..

Cando era pequena, miña avoa sempre me contaba historias. Encantábame sentar no seu colo, neses veráns ourensáns de calor abafante, e escoitar todos eses contos que ela inventaba para min.

Pola noitiña, xusto despois de cear, saiamos á terraza da vella casa de pedra que construira seu pai e xogabamos un pouco ás cartas, ou ó parchís. Cando estaba de leria, de bo humor, eu poñíalle cariña de pena e pedíalle que me contase un conto. A maioría das veces era a historia dalgún santo ou cousa semellante. Unha das súas preferidas era a dos tres pastores de Fátima, pero a min eses non me gustaban.

Eu quería que me falase da Santa Compaña, de como era a súa aldea cando ela era cativa, de cando aínda ía ó cole, de como roubaba mazás nas fincas dos seus veciños…

Unha noite de agosto contoume unha lenda que lle contaran a ela de nova. Dicía que se unha rapaza pensaba nun rapaz xusto antes de ir durmir e, ó mesmo tempo, ese neno pensaba nela tamén antes de adormecer, esas dúas persoas quedaban como ‘vencelladas’ para sempre por unha especie de fíos invisibles.

Nunca coñecín a ninguén que soubese desta lenda, e estou empezando a pensar que o inventou miña avoa para entreterme naquela noite. Pero o certo é que, aínda hoxe, penso moitas veces nesa historia. Sobre todo polas noites, xusto antes de quedar durmida…

Pois vai ser que non, que a miña racha de mala sorte non acaba aquí. Estaba moi decidida a volver arrancar de novo coa miña vida normal, pero é que non podo. Non paro de recibir palos por todos lados. O peor é que sei que non é tan grave, pero non podo asumir as cousas, e fanme moito dano.

Onte entereime de que suspendín outra asignatura máis, e xa vai a segunda nun cuadrimestre… Non estou afeita a suspender, e sentín que todo o meu esforzo non me valeu de nada. A isto uniuse que había un tema das miñas dúas mellores amigas de clase que me molestara moito, e co baixón estoupou todo.

Miña nai pilloume chorando, e portouse moi ben. Quedou comigo ata que parei, acompañoume ó traballo, ofreceuse a vir buscarme, falou comigo… É a persoa que máis se preocupa por min do mundo. Pero eu son idiota, e non me podo controlar. Para agradecerllo, hoxe faleille fatal por unha tontería. Díxenlle que non confiaba en min, porque así mo pareceu. Dóeme moito que non confíe en min, porque ela é a única persoa na que eu confío ás cegas, e quero que ela tamén se poida apoiar en min… pero agora xa non vaio para iso, e en vez de ser un apoio jodinlle o día de Ravachol, preocupeina e fíxenlle sentir mal. Son o peor… Necesito saír da casa, pero non teño nin forzas nin sitio onde ir agocharme de todo.

Non sei como coller todo isto, e o que menos quero é facerlle mal a ela. Por fóra intento que pareza que estou ben, pero xa me empeza a ser difícil disimular. Onte no traballo os meus compañeiros non paraban de dicirme que tiña mala cara, e case me poño a chorar outra vez alí. Non quero que ninguén o saiba…

Perdoádeme por estes posts que escribo ultimamente, sei que son un coñazo, pero é que me sinto tan perdida en medio de todo que non sei nin o que teño que facer.

Moitísimas gracias a todos, de verdade. Non sei nin como me sinto despois de todos eses comentarios… Só podo dicirvos que non sei nin como darvo-las gracias. Animáronme moito.

Hoxe, despois de dous días en cama, sen levantarme nin sair á rúa, nin falar con ninguén, en pixama todo o tempo, por fin decidin erguerme. Foi un esforzo enorme, pero ó final conseguino. Ducheime, vestinme e sain. Fun ver unha exposición de fotografía, na que había cousas dun dos meus favoritos, Chema Madoz. A medio camiño pensei en volver a casa e deitarme outra vez, pero seguín camiñando, evitando as rúas do centro para non ter que cruzarme con ningún coñecido. Vin a exposición, que tampouco me pareceu gran cosa, e logo fun comprar algunhas chucherías, esquivando ós nenos disfrazados que se cruzaban no meu camiño.

Ó chegar a casa falei cunha das miñas mellores amigas, unha das do piso, e conteille o que me pasaba. Meus pais están empezando a decatarse de que algo non vai ben, e meu pai xa me chamou a falar con el. O que pasa é que non teño tanta confianza como con miña nai, e a el non lle podo contar nada porque non hai nin seis meses que morreu meu avó. Ademáis ten tendencias depresivas. O que non quero é ser unha carga.

