.  .
(www.zubbles.com)

Non sabía canto tempo levaba así. ¿Uns minutos? ¿Oito horas? ¿Seis meses? ¿Media vida? O caso é que aquel calorciño suave e tranquilizador en contacto coa miña pel facía que me esquecese do mundo e do tempo.

Pouco a pouco aqueles brazos mornos comezaron a apretar máis, cinguíndome a un corpo inmóbil e unha cabeza que se apoiaba coidadosamente sobre a miña. Aquela caricia leve converteuse nun mimo agarimoso, e logo nunha aperta sinceira, e logo nun forte achuchón, e logo nunha presión tola que parecía querer romper todo o meu corpo. A forza ía en aumento e a dor era cada vez máis grande, máis grande, máis grande…  

Un segundo antes de que acontecese xa o vía vir. Comprendín que era inevitable, e que de nada serviría loitar contra unha forza tan clara, así que exhalei o aire que tiña nos pulmóns, relaxei todos os músculos e… 

 ¡Blop!               ¡Blop!              ¡Blop, blop!           ¡Blop!

Aquela aperta esmoreceu transformándose en centos de pompas de xabón  que ascendían perezosas cara o ceo. Sentinme relaxada e tranquila en cada un dos camiños que debuxaban no aire. Lenta, preguizosa, zigzagueante, coqueta… Así era eu en cada unha das burbullas nas que me convertera.

Cando xa estaba ben alto, xusto antes de desfacerme en moreas de gotiñas de xabón, miraba cara abaixo e vía o meu corpo satisfeito, espido e despreocupado, aferrado cun sorriso a aquela mata de cabelos brilantes. 

En forma de milleiros de gotiñas fun caendo de novo sobre o meu propio corpo, esperando que o ciclo se repetise para volver converterme en centos de pompas de xabón de distintas cores.

.  . 

O peor de volverse tola é que non é un proceso rápido e instantáneo. Pasa un tempo ata que chegas ó punto de correr espida pola casa cun funil na cabeza e o volume da tele ó máximo, sen que nada che importe. E mentres iso non chega, nos momentos de lucidez, vaste decatando de como a realidade se alonxa dos teus ollos pouco a pouco, paseniño, coma se fose un caracol que vai deixando un regueiro pegañento mentres que ti, unha leituguiña que xa botou raíces nun rincón perdido da horta, queres ir detrás del pero non te podes mover de onde estás plantada.

Ó principio nin te decatas de que te estás a converter nunha regadeira andante, con patiñas e luvas brancas coma as de Mickey Mouse e un gran sorriso dibuxado ó lado da asa. Esquécenseche as palabras, escoitas como alguén parece chamarte dende o outro lado da habitación, confúndeste de rúa no camiño que fas todos os días… Vas á froitería e pídeslle á dependenta que che suba os baixos do pantalón, chamas ó teu xefe ó móbil e sóltaslle un “Cariño, hoxe deixaches os pratos sen limpiar”…

Parecen pequenos despistes, ata que o proceso de tolear dá un pasiño máis, achegándote á loucura pero mantendo unha certa perspectiva da realidade. Vaste alonxando da xente que queres, só estás de corpo presente, pero ausente de pensamento. Pasoume o outro día. Alguén me preguntou se quería unha mazá, e eu vía na miña cabeza a imaxe dunha mazá, redondiña e marela, pero non sabía que era, nin para que servía, nin cal era aquela cor. Eu quería dicirlle que non quería ningunha mazá, que só quería un napevigón, pero non podía falar. As palabras non saían da miña boca. Sabía cal era a realidade, pero a miña cabeza ía pola súa banda.
-¿Queres unha mazá?
-Non me gustan os soldados que rañan nos zapatos, porque logo cheira a chiurizo. E os indios comen moitos para poder ter as orellas coloradiñas. Unha vez eu comín un mantel que sabía a deja-vu, pero boteille un pouco de zapato de soldado e xa estaba moito mellor aquelo… Pásame un ollo deses, dos de boneco, fai o favor. ¡E dille a esa rosa que acabe de cantar xa, que bota máis gallos que un galiñeiro!

Cada vez estas idas de olla son máis frecuentes. Quero contestar ás agullas que me fan as persoas que me arrodean, pero a miña baldosa xa non é quen de distinguir moi ben entre a realidade e amiña propia loucura.

Os paxaros carpinteiros estoupan nos periódicos, e as pedras amontónanse baixo os sombreiros de copa. O carbón afeita o apetito e ponme o Carrefur máis limpo que un lapiceiro. E todo se vai volvendo cada vez máis oscuro, cada vez máis perruno, cada vez máis Irún…

.  . 

