Quedan nove horas para o exame, e vou de cu… Hoxe pola mañá pasei tres horas e media fóra da casa, cubrindo o roio aquel. Case me perdo (vale, perdinme, pero volvín ó bo camiño) e non me enteraba de nada, a verdade é que foi un pouco chungo…

Levanteime ás sete e media (despois de durmir catro horas e pico) e fun para a cociña estudiar. Pero non me quedaba nada, e agobiábame porque sabía que non ía poder repasar nada. Saín ás once de casa e volvín cando a miña familia xa terminara de comer. Botei unha mini-soneca e fun ó traballo. Nos poucos minutos que me tiven libre aproveitei para botarlle unha ollada ós apuntes, pero non me cundiu nadiña tampouco. Saímos ás dez e media, ceei unha sopa que sabía asquerosa, cafeciño, e A9 dirección Santiago. Cando cheguei costoume moitísimo aparcar, e aquí estou, acabo de chegar agora á unha. Teño que estudiar un bo anaco aínda, así que vou empezar. A cafeteira xa está aí, medio fervendo…

(Perdoade que non me pase moito polos vosos blogs ultimamente, pero prometo que a semana que vén volverei da miña enaxenación transitoria.)

Acábanme de facer unha auténtica PU-TA-DA no traballo, así, con tódalas letras, as sílabas ben marcadas e con maiúsculas.

Avisáronme hoxe mesmo, ás dez da noite, de que mañán (domingo) ás doce teño que ir cubrir unha cousa a Arcade. E teño que ir eu, porque non teño exames nin estou agobiada… E como o luns non teño o exame máis difícil deste ano, do que aún me queda unha parte por estudiar, ¡pois veña! ¡Que vaia a rapaza! Tiña todo previsto para poder estudiar mañán pola mañá, con calmiña, e repasar con tempo abondo. Agora vou ter que levantarme ás nove despois de me ter deitado ás tres, ler catro ou cinco follas e marchar para alí. Non chego antes das dúas e media a comer, e logo ás cinco entro ó choio. ¡E o exame o luns!

Joder, xa é o segundo día consecutivo que choro, pero desta é con ganas. Todo me está afectando moito, por moi parvada que sexa. E miña nai vai na cama xa, non quero espertala para que me escoite como me laio das miñas tremebundas desgracias. E non sei como se chega a Arcade, e non sei nin que carallo teño que facer, e non sei os apuntes, e as miñas amigas non me collen o móbil, e as miñas irmás non contaron comigo para a cea e chego ás doce e teño que poñerme a fritir algo… E non atopo as gafas para poder estudiar, e ninguén se preocupa por min despois de medianoite.

E cada día me sinto peor, sen folgos e sen ninguén que se decate de que en realidade son moito máis débil do que deixo ver, que só o fago para protexerme.

Non vou dar aprobado por culpa da merda esa que me jode todos os meus plans

(Xa sei que me vou arrepentir de ser tan tonta e escribir todo iso, pero é o que hai agora mesmo… FOTO DE MAN RAY)

Xa había tempo que non choraba (creo que dende a última vez que o puxen no blog), pero hoxe non puiden aguantar máis. O exame que tiña saiume fatal, non conto aprobar sequera. Non pasa nada, xa o sei, pero é que o cansancio acumulado xa se empeza a notar.

Volvín a casa tarde de Santiago, e miña irmá fíxome sacar ó can a pasear porque ela “xa o saca tódolos días que eu estou en Santiago”. Cabreeime moito, porque xa levaba perdida toda a tarde pa estudiar e o luns teño o exame máis difícil deste ano e apenas empecei. Co cabreo apaguei tres luces a puñetazos e fíxenme dano (estame ben, a ver se así aprendo a portarme como unha persoa normal…), e cando ía pola rúa non puiden evitar que se me caesen unhas cantas bágoas. Un par delas só. Non son capaz de chorar case nunca, pero desta, coa decepción polo exame, o estrés e o cabreo…

O peor é que estou morta xa. Os meus chutes de jalea real e fósforo empezan a ser pouco, creo que pa estes cinco días que me quedan vou ter que pasarme ás anfetas… Ademáis, este finde tamén teño que traballar. Dame a sensación de que non me serve de nada quedarme ata as tantas e enclaustrarme en casa.

