Archive for the ‘Raiaduras de-mentes’ Category

Azucre

Domingo, Decembro 2nd, 2012

Se puxese mais azucre no té
Teria obtido unha mirada doce.
Marchaches, non probaches o té
E ainda non sabes todo o que alí vertín.
Todo o que levaba dentro,
Todo o que nunca dixen.
O que aínda levo dentro,
O que hoxe me come dende dentro

Todo

Sábado, Agosto 4th, 2012

Deullo todo: a súa paciencia, a súa comprensión, os seus compases, o seu medo, os seus susurros, os seus xemidos, toda a súa respiración. Deullo todo dentro da súa cabeza dende fóra do seu corpo, mais non lle valeu de nada porque ninguén sabía realmente o que había entre os seus pensamentos e os seus sentimentos, e aquel amor nunca existiu en voz alta

Non quero

Sábado, Outubro 8th, 2011

Deixou de querer ó seu fillo dende o momento en que o médico (aquel prepotente insensible con bata branca e unhas ridículas zocas de plástico de cor verde lima) lle dixo que o cativo estaba enfermo. Foi exactamente naquel intre:

-Señor Lousa, o seu fillo ten unha leucemia, cremos que dende hai bastante tempo. A enfermidade está nun grao avanzado, pero aínda non está todo perdido. Podemos comezar coa quimioterapia dentro de dúas semanas. Supoño que xa coñecerán os efectos secundarios deste tratamento, pero é a única posibilidade de salvarlle a vida. Se quere pódolle dar unha cita co especialista para que lle fagan todas as preguntas que queiran e lles resolva as dúbidas.

Pero ó señor Lousa xa lle era igual, xa deixara de querer ó seu fillo. Foi unha decisión rápida e inconsciente no seu cerebro, nin sequera se decatou. A súa dona choraba e abrazaba ó neno mentres lle acariñaba o pelo (ese pelo clariño que axiña perdería), e el miraba impasible a escea, pousando a súa man no ombro dela.

Ou quizáis non foi unha decisión inconsciente, pero dende logo sí covarde. Mellor non querer para non sufrir. A única dúbida que tivo a partires de entón foi como sería a vida dunha persoa que non quere…

Fotos vellas

Venres, Agosto 19th, 2011

Vendo aquelas fotos, A. decatouse de que non só botaba de menos a súa vida pasada, os momentos de felicidade que sabe que non poderá revivir ó lado dalgunhas persoas, senón que botou en falta, sobre todo, a delgadez dos seus brazos, a forza das súas coxas, a sutileza da súa cintura, a despreocupación do seu rostro. Quizais levaba un peiteado horrible, sí… pero irradiava plenitude, aínda que daquela non era consciente. Cada poro do seu corpo murmuraba “Estou viva, teño ganas de rir e gozar cada segundo.” Oxalá puidesen gritalo agora que aprendera a desprender sensualidade.

Daría calquera cousa por ser capaz de combinar a tímida inocencia inicial  coa experiencia que gardara celosamente ó longo dos anos. Añoraba o seu corpo xove e, entre bágoas de impotencia, agora que as estrías comezaran a tatua-las súas cadeiras, maldíxose por ter perdido a súa xuventude.

A conciencia do paso do tempo pon en evidencia a sutilieza do presente e o magnetismo do pasado, un peso do que ninguén se pode desprender e poucos queren facelo. É a evidencia do deterioro do corpo, do avance cara a morte, o camiño que nos separa nas nosas esperanzas e expectativas de xuventude.

Segundas oportunidades

Domingo, Xaneiro 16th, 2011

Normalmente a vida non avisa. Pero ás veces, se estás moi atento, podes entender que che está a dar unha segunda oportunidade.

Un xesto, unha sensación, unha mirada ou un presentimento poden ser suficientes para que se desborde todo o que estaba escrito nas estrelas, abríndoche un novo camiño cheo de posibilidades.