O ceo volveuse gris en cuestión de poucos segundos e toda a luz daquela mañá fresca de febreiro desapareceu de entre os edificios da cidade. Ela mirou para arriba no momento exacto para que unha pinga fría se estampase no seu nariz. ¿Por que sempre esquecía o paraugas en casa? De súpeto, outra pinga foi parar xusto ó seu ollo esquerdo, e outra máis no peito do seu abrigo, e outra no hombreiro…  

Antes de que puidese decatarse xa estaba chovendo a esgalla. Sen pensalo, meteuse na cafetería que tiña dez metros máis adiante, pero nada máis cruza-la porta quedou parada. Aquel sitio soáballe… Achegouse á barra e pediulle un café con leite e un cruasán a un camareiro completamente aburrido e anodino, e logo foi sentar unha mesa para tres no fondo do local. Cando aquel camareiro sen alma lle trouxo o seu café arrecendente e quentiño, ela pediulle se lle podía traer un bolígrafo. Cando o tivo nas súas mans, colleu unha servilleta desas que parecen papel de cebola e empezou a escribir.

“Por unha desas casualidades da vida acabo de caer naquel vello café da rúa La Unión. Aquí foi onde quedamos por primeira vez, o primeiro día que nos coñecimos.

Todo segue igual que aquela tarde, aínda que faltan aqueles nenos que non paraban de berrar na mesa do lado. O café segue a ser tan intenso e espumoso como o da última vez, e as escaleiras que soben ós servicios seguen exactamente no mesmo sitio. Lémbroas ben porque (aproveito para confesarcho) non puiden deixar pasar a oportunidade de botar unha ollada á túa figura de costas cando as subiches a modiño. Case me sentín mal ó espiar o teu corpo desa forma, porque eras o meu amigo…

Agora xa pasaron 4 meses dende aquela (é posible que se cumplan xusto hoxe) e xa non sei nin que somos. Vinte espido ducias de veces, e incluso unha vez espertei abrazada a ti no medio da noite, algo que moi poucas veces fixera antes.

E todo quizáis gracias a este café que hoxe bebo sola. Sabe moi ben, aínda que me amarga un pouco. Creo que debería vir por aquí máis a miúdo…

Por certo, curioso o nome da rúa… Calle La Unión.”

Cando rematou fixo unha bola coa servilleta e a botou na taza xa baleira de café. Levantouse e marchou sen deixar propina.

Que se pare o planeta. Que deixe de existir a música. Que se rompan todos os poemas do mundo. Dame igual con tal de que o tempo vaia máis lento… Así poderei aproveitar cada milicentésima de segundo ó teu lado. Non preciso máis nada.

Dúas noites durmindo ó teu lado son como dúas vidas vividas ó límite. Énchesme de enerxía, fas que creza en min unha sensación irreprimible de querer berrar ata que o mundo se nos quede pequeno. Convertes o sorriso no único xesto da miña cara, que só desaparece para fundir un bico na túa pel. As miñas bochechas crecen cos teus agarimos, e os reloxos deixan de medir os segundos. ¿Por que facelo cando se poden cronometrar as olladas?

Todo está mellor cando estou contigo. ¡Como me gusta esta cara de parviña que se me pon! Agora só hai que deixar pasar o tempo sen preocuparse polo guión. Voume deixar levar polo furacán que me remove por dentro e aproveitar cada anaco de felicidade que se agoche tras o tempo.

Quizais esa sexa a mellor fórmula para ser feliz…

.  . 
Stieglitz

Xa remataron os ensaios… O ano acaba coa conta atrás para o gran estreo da nosa función.  Póñome os tacóns ante a túa mirada indiferente e xa estou lista para o espectáculo.

¿Todo preparado? Abro un pouco o telón e fago un escáner rápido das primeiras filas do palco de butacas…

 ¡Alí está ela! ¡Míraa, no asento que está pegado ó pasillo do teatro! Con esa cara baleira, sen rasgos, sen ollos, con esa boca tan grande para comerte mellor… Con esas unllas longas e ese vestido de finxida inocencia… Ten que ser ela, ¡sen dúbida!

¿Que como sei que existe? Porque ti mo contas cada vez que representas o teu papel. ¿Que se sei o seu nome? Non, non sei quen é ela, e moito menos quen son eu… ¿Por que non mo explicas ti? Dime, ¿quen son?

