Archive for the ‘Sen clasificar’ Category

Segredos de familia

Xoves, Decembro 6th, 2012


Ninguén chorou no seu velatorio. Algúns achegábanse ó vidro que os separaba do cadaleito e rezábanlle oracións pola súa alma; outros paseaban calados pola sala; a maioría facía pequenos grupos e lembraban aquel humor tan acedo, negro e punzante que tiña. Non houbo bágoas nin saloucos silenciados.
Ó día seguinte fun con meu pai a casa da defunta, abrímoslle os armarios e estivemos a revolver neles ata sorprendernos cos cartos e as xoias que alí tiña escondidos. Eu sabía onde os gardaba porque sempre que ía por alí sacaba un billete da carteira e mo daba medio ás agochadas. Collímolo todo: os sobres brancos con cartos, os antiquísimos prismáticos adornados con nácar, os pendentes de ouro que eu nunca lle vira postos, o misal de 1942, as carteiras que alí tiña, os adornos para os días de festa, perfumes sen empezar, regalos perfectamente envoltos para lle dar ás visitas… Non sabiamos da existencia da metade das cousas que levamos para casa, ela nunca fixera ostentación do que tiña. Foi coma un día de Reis adiantado, como cando eu era pequena e a avoa sempre nos agochaba os nosos regalos, coma se fose un xogo, para multiplica-la maxia. Ata mentres nos despedíamos dela foi quen de facernos felices.
Alí, naquela habitación invadida por bolsas de plástico de comercios que xa pecharan, todo xiraba entorno a min e os meus irmáns. Emocionábame coa enerxía que desprendía cada cousa que tocaba. Na cómoda tiña un papeliño cos nosos cumpreanos todos apuntados dunha cara, e os nosos santos todos da outra, para non se esquecer nunca. Ata o seu número de móbil levaba apuntado con letra tremolosa na carteira, porque nunca se lembraba del. E entre as súas xoias de máis valor tiña gardado o colgante que nós lle regaláramos, co seu nome por diante e os de tódolos netos por detrás, por Reis de hai case dez anos co que os nosos aforros deron de si.
A avoa levaba anos comendo os cartos da familia en gastos innecesarios. Cando quedara viuva quedáralle unha boa morea de millóns, unha parte dos cales esmoreceran nuns cantos anos, sen explicación aparente. Foi en pouco tempo, uns cinco anos, pode ser. E nuncha libreta chea da súa letra angulosa e rebuscada atopamos a explicación a tal misterio: a avoa gastara o diñeiro en nós, en pagarnos os estudios, sen nolo dicir nunca.
Tal como me dicían todos os amigos que se foran despedir dela, a avoa era xenerosa e boa persoa ata o infinito. Por iso entendín que ninguén chorase no velatorio ou no funeral, porque unha muller coma ela sería incapaz de facer chorar nunca a ninguén. Os bos recordos que deixara eran máis fortes que a súa repentina ausencia.

Adicado á miña avoa, porque durante moito tempo non a entendín. Aínda lle debo un bico dos que doen

Tódolos ollos son pardos

Mércores, Novembro 14th, 2012

Disque de noite tódolos ollos son pardos, coma os teus. No meu mundo, polo menos, é así.
Cando ninguén os ve, os ollos das persoas cambian de cor, queren imitar a dos teus ollos. Vólvense da cor do ron queimado, da cor do mel. Pero non hai outros coma os teus, da cor dos gatos: son coma unha revelación que só se descubre un intre nunha mirada furtiva directa ós meus ollos. Aínda cando nos miramos disimuladamente diante de todos, cando todo o mundo mira para nós disimuladamente, a multitude non pode ver o aleph que eu vexo no teu mirar.
Agradézolle á penumbra que agochase os teus ollos baixo a sombra espesa das cellas, porque esas miradas túas crávanseme no peito, matan á muller que son e resucitan á nena que levo dentro.

