Archive for the ‘Segredería’ Category

Nalgures, no Universo

Luns, Xullo 30th, 2012

Atopei un lugar nalgures, no Universo, onde todo está en orde. Onde todo o caos se conxura para facer enmudecer ao medo, onde o mañá non desacouga, onde a incertidume non envelena os meus pensamentos.
Atopei un lugar sobre o teu peito onde a miña respiración se calma, onde podo durmir sen pesadelos e sen espertar cos berros da miña consciencia.
Atopei a túa boca, onde podo vivir e beber da túa auga, que me inunda por dentro con milleiros de letras valentes.
Atopei a túa pel, que cobre os nosos brazos, as nosas caricias, as nosas costas. E os nosos fríos, os nosos nós, o noso mundo, e que fai que todo o que hai fóra xa non nos preocupe nin importe.
Necesito ese lugar: o teu peito, a túa boca, a túa pel. Estou perdida nun tremendo Universo de futurabilidade que me arrepía e me rouba os meus desexos, que me sacode ata que os pensamentos me queiman por dentro. Nun universo que me fere, pero que contigo parece menos fero.

Loitar contra a razón

Venres, Xuño 15th, 2012

Din que é difícil loitar contra os sentimentos, e ó final os dous remataron por seguir ós seus corazóns.

A el a razón dicíalle que xa non había motivos para intentar arranxar o que se rompera uns meses antes. Dicíalle que seguramente non pagaría a pena recompoñer aquela fotografía rota en trece anacos, ir pegando cachiño a cachiño ata que a imaxe que se vía nela parecese igual á que antes fora. Non era necesario escoita-los gritos que aínda quedaban por escapar, nin ver as caras xirándose ó se atopar, nin erguer un muro de cemento na metade da cama que compartían. Pero o corazón, quizáis afeito a esas rutinas, tiña o impulso de volver a elas con cada latexo.

A ela, en cambio, o corazón dicíalle que no se metese no medio da relación que tiña aquella antiga parella afeita ás loitas inxustificadas  e inútiles. Dicíalle que, se de verdade o quería, mellor sería non lle crear problemas mentres el estaba intentando recompoñer a vella fotografía. Que non lle fixese dano. A razón, en cambio, dicíalle que aquela foto era imposible de recompoñer, así que ¿por que tiñan que perde-lo tempo? ¿Por que non podía ela rescatalo daquela outra muller que non lle ofrecía máis que peleas e desacordos? ¿Por que non lle podía regalar todo o seu equilibrio, as voltas do seu reloxo, a olor do seu champú, os raios de sol entrando pola fiestra e a súa visión do mundo? Iso era, realmente, todo o que el precisaba.

Pero ó final os dous remataron por seguir ós seus corazóns: el volveu coa muller dos berros inútiles, e ela deixoulle facelo. Din que é difícil loitar contra o corazón, pero aínda se sacrifica máis loitando contra a razón.

Catro dedos

Sábado, Xuño 9th, 2012

Na penumbra da habitación
miro as marcas que deixaron os teus dedos:
catro lunares amarelentos na miña pel
que non se borran cando os toco.
Non me molestan, gústame miralos,
é coma mirarte ós ollos,
coma levalos tatuados
na cara interna do meu brazo.
Son catro lunares mornos,
seductores, apaixoados,
catro recordos dos nosos corpos.
Levo tamén catro marcas
que non se me ven na pel:
a do que dixeches, a de como me miras,
a do que pasou e a de todo o que non.
Esta última é a que me doe,
a que me anuda o estómago
e me divide en dous.
Faime pequena porque aínda non sei
qué foi o que lle impediu ó destino pasar.
Sí, sei que estaba escrito,
pero non quen o borrou.
Temo ó día que nos arrepintamos
e non poidamos volver atrás,
pero dáme máis medo o día
que as marcas do brazo se empecen a borrar
porque ese é o día
que me prometín que te tería esquecido.
Mañá mesmo xa non quedará nada
e aínda non te podo olvidar.
Dáme o abrazo que me prometiches
e non o deixes acabar. Nunca.

Silencios

Xoves, Xuño 7th, 2012

Silencio…

 

Espero, e espero, e espero…

Espero escoita-la túa voz.

un son que nunca chega.

 

Porque non entendes a forza

das túas palabras, dos teus xestos,

dos teus silencios.

 

Silencios que matan o día,

que estrangulan o meu valor,

que me fan dubidar de min mesma.

 

Silencios que arrincan emocións

que non terían por qué existir,

que asfixian os meus pensamentos.

 

Silencios que me converten

naquilo que máis medo me dá,

do que sempre fuxira.

 

Silencios que afogan a miña respiración,

que che entregan a miña vida

sen que me poida resistir.

 

Silencios que me fan depender de ti,

que deciden o meu día,

que me rouban a forza que me quedaba.

 

A pouca forza que me quedaba.

 

Con ela loito, búscote

ata que o vexo imposible.

 

Pero sigo a loitar.