Por iso é tan importante aprender a ler os sinais e ter moi claro o que esperas da túa vida. Ás veces, sen decatarnos, aceptamos esas segundas oportunidades, pero non sabemos aproveitalas e deixamos que marchen polas tuberías abaixo directas á inmensidade dos fondos oceánicos.

Por iso é tan importante aprender a vivir conscientemente, aproveitando cada segundo, compartindo a nosa enerxía coas personas que queremos, loitando polos nosos soños. Pero sobre todo, loitando por compartir os soños das persoas que queremos.

¡Para que logo digan que as segundas partes nunca foron boas!

Reatoparse

Mércores, Xaneiro 27th, 2010

Ás veces a vida métenos un meneo de medo. Sacúdenos tanto que quedamos desorientados, sen saber moi ben quen somos nin qué queremos. Sen tregua. Son eses días nos que simplemente deixamos que as cousas pasen, converténdonos a nós mesmos en espectadores arrastrados polos acontecementos. Por uns días deixamos de ser nós…

E a única maneirade reatoparse é volver a mirar cara dentro dun mesmo, remexer nesa lama que nos fai grises ata atopar o fondo da poza, furgar nela sen medo, e mesmo mergullarse se fai falta.

É entón cando o noso cerebro recupera a lucidez, cando recordamos quen somos e por que.  Eu acabo de lembralo: son Mar e Lúa. Durante meses deixei de furgar nas teclas do meu portátil, xa non me recoñecía a min mesma. Deixei de ser eu cando deixei de escribir.

Pero o mellor de todo é que estou segura de querer ser Mar e Lúa de novo. De feito, nunca deixei de selo.

Da-las gracias (e 2)

Xoves, Marzo 19th, 2009

Quedei baleira por dentro, lendo unha e outra vez aquel texto que dicía:

“Gracias. Gracias por facer coma se o entendeses, por non intentar nunca roubarme os pensamentos. Gracias por non ver ó papel como un inimigo, por non ter medo das miñas letras, por facerlles un oco escuro tamén na túa vida, gracias por deixar que sigan a ser miñas. E gracias por non preguntar nunca, por confiar neste ménage-à-trois que temos montado. Gracias polo apoio incondicional, por facer coma que non ves cando se me escorren as bágoas mentres escribo. Gracias pola túa paciencia cando as personaxes me posúen por uns días. Gracias por permitirme que teña esta vida paralela no medio do mundo, polos teus puntos e apartes e polos teus smileys. Pola inspiración inconsciente que me regalas cando dormes. Gracias por non pedir nin que che dea as gracias.
Gracias por comprender que son un auténtico caos de letras revoltas e reviradas que aínda están a busca-lo seu oco. E gracias por lerme dende a túa imaxinación”

Da-las gracias (I)

Mércores, Marzo 11th, 2009

Paseniño, a túa figura desdibuxábase sobre un horizonte indistinguible. Vin como camiñabas a modo cara ó infinito, sen volve-la vista atrás. Quedei sola.

Sentín os dedos coma se me quixesen chorar, e axiña todo o meu arredor se tinguiu da cor translúcida que teñen os soños. De súpeto vin a mensaxe clara na miña cabeza, e milleiros de letras pequenas coma pingas de chuvia salpicaron o baleiro. Tíñao todo na miña mente, só tiña que coller as letras e ordena-las unha a unha antes que se esvaíse o recordo… Pero ¿por onde empezar? Non había tempo, axiña a mensaxe comezaría a confundirse con tantos outros pensamentos e delirios deixando orfas a todas aquelas pingas.

“¡Vamos, tes que facelo, tes que facelo!” ¿Como era? ¿Que dicía? As letras… ¿As letras dan medo? Non, non era iso… Respirei fondo, pechei os ollos e deixei de pensar. Os meus dedos comezaron a moverse desesperadamente coma por arte de maxia buscando un oco para cada letra, intentando recompoñe-la mensaxe que medio minuto atrás tivera na cabeza.