Así que creo que falarei con miña nai cando volva á noite de sair (cando volva ela, que eu xa nin saín porque non teño forza para facer nada). Non quero volver ó médico a que me empastille, así que xa verei como facemos.

Haberá dous anos tiven que ir ó médico porque estiven bastante mal de ánimo. Estivera anos sen que ninguén o notase, e cando xa non puiden máis miña nai estivo aí, animándome e guiándome. Axudoume un montón, e conseguiu que por fin fose ó médico. Deume unhas pastillas que tomei durante uns meses, pero logo empecei a notarme mellor e deixeinas. Non llo dixen a ninguén tampouco, e ninguén o sospeitou. Recupereime sola, pouco a pouco. Por esa época morreu un dos meus avós, era a primeira vez que me pasaba algo así tan de preto, e seguín sen pastillas, apoiando ós que estaban peor ca min. Polo verán conteille a miña nai e ó médico que deixara as pastillas, e xa nunca maís souben delas.

Iso é o que quero: sair adiante sen pastillas nin merdas desas, co apoio de miña nai e as miñas amigas de verdade, e volver sair reforzada. Prometo que non vou ser unha carga, e que vou corresponder ó esforzo que fagan por min para recuperarme pronto.

Moitas gracias de novo a todos…

Nestes días de descanso e de vacacións, a miña crise de personalidade foi a máis en vez de desaparecer, como pensaba que acontecería.

Non sei que é o que me pasa, pero xa non teño forza nin ganas de nada. Erguerme polas mañás é un suplicio, un castigo. E moito mellor me sería quedar na cama, porque ultimamente non me sae nada ben, meto a pata con todo o que fago.

Todo comezou porque empecei a notar que me faltaba algo, pero non sabía o que. Pensei que ó mellor podería ser porque me sentía sola, porque son das únicas “non-casadas” das miñas amigas, ou porque elas non se decataban de que eu andaba tristeira eses días. Cada unha estaba cos seus exames, e claro, non estaban para caer en que cando eu non falo é que necesito falar.

A raíz diso, pensei que podería ser bo deixar a un lado esa fobia que teño ás relacións e ós sentementos. E non sei por que, pensei que entón sería necesario deixar de ser tan “macholo”, e propúxenme ser máis feminina: deixar de dicir tacos, sentarme ben á mesa, interesarme por cousas de chicas… As nenas do piso animáronme moito para que me arreglase máis e coidase algo o que levaba posto, mentres que os nenos do traballo me dixeron que non crían nin palabra, e así pasaron un par de semanas.

Agora estou aquí, sen que ninguén saiba como me sinto, e cada vez con menos ganas. O único que quero é pasar a noite en vela para poder durmir todo o día e que o tempo se pase máis rápido.

Onte saín tomar algo co rapaz aquel do que xa escribira algunha vez. Xa levaba tres días seguidos dicíndome que se quedabamos á noite pa dar unha volta, cear ou ir ó cine, pero sempre lle dicía que non por medo, e xa me daba palo dicirllo outra vez.

Estivemos falando bastante, porque estaba preocupado por algunhas cousas do traballo. Eu ó final, contra os meus principios, acabei contándolle o que me preocupaba a min: tódolos amigos importantes que me deixaran tirada no pasado sen dar explicacións estaban volvendo á miña vida, pedíndome axuda agora que se sentían sos.

Eu creo que lle quedou algo por contar, non sei por que me dá que anda aí aí con algunha rapaza. E máis que preocupada ou triste, síntome coma se se me quitase un peso de enriba, coma se tivese un problema menos.

Agora o que vou facer é intentar esquecer todo por uns días, ir pasear á Lanzada e desconectar un pouquiño ata o Entroido.

Xa non queda nada para os exames, e vou fatal de tempo. Sen embargo, mirade, aquí estou, pegada ó portátil, buscando unha posible vía de escape para os meus pensamentos.

Non me entran os apuntes na cabeza, e todo porque “alguén” está ocupando todo o meu espacio cerebral por algo que fixo… Bueno, que eu creo que fixo, para ser máis exactos. Velaí a miña teoría maníaco-paranoide:

Creo que está así a medias con algunha outra rapaza. Isto dígoo baseándome en que estivemos falando dous días no messenger e foise porque quedara, e tamén en que o outro día veu á miña casa un momento pola tarde e invitámolo a quedar a cear, pero dixo que non e marchou. Esa noite mandeille un sms por unha parvada e non me contestou, e o día seguinte pregunteille por casualidade que tal lle fora logo de marchar da nosa casa… e díxome que quedara para cear.