Ollos de cor de gato

Sábado, Xuño 2nd, 2012

ADEUS:

Ás caricias que borran o resto do mundo apenas rozando a pel. Á guerra de miradas. Ós desastres que montamos diante de todos. Ós problemas que nos dan as escaleiras escuras a altas horas da noite. Ós cálculos matemáticos cando marchas. Ós teus ollos de cor de gato. Ós bicos no ombreiro que me asustaron. Ós golpes da lámpada detrás do sofá. Ás túas mans no meu pescozo. Ás cervexas compartidas. Á túa risa que se contaxia cando soa a “i”. Ó Caribe musical. Ás túas ordes que só acato cando quero. Á túa voz a piques de se quebrar cando me dis o que nos daba medo dicir. Á miña seguridade cando che contestaba a iso.  A botarte de menos dende o bar do lado. A crer todo o que escoito. Ós trenes para os que quedamos durmidos. A perde-lo medo a escoitar o que sentimos.

Adeus tamén ó meu erro. Á miña esperanza, a todo o que imaxinara ó teu carón.

OLA:

 Á muralla forrada con pel arrincada a rabuñadas. Á miña síndrome de abstinencia. A todo o que nos quedou pendente. Ó meu medo de novo. Ós recordos que me percorren a pel a calafríos. A todo o que aprendín nun só golpe de dous meses. Ola ó pasado.

Recuperando a lingua

Venres, Agosto 19th, 2011

Sei que non cho debería dicir, que me fago débil verba a verba, e que así me achego cada vez máis ó que buscas en min. Por iso penso que me estou a facer forte.
Recupero un idioma que estaba a piques de esquecer e percorro lentamente cada rincón do diccionario, tocándoo coma se fose o teu corpo; rememoro cada un dos seus fonemas coma se fose a túa voz; compoño mensaxes cifradas que nin ti entenderàs.
Tanto me ten o nome que te poñas hoxe, só preciso un diccionario cheo de páxinas e máis páxinas que poida ir arrancando coma se fosen as capas da miña pel.

Principio de causalidade do pensamento positivo

Luns, Febreiro 21st, 2011

Cando confío en que unha cousa vai saír ben, esta sairá peor que mal simplemente polo feito de ter pensado de forma positiva

Días de maxia

Venres, Xaneiro 7th, 2011

Hoxe foi un día máxico, un deses días nos que te reconcilias co Universo enteiro. Hai tres semanas, cando lle escribín a carta ós Reis Magos, pensaba que non serían capaces de atopar o que lles pedía. Na miña lista só había un único desexo, unha utopía… un imposible.

Aínda medio entre soños, sobre as nove da mañá notei un vulto baixo a miña almofada. Metín a man debaixo e saquei un regalo pequeniño, moi ben envolto en papel de cor gris prateada, cun lazo vermello desproporcionadamente grande. Tirei dun dos extremos da cinta e este desfíxose entre os meus dedos. Con coidado, quitei o papel para descubrir o que había dentro. ¡E alí estaba!

Por fóra parecía unha simple caixiña de cartón reciclado duns cinco centímetros, pero eu sabía que era moi especial porque servía para gardar os recordos xusto antes de que as imaxes da miña cabeza se diluísen co tempo, convertíndose en simples sensacions.

Rápidamente volvín a aquel solpor e recuperei tódolos recordos que aínda se conservaban na miña mente. Collín a caixiña nas miñas mans, pechei os ollos e recordei o bater dos raios alaranxados do sol na túa espalda. O teu pelo facéndome cóxegas nas meixelas, as túas mans cravándose na miña cintura, e as náiades facendo fluir a enerxía en espiral. Recordei tamén unha silueta a contraluz, o son da túa respiración a carón da miña orella e a suor esvarando lentamente polas miñas costas.

Lembrei tamén tódalas cousas que me dixeches, e as cousas que eu non che cheguei a dicir. Logo puxen a tapa na caixa e deixei dentro tódolos recordos. Agora só teño que volver abrila cada vez que queira para revivir aquelas horas.

Se algo aprendín aquel día é que necesitamos crer na maxia, porque existe. Se non o facemos, axiña se esvaece na mente e se convirte en sensacións borrosas que apenas provocan un calafrío. Pero a min xa non me pasará máis. Podo recuperar todos e cada un dos roces da nosa pel con só abri-la miña caixiña e pechar os ollos de novo.

O meu irmán pequeno grande

Venres, Agosto 28th, 2009

Alguén me dixo hai pouco que hoxe é un día especial: o único 28 de agosto de 2009 que vou vivir na miña vida. Mañá pasará o mesmo: o único 29 de agosto da miña vida. Levaba razón, se o miramos así.