Non podo deixarme ir agora, xa quedan só uns diíñas de nada (os peores, pero seguro que han ter 24 horas coma todos, aínda que non sei se iso é bo ou malo…). Estou desexando rematar, co que sexa, xa nin me importa a nota do expediente. Só quero vivir un pouco

Xa non queda nada para os exames, e vou fatal de tempo. Sen embargo, mirade, aquí estou, pegada ó portátil, buscando unha posible vía de escape para os meus pensamentos.

Non me entran os apuntes na cabeza, e todo porque “alguén” está ocupando todo o meu espacio cerebral por algo que fixo… Bueno, que eu creo que fixo, para ser máis exactos. Velaí a miña teoría maníaco-paranoide:

Creo que está así a medias con algunha outra rapaza. Isto dígoo baseándome en que estivemos falando dous días no messenger e foise porque quedara, e tamén en que o outro día veu á miña casa un momento pola tarde e invitámolo a quedar a cear, pero dixo que non e marchou. Esa noite mandeille un sms por unha parvada e non me contestou, e o día seguinte pregunteille por casualidade que tal lle fora logo de marchar da nosa casa… e díxome que quedara para cear.

Conclusión: quedou coa rapaza esa, e por iso non me contestou a mensaxe. ¿Por que non me dixo en casa que quedara para cear con outra(s) persoa(s)? Eu non lle ía preguntar nada, nunca o fago.

Por unha banda, vexo completamente normal que estea xa cansado de min, polo toxo que son. Non me sae contestar un piropo cunha frase bonita, e todo o tomo a cachondeo. Pola outra banda tamén o vexo normal, porque somos amigos dende hai pouco, e como son unha tía pois igual lle daba corte…

O peor é que non sei por que me raio. Eu sempre paso destas cousas, nunca me importaron moito, e o feito de que me estea a raiar agora fai que me raie aínda máis, e así non podo estudiar!! E non lle boto culpa ningunha, porque non lle din moito pé e non lle podo botar nada en cara.

E a pesar disto non teño a sensación de que me guste nin de “quéroo só pra min”. ¿É puro egoísmo? Pois xa está, non quero ser egoísta, así que xa me estou poñendo a estudiar… A ver se me concentro algo logo deste desbaralle.

Xa hai días que non escribo nada… A verdade é que en parte é porque ando moi liada en datas previas ós exames, pero tamén porque non me apetece.

O outro día liena ben liada… Realmente aínda non sei as consecuencias dun erro que cometín involuntariamente, e teño medo de chegar a sabelas. Estame sendo moi difícil afrontar esta nova situación, e tenme bastante preocupada. É por iso que non escribo, para non pensar en nada. Agora estou empezando a mastigalo, e axiña farei unha chamada telefónica para intentar ver ata onde chegan esas consecuencias. De verdade que me dá moito medo, aínda que non é nada que non teña solución… Sei que é unha parvada, e que dentro dun mes nin sequera o recordarei, pero ás veces a mente humana évos así de tontiña…

Agora o único que intento é manterme ocupada, non pensar, ter a cabeza distraida… Por iso estou adiantando moitísimo traballo que tiña que facer para as clases.

Din que non hai mal que por ben non veña

¿Que mellor forma de comenzar o Nadal que tendo que comprar un móbil novo tra-la pérdida-extravío-roubo do meu teléfono? Aí quedan as fotos do meu afillado cun par de horas de vida, as mensaxes que me mandaran, as que mandara eu, as que escribin e non cheguei a mandar…

Síntome fatal. Xa sabía que hoxe non me podían sair ben máis cousas :’(

Despois de tres intentos inútiles de escribir algo minimamente decente no blog, decidin poñerme a ordena-la miña habitación.