Conclusión: quedou coa rapaza esa, e por iso non me contestou a mensaxe. ¿Por que non me dixo en casa que quedara para cear con outra(s) persoa(s)? Eu non lle ía preguntar nada, nunca o fago.

Por unha banda, vexo completamente normal que estea xa cansado de min, polo toxo que son. Non me sae contestar un piropo cunha frase bonita, e todo o tomo a cachondeo. Pola outra banda tamén o vexo normal, porque somos amigos dende hai pouco, e como son unha tía pois igual lle daba corte…

O peor é que non sei por que me raio. Eu sempre paso destas cousas, nunca me importaron moito, e o feito de que me estea a raiar agora fai que me raie aínda máis, e así non podo estudiar!! E non lle boto culpa ningunha, porque non lle din moito pé e non lle podo botar nada en cara.

E a pesar disto non teño a sensación de que me guste nin de “quéroo só pra min”. ¿É puro egoísmo? Pois xa está, non quero ser egoísta, así que xa me estou poñendo a estudiar… A ver se me concentro algo logo deste desbaralle.

Empeza xa a conta atrás… Non queda nada para os exames, e a verdade é que aínda non me puxen a estudiar en serio. Mañá empezo, que hoxe estou derrengada. Este ano vai ser duro, pero polo menos remato cedo e poderei descansar no Entroido. Logo estou pensando en irme a Barcelona de viaxe. Quero alonxarme un tempo de todas as cousas que teño macerando na cabeza.

Unha desas cousas que me raian é un amigo. Coñézoo dende hai uns meses, pero dende decembro estabamos véndonos bastante. Un café con el nunca dura menos de tres horas, independentemente do traballo que teña ou da présa que leve… Así empezamos a coñecernos máis, a falar bastante e a contarnos cousas máis personais. As nenas din que lle gusto, e que é o típico tío co que eu estaría ben… Non sei de onde sacan iso, pero en fin…

O caso é que sempre me manda indirectas e me di cousas bonitas, pero eu son un pouco toxo e nunca lle sigo por eses camiños. Teño pánico a esas cousas. Mellor dito, fobia. Creo que eu non vaio para ter unha relación seria nin nada diso.

Pero o peor é que de tanto como mo dixeron, acabei por crer que podería estar ben cunha persoa así. A verdade é que é moi bo, non me dá a sensación de que sexa desas persoas que van a foder ó resto do mundo. Estou feita un lío con iso, e agora non é o mellor momento para pensar en cousas que non estean escritas nos meus apuntes fotocopiados…

Hai xa uns días que non falamos nada, paréceme raro que non me mandase mensaxe. Ó mellor está moi ocupado, ou simplemente espera a que o mande eu. Pero non sei se mandalo, porque non sei nin que dicirlle nin se o quero mandar.

O mellor vai ser que vaia pa cama e me deixe de lerias. Xa mañá verei que fago… se consigo decidir algo.

Non sei por que é isto, pero cando algún amigo me di de quedar a tomar algo, éntranme uns nervios que non podo aturar. Son incapaz de afrontar situacións deste tipo, e xa sei que é unha tontería, que non pasa nada, que non teñen por que pillarse comigo os meus colegas… pero sinto algo parecido ó que debe ser o pánico escénico.

O outro día quedei cun amigo, pero a medida que pasaba o tempo as conversas volvíanse máis personais e profundas. Contamos segredos, falamos do pasado… Despois de 3 horas de café aínda fomos dar unha volta por aí. E logo, ó cabo duns días, pasamos toda a tarde a falar por internet, e seguimos contándonos cosas que non sabiamos do outro. Empecei a poñerme nerviosa cando me decatei que antes falabamos de amigos comúns, pero desta só estabamos a falar de nós mesmos, preguntándolle máis cousas ó outro. É algo moi nornal en min, nunca paro de facer preguntas… pero non sei se el o entendería doutro xeito.

Ás veces dime cousas que me deixan un pouco volada e que non sei como interpretar. Chámame princesa, bombón, e cousas do estilo. Dáme corte contestarlle como lle contestaría a un amigo normal, porque teño medo de que pense que me gusta, ou paranoias desas que se montan os tíos.