Pero ás veces, cando nos falta alguén, os días deixan de ser especiais. É o que me pasa cun amigo que en moi pouco tempo se convertera no meu irmán pequeno grande, e que morreu hai uns meses. Era moi estrano, porque a pesares de que era máis vello ca min, eu sempre tiven o impulso de coidalo con toda a ternura que podía xuntar, coma se fose o meu irmanciño pequeno. El facía o mesmo comigo: coidábame porque era máis grande, pero ó mesmo tempo tamén se deixaba coidar por min. O respeto que naceu entre os dous foi moi especial, e hoxe o boto de menos como a poucas persoas na miña vida. Os días sen el perden sentido, e non deixo de pensar que non tiven tempo de despedirme del antes de que o cancro o arrincase do meu carón uns meses atrás. Aquel día tiven que deixar de crer nesas caralladas do karma: non importa cómo sexas de bo, a vida é unha puta e nunca sabes cando se cansará de facerche as beiras.

Non tiven tempo tampouco de preguntarlle por que estaba tan distante dende había tempo. Certo, había case un ano que non mantiñamos unha conversa das nosas, pero a min non me chega para esquecer e deixar de aprecialo coma antes. Onde queira que estea, só lle quero dicir ó meu irmán pequeno grande que o boto moitísimo de menos, e que se algunha vez lle fixen mal non foi querendo. Gustaríame poder explicarlle todo o que sentín cando me enterei de que nos deixara, como me custou conter as bágoas durante todo o día, como me estouparon nos ollos durante toda a noite e como se quedaron alí chantadas durante unha boa tempada.  Aínda agora seguen a chamar por el de cando en cando.

Si, ó mellor é certo que cada día é especial polo simple feito de estar vivo. Eu prometo, pequeno, axudarte a vivir un pouquiño en cada día da miña vida recordándote cun sorriso (aínda que este veña empañado con bágoas). Non só estás presente nos meus recordos, senón tamén en moitas das miñas frases, dos meus xestos, das miñas fotos, dos meus sms, na miña forma de bailar salsa cando non toca e nesa xenerosidade que aprendín de ti. Quédate pretiño de min e poderás velo todo; unha pequena homenaxe á xente que, coma ti, fai que a vida teña sentido e siga a ser, a pesar de todo, marabillosa.

Ó meu irmán pequeno grande. Nunca te esquecerei por todo o que fuches para min. Para sempre

¿Por que choras, mami?

Mércores, Agosto 27th, 2008
Moitas veces vira chorar á miña nai, é unha desas persoas que non  ten medo a exterioriza-los seus sentimentos. Non lle importa que a vexan rir, aplaudir, berrar ou chorar.
Ó longo dos anos, observándoa, aprendín que hai bágoas de moitos tipos: hainas con sabor doce, hainas efervescentes, e tamén salgadiñas ou mesmo sen sabor. Pero as peores de todas son as amargas. Diferéncianse moi facilmente das demáis porque esvaran lentamente polas meixelas abaixo erosionando a pel de quen as chora, creando unhas engurras no seu rostro que non desaparecen como pronto ata uns días máis tarde. Coma se lle quixesen roubar unha infinitésima parte de vida. Son pegañentas, corrosivas e tóxicas.
A primeira vez que me decatei da súa existencia foi o día que volvín de xogar cos meus amigos no parque e el non estaba en casa. Mamá tiña os ollos vermellos, inchados e enmarcados por mechóns de pelo que, coas bágoas, se lle pegaban á cara. As pestañas estaban molladas e agolpadas sobre as súas pálpebras, proxectando sombras triangulares sobre a súa pel. Miroume axitando levemente a cabeza, co xesto conxestionado e pedíndome perdón co ollar máis triste que vira na miña curta vida.
-¿Por que choras, mami?
Respondeume con cinco palabras (tan só cinco) que nunca esquecerei porque me fixeron medrar dez anos de golpe: “Marchou. E non vai volver”. A miña reacción non foi a que se esperaba dun neno de seis anos. En lugar de poñerme a chorar eu tamén, acheguei a miña pequena man á súa cara e fíxenlle unha caricia suave coa palma. Co pulgar sequeille as bágoas, intentando borrar as engurras que lle fixeran no rostro. Mamá era a muller máis guapa que nunca vira, e non quería que nada desfixese aquel xesto de paz que sempre me tranquilizaba cando non podía durmir. 
-Non chores, mami. Ti sempre me dis que non chore.
-Meu homiño… Non choro máis, meu pequeno, non choro máis.
Onte, dezanove anos despois daquel día, a 1.500 quilómetros daquela casa, souben que as bágoas de miña nai facían afondar as engurras daquel día.
-¿Por que choras, mamá?
E de novo, seis palabras que nunca esquecerei e que me devolveron á miña infancia por un momento. “Morreu. Agora si que non volve”. Na distancia non puiden limparlle as bágoas, só sentir impotencia por non poder abrazar a aquela muller que, despois de tanto tempo, aínda esperaba día tras día que o seu home aproveitase as oportunidades que ela lle brindaba de volver a casa. Porque ademáis de ser a muller máis guapa que nunca vin tamén é a máis boa que coñezo.
Para miña nai, porque nunca máis lle quero ver bágoas amargas nos seus ollos.