Xa están aquí

Mércores, Febreiro 18th, 2009

¡Si! Levaba dende o 27 de xaneiro esperando que chegasen á miña casa. Aínda non as teño físicamente aquí, pero mañá xa as poderei baraxar nas miñas mans coma se fosen as cartas dun tarot que decide o destiño de moitas persoas…

Falo das papeletas electorais. Como non vou poder ir votar en persoa (xa sabedes, a distancia é o que ten), hai un par de semanas solicitei o voto por correo. Xa estaba nerviosa que non me daban chegado, a ver se non recibiran ben a solicitude e ía perderme a festa por un erro…

Aínda que, non sei por que, este ano teño un mal presentimento. Dáme no nariz que moita festa non vai haber, non. Non sei como van as enquisas por aí, pero teño entendido que o PP só está a dous escanos da maxoría absoluta (Ninsesabe debe estar que rabia). Estou bastante desconectada de todo o rebumbio electoral, e non sei moi ben que se comenta por aí.

Hoxe só podo aportar unha cousa que me chamou moito a atención: no telediario da 1 falaron das eleccións vascas antes que das galegas, comentando o que dixera cada partido en cada un dos mítins que fixeran recentemente. ¿Sabedes o que dixeron logo das galegas? ¡Que había un clima moi distendido porque Pepe Blanco atopara ó xefe de non-sei-que do PP e lle dera un folletiño de publicidade, a ver se o convencía e a última hora deixaba o lado escuro! Bueno, o do lado escuro xa é marca da casa, non o dixeron así…

Quero pensar que foi que eu non estaba moi atenta e cando falaron los mítins galegos andaba na parra, e por iso non me enterei. Ó mellor algún de vós me pode sacar a dúbida…

Pero bueno, que non me quero estender moito… Que polo visto moita festa non hai nin haberá, pero eu teño unha cosa que celebrar. Os que levades tempo seguindo o meu blog seguro que lembraredes o meu odio irreprimible cara ós coches que berran… Pois ben, ESTAS ELECCIÓNS NON!!!! ¡Líbrome deles! Juas juas juas!!

PD –> Ó mellor non van ben os vínculos porque non me funciona internet. prometo amañalos canto antes, perdoade

Por non estar sola

Luns, Setembro 1st, 2008

De novo un día noxento, asqueroso e estresante no traballo. Deses que non tes ganas nin de atravesa-lo corredor cando chegas a casa. Desexarías poder xira-la chave na porta e que, nada máis abrila, aparecese ante ti a túa camiña. Nin cea, nin libro nin tele, só un colchón blandiño e unhas sábanas arrecendendo a suavizante. E durmir ata tres días máis tarde, ata que desapareza completamente esa incesante dor de ovarios que fai tolear.

Pero, en lugar diso, atopas que aínda tes que limpar os pratos da comida e prepara-la cea. Non che apetece estar sola, así que fas unha chamada.
-Ola  …  Ben, bueno, un día de merda, pero nada especial, ¿e ti?  …  Xa, éche o que hai  …  Mira, chamábate para ver se vés durmir hoxe, é que estou un pouco de baixón  …  Vale, pois vou facendo a cea, non tardes.

Face-la cea para dous é moito menos triste que cociñar para un. Non dá tanta pereza. E por fin, ó cabo de media hora, soa o timbre. A cea está preparada e sentamos a comer, pero fáltalle sal e el intenta colle-lo saleiro disimuladamente; bótolle unha mirada asesina. “Así que por riba de que che fago a cea nin mo agradeces, ¿non, fillo do demo?”, penso.

Acendemos a tele e poñemos a serie que normalmente vemos os mércores. Eu poño o móbil a cargar no enchufe do microondas porque as tomas escasean nesta casa, e acto seguido comezo a recoller a mesa e fregar. “Ah, moi ben, moi bonito. Chámote para que me fagas compaña porque estou triste e non tes nin o detalle de axudarme”.

