis felices devolvéndolles os 30 euros do regalo que me fixeron con todo cariño… Son tonta.

Pero sobre todo, ¿por que Manolo non puxo carteis en Castellón?

.. 
Ofrezco alojamiento gratuito (incluídos gastos de luz y agua) a señora o matrimonio con pocos recursos a cambio de algo de cuidados
Manolo: 600 00 00 00

Hoxe saín tarde do traballo (moi tarde). Xa non había ninguén pola rúa, e quizais por iso me fixei neste papeliño pegado a un semáforo. Xuraría que onte non estaba aí…

Removeume algo por dentro nada máis velo, pero non sei por que. Quedóuseme mal corpo, pero non podía deixar de pensar nel.

Creo que o que me chamou a atención foi ese “por algo de cuidados”. Sooume case a chamada desesperada, a falta de cariño, a soidade. “Non pido máis nada que un pouquiño de atención e cariño”. Todos somos humáns ¿non si?, non nos gusta estar sos…

Abaixo, xunto cun número de móbil, viña o nome do señor, e non podía parar de preguntarme como sería ese tal Manolo. ¿Un velliño engurrado e encollido de pelo branco? ¿Ou un home non tan vello con algún tipo de minusvalía física? ¿Ou alguén que non escoita palabras bonitas de cando en cando? ¿Acabaría de enviuvar? ¿Estaría enfermo?

Deume a sensación de que nese papeliño hai algo de cada un de nós… Manolo somos todos.

.. 

Xa levaba tempo sen escribir, e creo que son horas de adicarlle un pouquiño de tempo a este blogue. Onte intentei subir algo, pero estaba completamente bloqueada, e todo o que escribía remataba por ser unha merda, así que o deixei. O amago de post de onte levaba o mesmo título que este que estades a ler: Cambios.

A verdade é que houbo algún que otro cambio nestas últimas semanas, pero case non sei nin por onde comezar. Veña, polo choio, imos aló.

Pois resulta que o Conta Atrás xa non é o meu encargado nin nada polo estilo. Volveu a coordinadora da sección e agora todo vai moito máis suave. Traballo máis que antes, pero tamén estou máis contenta. Ela polo menos preocúpase por se estamos cansas, danos consellos, vén ver como imos e é moi agradable con todas. Tamén volveu a miña mellor amiga no xornal, e puxérona na mesma sección que a min, polo que todo parece moito máis fácil. ¿Que nos estresamos? Cafeciño, cotilleo durante 20 minutos e outra vez ó curro. Sempre ten algunha parvada que dicir cando estou agobiada, a verdade é que me dá a vida alí dentro…

Por outra banda, sigo sola en casa. Meus pais marcharon de vacacións, e teño que facer eu todo o de limpar, cociñar, etc… Ás veces, algúns días, vén meu pai, pero el non sabe nin fritir un ovo e son eu quen ten que coidar del. Vamos, que ó cabo resulta unha ‘preocupación’ máis…

Pero iso non quita que ultimamente me sinta soa. Chego a casa e teño completa liberdade de horarios, pero non teño con quen falar, a quen contarlle como me foi o día, ou a quen pedirlle que me baixe polo pan se non me dá tempo. O que peor levo é o de non poder falar. Creo que por iso me refuxiei moito nun rapaz que coñecín por Internet. Non é de aquí, e non o coñezo en persoa nin nada, pero dende o primeiro día o pasamos moi ben falando de todo e de nada. Creo que incluso chegou a gustarme un pouquiño, pero seguramente fose por iso que vos contaba antes, de que precisaba algún apoio, alguén que me escoitase. Falabamos dúas veces ó día: mentres cociñaba e comía e logo pola noite, dende a cea ata que marchabamos a durmir, a iso das dúas. Pero agora parece coma se se nos acabasen as ideas, e xa non falamos nada.

O primeiro que fago nada máis sair do periódico é sempre chamar a miña nai coa excusa de preguntarlle calquera cousa: onde están as bandeixas para o forno, como se fai a bechamel… E así voulle sacando temas para falar, porque isto de verdade que é un agobio.

Pero en fin, hai que mirar sempre o lado positivo, ¿non si? Mañá é 25 de xullo e teño o día libre. Vou ir á Lanzada a poñerme vermella como unha nécora recén fervida, non vou facer nada en todo o día máis que sair coa bici e nadar un pouco, ler o xornal con calmiña mentres almorzo, facerme tódalas encrucilladas e escribir un pouquiño. Pero sobre todo, non penso pecha-la boca nin baixo da auga! Voume resarcir de todos estes días sen falar. Siiiiiiii!