Esta está sendo unha semana moi rara… Festa o martes, traballo o xoves, non saír o sábado… E a miña gorxa chea de placas.

Despois deses días de raiadas que levaba, despois de sentir que non atopo o meu sitio, hoxe todo está patas arriba, pero noutro senso. Paréceme coma que teño medo a ser completamente feliz. Hai algo que falla, e non sei que é.

Todo isto revolveuse un pouco hoxe, cando recibín un par de chamadas que non esperaba. A primeira foi unha mala noticia. ¡Vaia forma de espertar da siesta! Pero a segunda foi bonita. Chamoume unha persoa á que quero moito, á que esperaba ver… pero non puido ser.

Vou deixando faragullas, para que todo o mundo siga ese rastro. Pero eu non quero que ninguén o saiba, porque non o sei nin eu.

O único do que estou certa é de que esa chamada me alegrou moito. Éche o que teñen os paxaros.