Cando volvo á sala xa non está a serie. Un home cunha dentadura moi mal posta fai un resumo do mellor dos Xogos Olímpicos. “Isto xa é o último. Que me quites o que quero ver na tele si que non cho paso…”. Así que, coa miña tremenda dor de ovarios, déitome no sofá de costas á tele e pásolle as pernas por riba. Óllame e parece que capta a indirecta, porque se ergue e vai para a cociña. De súpeto escoito o zumbido lonxano do microondas. Movida polo resorte invisible da rabia, vou cara a cociña con paso firme.

-¡ME CAGO EN TUS…! ¿POR QUE CARALLO ME DESENCHUFAS O MÓBIL? ¿NON SABES QUE ASÍ SE ESTROPEAN AS BATERÍAS? ¡MERDA! ¿E TI QUE ESTÁS A FACER AGORA NO MICRO, NON CHE GUSTOU A COMIDA OU QUE?

Volvo ó sofá e déitome de novo, esta vez bocabaixo, cos brazos estirados cara adiante para que me tapen a cara por se me poño a chorar. “Ó mellor me pasei un pouco con el, tampouco é tan grave… Son unha histérica, non hai quen me ature, non entendo como…”
-¡Clinc!
O son dun vaso apoiándose na mesa de cristal da sala faiome sair dos meus pensamentos. Tardo varios minutos en deixar de oir os remordimentos de conciencia. Teño medo da cara que pode poñerme agora. A modiño, vou xirando a cabeza para espialo, intentando que non se decate do movimento.

Pero xa se decatara. Leva tempo mirando para min, sentado nunha cadeira. Decatárase do meu movimento dende o primeiro momento, e cando as nosas miradas se cruzan… ¡vai e se pon a sorrir! Volvo baixa-la cabeza aínda con máis ganas de chorar que antes. Escoito os seus pasos achegándose, e fágolle un oco arrepentido no sofá. Na man trae unha infusión das que tomo cando me doen os ovarios. Aínda está quentiña.

Gracias por ter tanta paciencia comigo.

San Valentín

Mércores, Febreiro 14th, 2007

Hoxe xa cumplín o meu obxectivo. Son as 13:53 e xa pasei máis de 12 horas do día durmindo.

Non quero ter que aturar os programas asquerosos eses de San Valentín na tele e na radio, nin ver os escaparates todos de color rosa e vermello.

Hoxe propúxenme non enterarme.

Compostela cría renos

Mércores, Decembro 13th, 2006

 alumbrado.jpg

Impresionante o alumeado que gasta este ano Santiago para o Nadal. Por unha vez non é ironía, da gusto pasear polas rúas de Compostela. ¡Con dicirvos que ata me está entrando o espíritu navideño…!

Fóra os míticos bonecos de neve con bombillas tamaño flexo, ó lixo cos típicos Papanueles que máis que Papanueles parecían representacións da constelación Orión! Este ano milleiros de micro-bombillas adornan cada rincón de Compostela, creando formas caprichosas e elegantes, moi alegres e dinámicas. Un teito de fíos azuis cobre a entrada ó Vilar. A Plaza Roxa está preciosa.

O único chungo é a iluminación que puxeron en Cervantes… Pero chunga, chunga! Toda a columna recuberta de mini-flashes brancos…

Pero o mellor de todo (aínda que ó principio case me daban medo) son uns renos que hai chantados por toda a cidade. Son todos branquiños, con luz extraña… non sei como explicalo, é mellor velo.

No Obradoiro puxeron unha especie de portal de Belén feito igual que os renos. É moi divertido ir paseando e topar cun reno brilante ó dobla-la esquina. Parece ser que a idea tivo moi boa aceptación… tanta que alguén xa “colleu prestado” un dos renos que se reparten por toda a cidade. A noticia, no Correo, aquí. E non vos perdades o post dun tal PAPA NOEL!!

Se queredes ver máis exemplos desta orixinal decoración, máis links ó mesmo xornal.

A foto que puxen tamén foi sacada da web de El Correo Gallego, é de Ramón Escuredo.