Pouco a pouco as palabras ían tomando forma, e os parágrafos tamén. As ideas aparecían unha detrás da outra, e cada vez era máis doado enlazar as pingas. En pouco máis de media hora as letras xa reproducían con bastante exactitude aquela mensaxe telepática e misteriosa. Mirei para elas e todo pareceu cobrar sentido de novo. Os pulmóns enchéronseme de vida, e sentinme coma unha nai que colle ó seu fillo no colo por primeira vez.

Pero ¿para que todo isto? ¿Que se agochaba detrás daquelas palabras? Resultábame difícil crer que non había nada máis que o que se podía ler. En tres minutos o fillo xa era maior e marchaba da casa. Quedei baleira por dentro, lendo unha e outra vez aquel texto que dicía:

“Gracias. Gracias por facer coma se o entendeses […]” 

 

 ————————-

E ata aquí podo ler por hoxe. Se queredes saber que máis dicía a mensaxe ides ter que esperar ó próximo post!! Mentres tanto admítense apostas 😉

Inconformistas por natureza

Martes, Xaneiro 22nd, 2008

Ela, igual que todos os outros seres humáns que habitaban naquel estúpido planeta, era unha inconformista. Decatárase por casualidade un día de choiva calquera, oíndo como as pingas esvaraban polo cristal abaixo. Simplemente se deixou levar, permitindo que o seu pensamento esvarase tamén polo vidro escollendo caprichosamente o seu camiño.

Cando tiña 16 anos quería ter 18. Ós 18 só pensaba nos 20. Logo non me daban chegado os 25… E agora pagaría por volver ós 16. ¿Pódese ser feliz así, sempre desexando algo que non temos?”

Dende aquel mesmo instante, o inconformismo convertérase en parte esencial dela mesma, da súa particular revolución interior. Día tras día se manifestaba nos pensamentos máis cotiáns, e así aprendera a aceptalo…

Ou iso parecía ata que el se cruzou na súa vida. Pouco a pouco, como as pingas no cristal, fora esvarando cada vez máis abaixo polo seu corpo. Estrelárase nos seus ollos, e logo deslizárase cara ós seus beizos, as súas mans, o peito, entre as súas pernas… Cando se quixo decatar, a súa pel xa absorbera aquela boliña de auga morna, que se evaporara ata converterse nun pensamento e aniñar no seu cerebro, alí pretiño do ollo dereito.

Fora un proceso lento, unha dura negociación. “Hoxe cedes ti e me chamas, que a semana que vén xa che mandarei unha mensaxe”. “Pero o venres saio cos meus amigos e prefiro ir só. Total, ti xa quedaras coas túas amigas para baixar ós pubs”. “Quizáis me apeteza algo máis, pero imos deixar a cousa pendurada cun bico casto e puro na fronte”. E así pasaran os meses.

Ó principio xa tiña abondo cunha noite ó seu lado. Pero despois sentía que esas horas lle sabían a pouco, e quixo tamén a mañá seguinte. E un café despois de comer un día entre semana, e unha caña cos seus colegas o xoves…

Ata que chegaron as ceas en casa e as pelis de videoclub os venres pola noite. E as conversas ata o amencer. Ás oito da tarde, cando el a chamaba, axiña collía o móbil para chamar ás súas mellores amigas:
-¡Nena! ¿Oiches? ¡Que me dixo de vir a casa sen que llo propuxese eu! ¡Si! ¡É que a finde pasada xa me chamou el tamén os dous días! ¿E que preparo para cear? ¡É que estivemos xenial xuntos!

Logo dunha desas pelis, durante unha daquelas conversas ata o día seguinte, decatouse de que o seu inconformismo seguía alí coma sempre, agochado nalgunha parte. Quedou á vista de todos cando el, acariñándolle o pelo, lle pasou aquel mechón casi louro por detrás da orella.
-Seguro que es unha celosa.
-¡Que dirás! Non son nada celosa. ¿E ti?
-Só con quen quero… A verdade é que non me gustaría verte con outro, non.