Coma se ordenándoa fose ordenarse automaticamente a miña cabeza… :/

                                                                                 Foto: Chema Madoz

¡Hai que ver para canto pode dar un café! No tempo de beberse unha taciña, a túa vida pode cambiar completamente de dirección. A min non é que me importe, porque total, como non sei cara onde vai…Podes alongar un café ata unha hora. Entre que sentas, que che vén o camareiro, que cho serve, que enfría e que rematas a conversa… Si, unha hora é tempo abondo para que todo cambie.Hoxe fun tomar un café cun amigo. Empezamos a falar, a preguntarnos pola nosa vida, a comentar cousas sen importancia e cousas que nos importan…  Ata que ó cabo de 10 minutos xa estaba pensando nesa canción de Quique: “Peor que el olvido fue volverte a ver“. Non sei que me pasa con ese rapaz. Se non o vexo non me pasa nada, pero como o teña diante… ¡Que difícil é ás veces soster as miradas!O caso é que, non sei por que, a mente humana ten unha curiosa forma de asociar lembranzas e feitos. Por exemplo, hai tres cancións que xa me lembran a el irremediablemente. Levo comigo a condena de ter que pensar nel cada vez que as escoite. Xa hai tempo que non paro de pensar nel. Vai por rachas, pero é moito tempo.Estou algo confusa, porque ás veces me fai entender que si, e outras simplemente non me fai entender. Desta chamoume el, foi todo idea súa. E eu non sei que pensar, porque sempre paso moito de todas estas parvadas, non son o meu estilo (nin el tampouco, pero en fin…).

Bueno, resumindo, que son parva, que me sinto coma unha tonta aquí escribindo cousas que nunca digo e ás que nunca lle dei importancia. E paso de contarlle nada a ninguén. Mellor que quede aquí, perdido pero sen esmorecer, esperando e macerando.

Xa está, xa se acabou.

Hoxe (por primera vez esta semana) levanteime con forzas e decidín que ata aquí chegamos. Teño que cambiar a miña forma der ver as cousas. Non podo estar todo o día a pensar no rápido que pasa o tempo, porque así, por riba de que xa pasa rápido de seu, non o aproveito. Teño que exprimir ó máximo cada segundo, e teño que facelo porque si.

Onte volvinme de Santiago porque estaba mal, moi triste por todo o que está a pasar ó meu arredor. Pensei que uns días na casa me sentarían ben, e así foi. Hoxe xa me sinto capaz de afrontar algúns problemas. O que me fixo cambiar de actitude foi miña irmá, que a chamei porque necesitaba falar con alguén, pero ela estaba igual ca min e dixen: “Primeiro ela, vouna animar”. Obligueime a estar ben para poder tirar por ela, e estou moi contenta. Ela tamén vai estar moi contenta en canto chegue a casa, dentro dunhas horas. Diso ocúpome eu.

Tamén me obliguei a quedar cos amigos que hai tempo que non vexo. Teño que sair de casa.

A cada palabra que escribo síntome un pouco mellor, máis convencida. ¡A ver o que me dura! Hehehe.

Dende este preciso momento queda inaugurada oficialmente a etapa de posts non-pesimistas e non-raiantes!!

Facía xa bastante tempo que non choraba, pero hoxe non o puiden evitar.

Con todos estes lios que teño eu na cabeza, co que me estou a raiar co do paso do tempo, a morte e o non poder volver atrás…

Hai uns días morreulle o pai a unha das miñas mellores amigas. É desas coas que non falas todos os días, pero que cada vez que a ves parece coma se non houbese pasado nin unha semana dende as últimas risas e parvadas. El estivera na UCI varios meses, e ó principio eu chamábaa cada dous días, ou cada día. Pero ela prefería estar sola, non quería quedar nin para un café. Co tempo funa chamando menos, ata que ultimamente apenas a chamaba.

Onte unha amiga común levantoume da siesta para contarmo. Non puiden ir ó funeral porque tiña un traballo ó que non podía faltar, e tampouco quixen chamala antes para darlle un pouquiño de tempo, porque pensei que o necesitaría.

Chameina hoxe, e costoume moito falar con ela. Non sabía que dicir nin que facer, todo o que se me viña á cabeza me parecía inoportuno. Fun unha idiota, e en vez de intentar animala acabei chorando eu tamén cando me dixo que me quería. Sei que é a súa forma de agradecermo, e eu tamén lle agradezo moito que sexa quen de facelo nun momento coma este.

Sempre intento non chorar, pase o que pase. Pero hoxe non me importou chorar coa miña amiga, ainda que ela non saiba que tamén chorei.

Cando os meus ollos paren de chorar sei que me vai invadir unha terrible sensación de desacougo, aumentada por todas esas paranoias miñas e pola conversa coa miña amiga.