¡Shhhhh! ¡Silencio! ¡Que empeza a conta atrás! Os cuartos… Xa vai, xa vai!!
12… 11… 10… 9… 8… 7… 6… 5… 4… 3… 2… 1…  ¡Arriba co telón!

Primeiro acto.
Ábroche a porta e ti me saúdas cun bico na meixela. Sorrío, sorrís e imos á sala. Esta vez fuches ti quen propuxo quedar, e eu estou coma unha nena co doce máis grande da tenda de lambonadas… Pero disimulo. Cada un nunha esquina do sofá, poñemos un dvd e nos metemos baixo a mesma manta. Non nos tocamos, non nos miramos, e apenas cruzamos palabra… Pasa o tempo, e de pronto, a túa man no meu xeonllo. Cáeme un bico na fronte… E outro na meixela… Ata que acabamos abrazados no sofá, quedos, mirando a película.

Segundo acto.
Remata a peli e imos durmir. Os dous estamos moi cansos… Dámonos as boas noites e cada quen ó seu lado da cama. Ó cabo dunhas horas esperto e te atopo pegado ás miñas costas, abrazándome, e coas túas pernas enredadas nas miñas. Sinto a túa respiración, pecho os ollos e me deixo levar outra vez polo sono. Volvo espertar abrazada fronte a fronte. Xogas coas miñas mans e espallas bicos por toda a miña cara. ¡Que sorte! Un despistado chega ós meus beizos e xa non pido máis nada. De todos xeitos, podías esmerarte un pouco máis… Eses bicos non se ven nada realistas, poderíase notar que estás a actuar. Volvo quedar durmida con esa extraña contradicción: abrazos e agarimos sen bicos… ¿Que estamos a finxir? ¿Alguén pode crer a nosa función?

Terceiro acto.
Soñei con ela. ¿Non me pensas explicar quen é e que ten de especial? ¿Vas seguir vindo durmir a casa e comportándote coma se nos quixésemos? Non importa, sigo actuando. O meu guión, aquel que eu mesma escribín cando nos coñecimos, di que non teño sentimentos. Non sei o que son os celos, e non quero unha relación nin medianamente estable. Fago coma que non me decato de nada, pero non son parva. Sorrío e evito as preguntas. Non as preciso porque xa o imaxino todo. ¿Que mañá pasarás todo o día fóra? ¿Outra vez? Non me importa, eu teño que traballar, pero ¿por que te pos colorado cando mo contas? ¿Por que non me miras ós ollos?

De pronto un ruido interrompe a función. Desconcentrámonos. A muller sen rostro érguese da butaca. Isto non viña no guión… ¿Ela tamén é parte da obra? Desfila co seu vestido de finxida inocencia cara o medio do pasillo e alí queda parada un intre. Mírame ós ollos… Mírate… Ti a miras… E cae o telón. ¿Cando poderei saber como acaba a función?

[Falando de Fin de Ano, aproveito para desexarvos a todos un 2008 inmellorable e inesquecible cheo de sorrisos, bos momentos e desexos cumpridos ]

.. 

Quería contalo, pero as palabras non saían da miña boca. Aínda me sentía débil a pesar de que aqueles momentos xa se converteran en simples recordos e se perderan no horizonte días atrás. Os calafríos que me produciran, pola contra, aínda camiñaban pegados a min.

A pesar de todo, e malia que a ventá estaba pechada, aqueles ventos furacanados aínda se desplazaban como sombras pola habitación cando me quedaba sola. Cada vez que chocaban contra algunha das paredes parecían susurrar o meu nome. A tempestade que desataran as súas mans negábase a abandonar o cuarto, e as últimas pingas de rock&roll aínda esvaraban costa abaixo polo meu corpo.

Entón quedábame bloqueada coma unha nena pequena á que nunca lle explicaron como afrontar unha situación semellante. Quería dar un paso cara adiante, sair desa habitación e berrar que xa non me acordaba del, pero iso só sería enganarme a min mesma.

Non podía quitarmo da cabeza, pero tampouco facer nada para recuperalo. ¡Que tonta era cando pensaba que a min non me pasaría nunca! Tantos anos bloqueando os meus sentimentos non me fixeran máis forte, senón máis sensible dende o momento que non puidese reprimir un. E ese momento acababa de chegar. ¿Xa se cansou…? Xa se acabou…

Cada vez me leva máis tempo escribir, pero non vou deixar que o verán acabe con este blog. A verdade é que tiven moitísimo traballo ultimamente, pero tamén estiven algo ‘vaga’ porque estiven un pouco de baíxón.  Un día, aí cando empezaron as festas en Pontevedra, a primeira fin de semana de agosto, fixen o aceno de escribir algo, pero por falta de tempo pensei “Xa o farei mañá”, e xa sabedes como son estas cousas. O caso é que un día por outro, ó final pasou case un mes. Así que agora toca a posta ó día.