Ó quedar descuberto, ó inconformismo non lle custou apoderarse dela. “¿Querer? Pero… ¿de querer ou de quererme? ¿Que me bota de menos? ¿Non se está a converter nalgo demasiado serio? ¿Terá xa a data para a voda? ¡Ai, mimadriña, que agobio! ¿E que fago eu agora?”

Todo o que vivira durante meses nos seus mellores sonos, agora era case unha realidade que podía tocar con só estirar os dedos.

¡Pero non! Xa non era o momento. Ou ó mellor aínda non o era. “¿Que máis dá? ¡O caso é que non, non e non!”. Unha vez máis, parecía coma se dentro dela nacese o medo a ser feliz. Había quen lle chamaba así, pero ela prefería resumilo nunha sola palabra: inconformismo. Inconformismo vital. Unha das características de todo ser humano que se nos poña por diante.

¿Que seriamos sen el? ¿100% felices?

De 50 a 0 en menos dun minuto

Domingo, Decembro 16th, 2007

Levaba semanas intentando convencerme a min mesma das mentiras que me gustaría que fosen verdade. Pero o ser humano é débil, e ás veces o xesto máis pequeno pode devolver á vida ou afundir a unha persoa no seu propio mundo… E a min os teus xestos me afunden, encérranme no meu propio mundo do que nunca foi. De 50 a 0% de nós en menos dun minuto.

Aquel novo bico de boas noites dérame unha esperanza baleira que eu me empeñaba en encher con soños e imaxinacións. Pero todo era en balde, porque todos eses desexos ás estrelas só se poden convertir en realidade cando a ti che peta. E iso é case nunca.

Así que mentres ti fas a túa vida, eu espero paciente, sentada. Impaciente. ¿Cando volves? ¿E se te chamo? ¿Por que non me mandas unha mensaxe? ¿Dende aquela noite xa non somos amigos? ¿Xa non son a túa amiga?

Fixéchesme quitar as corazas para poder moldear o meu corazón ó teu estilo, tinguilo e afogalo. Para poñerlle unhas cadeas unidireccionais que o aten ós teus pés. Non importa. Podo construir un novo muro ó meu arredor. O esforzo de tantos anos por convertirme nun auténtico toxo volveuse contra min. Agora, co corpo nu, non sei como defenderme. Xa o conseguín outras veces, ¿por que non desta? ¿Por que non podo deixar de pensar en ti? ¿Arreglaría algo que cho dixese nun dos meus ataques de sinceiridade-sen-sutileza? Aí o tes, colle o meu corazón e fai o que queiras con el.

Hoxe bastáronme eses sete minutos contigo para volver a engancharme. Tívente cerca de novo, coas túas mans na miña espalda… Dicíndome a min mesma: “Non o fagas. Agora es ti a que ten que pasar del”. Conseguino. E díxenche: “Non, síntoo, hoxe non podo sair convosco”. ¡Ben feito! Xa nos veremos… A túa man máis forte, un bico preto dos beizos… Pecho os ollos e capturo ese momento. Xiro un pouco a cara… ¡Non! ¡Prometinme que non o faría! Non te bicarei… E non o fixen. Primeira capa da coraza… E en aumento.

Sorrío e dou media volta. Camiño sen mirar atrás. ¿Estarás mirando ti? E polo camiño sigo sorrindo con incredulidade. ¡Que guapo estabas hoxe! Como me gusta cando me miras así, e cando me tocas o pelo… E os teus bicos preto da boca… A ti tamén che gusta xogar. Pero quizáis desta vez (por primeira vez na miña vida) eu non estaba a xogar…

Xa perdín o instinto de chorar. Xa non me poño triste. Xa non durmo… porque só penso en ti.

(Si, Silvana, tes razón… Estou medio desaparecida en combate. Estas dúas últimas semanas ando no meu mundo… Creo que vou abrir aquela botella de licor café que tiña reservada para unha ocasión especial… Estou morriñenta)