É que nin sequera sei se lle gusto algo… Pero polo menos a min non me gusta que aparecese na miña vida xusto no intre en que decidín que de solteira se está moi ben, pero que ás veces non vén tan mal ter alguén especial ó lado.

Creo que o mellor é non darlle máis voltas…

Queda pouco para que chegue Papanuel, apenas unhas horiñas. Non sei que me entrou hai un rato (ultimamente non sei nada da miña vida), que noto que me falta algo.

Despois de ler un post de Apocalipse do porco decateime de que hai algo que está a cambiar: o curro, os traballos de clase, as présas, a falta de tempo… estanme a rouba-la ilusión. O Nadal xa non é o que era.

Queda pouco de cando era nena, vou medrando (e non sei se tamén madurando). Xa non escribo a carta ós Reis, xa non vou ver a Papanuel ó Carrefuá, xa non me paro nos escaparates a ver se están dentro das tendas comprando os regalos para tódolos nenos que se portaron ben. Xa non teño ganas de comer turrón, nin de axudar á miña nai a poñe-los pratos na mesa, nin de taparme o nariz coa bufanda cando saio á rúa, nin de saltar no sofá cando soa a última badalada, nin sequera de levar a cabo ese arduo proceso de “pelado e despepitado das uvas”.

Todo quedou xa atrás, perdín gran parte da miña capacidade de disfrutar do tempo libre. Perdín a inocencia, gran parte da miña ilusión.

¿Que será o próximo? Quero recuperar todo iso, aínda que só sexa para axudar ós que agora son os peques da familia a vivir o Nadal como o vivín eu cando era cativa coma eles. Gustaríame saber transmitirlles todo iso que xa case non me queda: a imaxinación, a capacidade de asombrarme, os nervios ó rachar un papel de regalo, as ganas de encher o árbol de guirnaldas de cen mil colores distintos.

Aínda que supoño que eles xa irán servidos de todo iso… Voume deixar contaxiar polos peques da casa.

En calqueira caso, deséxovos un bo Nadal a todos os que de cando en cando pasades por aquí e aturades as miñas trapalladas. Espero que nunca perdades de vista ó neno que din que hai dentro de cada un de nós.

Era  visto… Esta semana empeceina con gafe, e así tiña que rematala.

O domingo espertei con febre, e miña nai levoume a Santiago en coche para que puidese ir o luns á exposición en grupo que tiña que facer. Xa non puiden ir traballar o domingo, por suposto… Esa noite paseino tan mal, sola no piso, que estiven a piques de chamar unha ambulancia que me levase a urxencias. Tomei máis de 1g de paracetamol e non daba baixado de 39. Da exposición, o mesmo que do traballo. Tururú pajarito. Nasti de plasti. Total, que veu meu pai buscarme o luns ó mediodía en pleno temporal.

Coincidiu eses días que meu avó, que xa levava 5 semanas ingresado no hospital, púxose peor. O martes estivo a piques de morrer, pero os médicos amañaron o problema (flaco favor lle fixeron, pero de agradecer en todo caso…). Como o mércores estaba mellor (e eu tamén), pois collín autopista a Compostela. Cheguei, rematei un traballo que tiña que expoñer o xoves (hoxe) e marchei para a cama. Xa me soara o despertador, e sentín o móbil ó meu lado. Era meu pai. Morrera o avó.

Segundo asalto. Segundo intento en van nesta semana de ir a Santiago a expoñer traballos, e segundo avó que me morre. Desta non foi tan traumático.  Xa o tiñamos moi asumido. E xa sabiamos o que era.

Pasei todo o día entre o tanatorio e o coche, indo levar e traer xente, etc. Estou derrengada. Tanto andiven co coche que lle fixen un raiazo impresionante… (outro, segundo asalto de raiazos tamén na columna da entrada do garaxe). O colofón perfecto para unha semana de merda na que non perdín os ánimos nin un intre.

Nin sequera cando as que consideraba “as miñas amigas” non me chamaron para darme o pésame, ou se xa me baixara a febre… Segundo asalto para decatarme de que a xente non ten o mesmo concepto de amizade ca min. Segundo asalto e K.O.

E segundo asalto con “chico guapo“, que non me chamou esta semana para volver vernos o xoves noite (vaia, que sorpresa…), pero que polo menos contestou á miña mensaxe. A ver qué pasa.

Estou K.O. Vou pa cama.

Aínda que non o vaian ler, milleiros de gracias a todos os que me chamaron e se preocuparon. Non poden imaxinar como valoro todos eses pequenos detalles e canto me axudaron…