Empezou agosto moi ben, con moita festa e aínda máis curro. Esa primeira finde de agosto saín sábado e domingo. Por esas datas tamén foi o primeiro aniversario do meu Pequeno Buda, e compreille un volante todo molón para facer coma que conduce cando vai na sillita, con luces e musiquiñas. ¡Encantoulle! ¡Que riquiño é o pequeno! Deillo uns días despois do cumple, no Carballiño, cando fomos á Festa do Pulpo.  Pero antes diso, aínda quedan cousas por contar.

Ese mesmo sábado, a véspera da Festa, saín en Pontevedra. Perdinme das miñas amigas e discutín coas miñas irmás por unha tontería que xa está máis que superada… O caso é que non sabía a quen chamar, nin onde ir, nin que facer. Así que empecei a dar voltas pola Zona Vella, buscando un bar no que me desen algo de licor café a iso das catro da mañá. Nese intre, volveu á miña cabeza un pensamento que nunca acabara de marchar dende había un mes: non sei onde está o meu sitio. Non sei que fago en Pontevedra. Non sei por que estou aquí. Sentei nunha praza a chorar por dentro, é dicir, sen que se visen as bágoas (ó longo dos anos fíxenme toda unha experta niso) e pensei que xa era hora de plantexarse as cousas en serio. Xa era hora de pensar se quero seguir nesta cidade.

Falei moito con miña nai e cos xefes, que neses días me dixeron que me querían para o ano que vén en dous postos distintos do periódico. Xa vedes, a xente pelexando por un posto de merda e a min, que teño dous nas miñas mans, fánseme un problema. Tendo aquí ofertas parecíame demasiado prepotente rexeitalas para marchar da cidade e facer a miña vida, e aínda mo parece, pero non sei que me interesa máis.

Á miña nai, pobriña, téñoa aburrida xa de tanto falar de se me vou, das vantaxes, dos inconvintes… Teño que decidilo xa, e agora mesmo estou decantándome por marchar, pero é ela o que me tira para atrás. O outro día fíxome a mítiquísima chantaxe emocional de “Fai o que sexa mellor para ti, pero eu egoistamente prefiro que quedes na casa comigo”. E claro, ¿que fillo é inmune a esas palabras?

Ela insiste en que quede aquí este ano, que aforre un pouco, busque traballo con calma e marche para o ano que vén. Pero eu teño medo a poñerme mal aquí, porque tendo apoios é máis doado deixarse levar e caer nesa espiral de auto-odio e auto-compasión de cando unha persoa non está animicamente ben. Fóra non me quedaría máis saída que ser forte e seguir tirando para adiante. E se quedo, ó mellor o ano que vén xa non preciso marchar e deixo escapar unha oportunidade única na miña vida, sexa boa ou mala…

Quero decidir antes de que remate esta semana, pero é moi complicado. ¿Que fariades vós? ¿Que é o que ten que ter máis peso nunha decisión así?  :S  Eu aínda non o descubrín…

… Esa é a cuestión. Estes días andiven pensando moito no mundo laboral, porque miña irmá e máis eu estivemos preocupadas polo noso futuro. Cóntovos:

No meu traballo ofrecéronme renovar. Remataba este mes, e tiña pensado pasa-lo verán a raña-la barriga porque tiven un ano moi duro (traballar mentres se estudia cansa máis do que parece). Pero cando mo propuxeron non fun quen de rexeita-la oferta, aínda sen sabe-lo horario nin o salario… O caso é seguir facendo currículum. Bueno, pois o chungo do conto é que aínda non me atrevín a contárllelo a meus pais… Non me preguntedes por que, non o entendo nin eu. Quería contárllelo onte, cando pasou o de miña irmá.

Resulta que hai cousa dun mes miña irmá e máis eu empezáramos a buscar traballos na hostelería cerca de onde estamos en verán, pero ela o tomou moito máis en serio ca min, porque estaba esperando por se me dicían algo de renovar… Atopou un curro boísimo en Sanxenxo, e foi falar co dono. Era unha das cafeterías máis típicas, ó borde do paseo. O home díxolle que tiña moi boa presencia, que lle parecía unha boa candidata e que contase co traballo… disto haberá dez días, e quedou de chamala ó día seguinte.
Pero o señor non chamaba, e ela a esperar. E mentres, rexeitando outros traballos dos que a chamaban. Chamouno tres veces para concreta-lo horario desde que lle dixo aquilo, pero el sempre lle dicía que tiña que reunirse co seu socio. Onte foi a última vez que chamou. A derradeira, máis ben, porque o cabronazo díxolle que o seu socio xa tiña apalabrado o posto dende había días… ¡Moi ben polo señor!

