Archive for the ‘Segredería’ Category

Felicidades

Venres, Xuño 27th, 2014

Bru Rovira: Maternidades
Bru Rovira: Maternidades

É a primeira vez en toda a miña vida que non che podo desexar felicidades.
En realidade eu só desexaría que estiveses aquí, desexaría non ter que buscar as túas caricias nas mans doutras mulleres.
Oxalá non tivese que intentar asemellarme máis a ti para que quedase algo do teu rastro na terra, oxalá non tivese que ter medo do día en que os recordos empecen a estar borrosos e a voz que che lembro non sexa xa á túa.
Gustaríame que non se me esquecese nin una sola das túas palabras, dos teus pensamentos, dos teus xestos. Gustaríame terte aínda e para sempre. Aínda te necesito.
Esa sería a miña felicidade, non a túa, así que, onde esteas, moitas felicidades. Seguro que noutra vida nos volveremos atopar, e seguro que será máis xunta connosco.

Seis meses, vinte e tres días e vinte e tres horas

Martes, Xuño 24th, 2014

Hai seis meses, vinte e tres días
e vinte e tres horas todo estaba lonxe,
pensaba.
Estaba tan lonxe que o rozaba,
suave, coa punta dos dedos.
Gañei perdendo, non tiña nada
e me caeu nas mans o que soñara.
Gañei e perdín á vez, pero logo de
seis meses, vinte e tres días
e vinte e tres horas
téndoo todo non teño nada.
Só quero que volvas de alén do infinito,
pero non nos meus soños
senón en milleiros de abrazos.

Aínda son pequena,
aínda te necesito
a cada segundo da miña vida.

Cada vez que me tocas

Domingo, Marzo 24th, 2013

Cada vez que te vexo
fáiseme un nó no estómago que ata
irremediablemente
o meu norte e o teu sur.
A miña mente e o teu sexo.
Quero gritar, facer que me vexas,
materializarme nos teus soños
e roubarche un bico nas comisuras
da tentación morna da túa boca.

Cada vez que me miras
o meu peito estoupa en mil pétalos en flor,
os meus ollos non se atreven a cruzar
polo paso da a túa mirada felina.
Devólvesme ós meus dezasete anos,
cando nunca me atrevía ós primeiros pasos.

E cada vez que me tocas…

Cada vez que me tocas
O nó do meu estómago aprétase
como querería eu me apretar contra ti
antes de quedar durmida no teu peito.
O meu corpo faise líquido,
non se contén na embalaxe débil da miña pel.
Os teus bicos chúchanme a enerxía
e caigo rendida e indefensa ós teus pés.
As túas caricias rómpenme os ósos
cun placenteiro crepitar
que recorda ó lume do inferno,
onde unha vez me levaches da man
e de onde aínda non sei se voltei.

Querer

Venres, Febreiro 1st, 2013

Todo se reduce a querer ou non. E eu quero durmir para soñar que non te quero, que non me doen os teus baleiros e que as túas mans nunca me deron vida.

Podería

Venres, Xaneiro 18th, 2013

Podería bebe-los teus ollos a pequenos grolos. Podería endulzar con eles os meus almorzos. Podería roubarche a risa a culleradas. Podería comela dos teus beizos. Podería encherme da túa voz sen empalagarme.
Podería lerche as historias que nunca che contaron. Podería escribirche as que eu nunca contei. Podería converti-los teus recordos en papel. Podería encherche o corpo coa miña caligrafía, sen un só erro.
Sei entender perfectamente as túas contradiccións, pero sigo sen poder entender os teus silencios.

A inmobilidade do destino

Martes, Xaneiro 1st, 2013

Agóchome nun burato escuro
Onde só se escoita a humidade
E o silencio do meu corazón.
Xa berran por el os ollos.

O último bico non foi tal,
Non foi como tiña que ser
Porque non eramos ti e máis eu.
Eramos só dous corpos baleiros
Loitando contra a forza que os quere separar.
Non me chegaron dez segundos.

Turraron de min para alonxarme,
Sentín a inxustiza agarrándome os brazos.
Notei a ilóxica do antinatural,
A inmobilidade do destino
E os nosos esforzos por nos sobrepoñer.

E tamén medo a un futuro nunca imaxinado
Nin nos peores pesadelos,
A unha vida sen sentido,
E a pesadume de non ter cumplido as promesas
E os desexos de nunca perdernos.

Non quero que ninguen me vexa asi,
E ríome de min mesma
(por non chorar)
Por ter caído dentro dos restos
Da muralla en ruínas que construín hai tempo.

Non quero que ninguén me vexa así,
Sen forza nin para respirar,
Sen ganas de compartir,
Sen sentido da miña vida,
sen esperanza e só con recordos.

Loito contra min mesma
Por non chamarte, por parecer viva.
Móvome automáticamente,
Sen alento, por que non saiban que xa non estou.
Que máis me ten, se non te teño?

A terra mollada cáeme na cara,
A humidade acala os meus saloucos.
Abrázome ao único recordo que me queda teu,
A camisola que che roubei antes de marchares
Intentando non chorar.
E xa non sei se respiro.

O derradeiro bico

Luns, Decembro 31st, 2012

Un dos peores momentos que se poden pasar é o do derradeiro bico, sobre todo cando o único que queres é pedirlle aos outros beizos que nunca estean a máis de medio centímetro da túa pel. As sensacións multiplícanse e grávanse no cerebro coa tinta dos recordos indelebles, pero co sabor máis amargo que se pode imaxinar.
Cando os meus ollos loitan por reter as bágoas vexo os teus rizos perfectamente despeiteados proxectándose como sombras no teito, e penso no que sempre me gustou enredar os meus dedos neles, botarchos para atrás antes de acariñarche as meixelas con toda a dozura que pode saír das miñas mans. Estou tan preto da túa cara que a túa barba me fai cóxegas nos labios. Só che vexo un ollo, pero estás tan pegado a min que non o podo nin enfocar, e apenas noto esas primeiras engurras que se lle achegan polas que tanto me gusta navegar.
Pecho os ollos e aspiro o teu olor, que sempre me calma cando apoio a orella contra o teu peito para sentirche o corazón. Agora só escoito a túa respiración, acompasada co bico, e que me fai lembrar a túa voz e todo o que nos quedou por dicir.
Concéntrome no teu bico e saboreo a saliva que se coa ata a miña boca, sempre tan doce e fresca, sempre co teu sabor. Sinto as túas mans quentes na miña cintura e quero apertarte máis entre as miñas cando, de súpeto, separas os beizos dos meus. Xa acabou o noso derradeiro bico e só quero quedarme pegada a ti para sempre. Como pode ser que teña que dicirlle adeus ao meu home perfecto, ao que fai que a vida teña algo de bonita? Xa nada parece ter sentido.

Segredos de familia

Xoves, Decembro 6th, 2012


Ninguén chorou no seu velatorio. Algúns achegábanse ó vidro que os separaba do cadaleito e rezábanlle oracións pola súa alma; outros paseaban calados pola sala; a maioría facía pequenos grupos e lembraban aquel humor tan acedo, negro e punzante que tiña. Non houbo bágoas nin saloucos silenciados.
Ó día seguinte fun con meu pai a casa da defunta, abrímoslle os armarios e estivemos a revolver neles ata sorprendernos cos cartos e as xoias que alí tiña escondidos. Eu sabía onde os gardaba porque sempre que ía por alí sacaba un billete da carteira e mo daba medio ás agochadas. Collímolo todo: os sobres brancos con cartos, os antiquísimos prismáticos adornados con nácar, os pendentes de ouro que eu nunca lle vira postos, o misal de 1942, as carteiras que alí tiña, os adornos para os días de festa, perfumes sen empezar, regalos perfectamente envoltos para lle dar ás visitas… Non sabiamos da existencia da metade das cousas que levamos para casa, ela nunca fixera ostentación do que tiña. Foi coma un día de Reis adiantado, como cando eu era pequena e a avoa sempre nos agochaba os nosos regalos, coma se fose un xogo, para multiplica-la maxia. Ata mentres nos despedíamos dela foi quen de facernos felices.
Alí, naquela habitación invadida por bolsas de plástico de comercios que xa pecharan, todo xiraba entorno a min e os meus irmáns. Emocionábame coa enerxía que desprendía cada cousa que tocaba. Na cómoda tiña un papeliño cos nosos cumpreanos todos apuntados dunha cara, e os nosos santos todos da outra, para non se esquecer nunca. Ata o seu número de móbil levaba apuntado con letra tremolosa na carteira, porque nunca se lembraba del. E entre as súas xoias de máis valor tiña gardado o colgante que nós lle regaláramos, co seu nome por diante e os de tódolos netos por detrás, por Reis de hai case dez anos co que os nosos aforros deron de si.
A avoa levaba anos comendo os cartos da familia en gastos innecesarios. Cando quedara viuva quedáralle unha boa morea de millóns, unha parte dos cales esmoreceran nuns cantos anos, sen explicación aparente. Foi en pouco tempo, uns cinco anos, pode ser. E nuncha libreta chea da súa letra angulosa e rebuscada atopamos a explicación a tal misterio: a avoa gastara o diñeiro en nós, en pagarnos os estudios, sen nolo dicir nunca.
Tal como me dicían todos os amigos que se foran despedir dela, a avoa era xenerosa e boa persoa ata o infinito. Por iso entendín que ninguén chorase no velatorio ou no funeral, porque unha muller coma ela sería incapaz de facer chorar nunca a ninguén. Os bos recordos que deixara eran máis fortes que a súa repentina ausencia.

Adicado á miña avoa, porque durante moito tempo non a entendín. Aínda lle debo un bico dos que doen

Substituto

Xoves, Novembro 29th, 2012

Atopei un substituto perfecto
para os teus ollos de gato.
Xa teño case todo o que quero.
Xa só me falta recuperarte a ti.
Ven miañar á miña fiestra
E eu rozarei a meixela contra a túa man.

Esperanzas e recordos

Luns, Outubro 1st, 2012

Aínda non coñezo a casa onde hei vivir durante os próximos meses. Non sei o que hai dentro dela.
Sei que hai unha cociña na que podería cociñar para dous e preparar os postres máis doces.
Sei que hai unha sala de estar con tres preciosos sofás vermellos nos que podería ver pelis cada noite, compartir cervexas e risas ou ler coa cabeza repousando nas túas pernas.
Sei que hai un pequeno balcón ao que sair fumar e compartir o aire da noitiña.
Sei que hai unha habitación cunha cama mediana e un nórdico morno e blandiño, onde podería estudiar detidamente cada poro do teu corpo ata memorizalo coma se fosen as miñas oracións de cada día. Onde podería estirarche o meu pelo sobre o peito e durmir cos beizos pegados ó teu ombreiro. Onde podería escoitar medio a escuras as túas historias sobre África, Latinoamérica e a Antiga Roma, onde conectarme a outro plano da túa realidade.
Sei que hai un cuarto de baño onde chorar mentres me ducho sen que me escoiten cando ti non me escoites, cando non sexa nada para ti. Onde poder lava-las marcas que deixan os teus bicos no meu corazón.
Sei que, malia todo iso, está baleira de recordos e chea de esperanzas. E malia todo iso, eu estou baleira de esperanzas e chea de recordos.