Agora a pobre está sen traballo por culpa daquel fillo de puta, logo de ter rexeitado un ou dous noutros restaurantes. Non tivo nin a decencia de chamala para disculparse “porque houbera un erro na programación e o seu colega xa contratara a outra”, nin porque “o pensara mellor e había unha candidata cun nivel máis alto que o dela”… Púxose a chorar, a pobriña, e eu non sabía nin que dicirlle. A verdade é que é unha putada para ela… E o peor de todo é que non pode facer nada a pesares de que houbera un contrato verbal.

Con ese panorama, non era plan de que soltase onte na casa: “Ei, mirade, que non vou pasa-lo verán convosco porque eu SI teño un curro”. Na casa non o sabe ninguén aínda, pero a ver se llelo digo axiña… ¡Que tonta son ás veces!

 ..

Cando era pequena, miña avoa sempre me contaba historias. Encantábame sentar no seu colo, neses veráns ourensáns de calor abafante, e escoitar todos eses contos que ela inventaba para min.

Pola noitiña, xusto despois de cear, saiamos á terraza da vella casa de pedra que construira seu pai e xogabamos un pouco ás cartas, ou ó parchís. Cando estaba de leria, de bo humor, eu poñíalle cariña de pena e pedíalle que me contase un conto. A maioría das veces era a historia dalgún santo ou cousa semellante. Unha das súas preferidas era a dos tres pastores de Fátima, pero a min eses non me gustaban.

Eu quería que me falase da Santa Compaña, de como era a súa aldea cando ela era cativa, de cando aínda ía ó cole, de como roubaba mazás nas fincas dos seus veciños…

Unha noite de agosto contoume unha lenda que lle contaran a ela de nova. Dicía que se unha rapaza pensaba nun rapaz xusto antes de ir durmir e, ó mesmo tempo, ese neno pensaba nela tamén antes de adormecer, esas dúas persoas quedaban como ‘vencelladas’ para sempre por unha especie de fíos invisibles.

Nunca coñecín a ninguén que soubese desta lenda, e estou empezando a pensar que o inventou miña avoa para entreterme naquela noite. Pero o certo é que, aínda hoxe, penso moitas veces nesa historia. Sobre todo polas noites, xusto antes de quedar durmida…

Pois vai ser que non, que a miña racha de mala sorte non acaba aquí. Estaba moi decidida a volver arrancar de novo coa miña vida normal, pero é que non podo. Non paro de recibir palos por todos lados. O peor é que sei que non é tan grave, pero non podo asumir as cousas, e fanme moito dano.

Onte entereime de que suspendín outra asignatura máis, e xa vai a segunda nun cuadrimestre… Non estou afeita a suspender, e sentín que todo o meu esforzo non me valeu de nada. A isto uniuse que había un tema das miñas dúas mellores amigas de clase que me molestara moito, e co baixón estoupou todo.

Miña nai pilloume chorando, e portouse moi ben. Quedou comigo ata que parei, acompañoume ó traballo, ofreceuse a vir buscarme, falou comigo… É a persoa que máis se preocupa por min do mundo. Pero eu son idiota, e non me podo controlar. Para agradecerllo, hoxe faleille fatal por unha tontería. Díxenlle que non confiaba en min, porque así mo pareceu. Dóeme moito que non confíe en min, porque ela é a única persoa na que eu confío ás cegas, e quero que ela tamén se poida apoiar en min… pero agora xa non vaio para iso, e en vez de ser un apoio jodinlle o día de Ravachol, preocupeina e fíxenlle sentir mal. Son o peor… Necesito saír da casa, pero non teño nin forzas nin sitio onde ir agocharme de todo.

Non sei como coller todo isto, e o que menos quero é facerlle mal a ela. Por fóra intento que pareza que estou ben, pero xa me empeza a ser difícil disimular. Onte no traballo os meus compañeiros non paraban de dicirme que tiña mala cara, e case me poño a chorar outra vez alí. Non quero que ninguén o saiba…

Perdoádeme por estes posts que escribo ultimamente, sei que son un coñazo, pero é que me sinto tan perdida en medio de todo que non sei nin o que teño que facer.