Catro dedos

Xuño 9th, 2012

Na penumbra da habitación
miro as marcas que deixaron os teus dedos:
catro lunares amarelentos na miña pel
que non se borran cando os toco.
Non me molestan, gústame miralos,
é coma mirarte ós ollos,
coma levalos tatuados
na cara interna do meu brazo.
Son catro lunares mornos,
seductores, apaixoados,
catro recordos dos nosos corpos.
Levo tamén catro marcas
que non se me ven na pel:
a do que dixeches, a de como me miras,
a do que pasou e a de todo o que non.
Esta última é a que me doe,
a que me anuda o estómago
e me divide en dous.
Faime pequena porque aínda non sei
qué foi o que lle impediu ó destino pasar.
Sí, sei que estaba escrito,
pero non quen o borrou.
Temo ó día que nos arrepintamos
e non poidamos volver atrás,
pero dáme máis medo o día
que as marcas do brazo se empecen a borrar
porque ese é o día
que me prometín que te tería esquecido.
Mañá mesmo xa non quedará nada
e aínda non te podo olvidar.
Dáme o abrazo que me prometiches
e non o deixes acabar. Nunca.

Psicoloxía dende a barra

Xuño 8th, 2012

Camareiro:
Mira estes dous, xa é o segundo día seguido que veñen. Non pensei que repetirían, porque onte marcharon cada un pola súa conta. A ver se xa están a crear unha rutina xuntos.
-Boas tardes, ¿qué tomaredes?
Sí, igual que onte: ela bebe cervexa e él refresco de limón, non é o habitual cando veñen parellas que non se coñecen moito. El parece moi tranquilo, pero a ela véselle máis tensa. Vaille costar levala á cama… 

El:
Viñemos tarde, queda moi pouquiño tempo. De aquí a unha hora teño que estar nunha reunión, pero polo menos conseguimos quedar. Espero que non me faga as preguntas incómodas de onte… A verdade é que me colleron desprevido, notábaa tan tensa que non pensei que se atrevería a preguntarme ese tipo de cousas, quedei ben cortado. Que non se me esqueza que lle teño que explicar que conseguín para a empresa o proxecto do que lle falei onte. A verdade é que a conversa sempre flúe con ela, aínda rimos xuntos. É moi divertido cando falamos de política, sempre acabamos os dous botando pestes e arranxando o mundo.

 Ela:
¡Merda! Teño que saír de aquí, non sei se poderei aguantar ata o final… ¡É que é miralo ós ollos e me derrito! ¿Como vou facer para non insinuarme e non provocalo? Atópolle dobres sentidos a todo o que me di, pero creo que el non o fai con esa intención. Ó principio vou aguantando, pero cando va pasando o tempo teño que reprimir o impulso de lanzarme sobre a súa boca, alguén nos podería ver, e se llo explican á moza voulle crear un problema. Tocoume a perna, vou deixar a man sobre a mesa, pretiño del, a ver se ma toca tamén e podemos empezar un xogo de miradas… ¡Non, quítaa! ¡Non provoques situacións nas que os poidades tocar! Xa sabes que se empezamos así acabamos na cama sen poder separarnos. E bótate atrás na cadeira. 

Camareiro:
A estes non hai quen os entenda: hai dous minutos parecía que ela xa estaba máis disposta, estaba completamente botada para adiante na cadeira, case inclinada sobre el… ¡estábanse comendo cos ollos! E míraos agora: os dous sentados coa espalda apoiada atrás, sorrindo, ela tensa de novo. A saber qué lle dixo o pailán, se a tiña xa comendo da súa man. Hoxe tampouco marchan xuntos. Mañá seguro que volven, a ver que fan. ¡A ver se marchan xuntos dunha vez xa, home! Como ela vaia ó lavabo voulle dicir ó rapaz que bula, que se non a vai perder.  Pegan moito estes dous, vanse arrepentir se non se deciden.

Silencios

Xuño 7th, 2012

Silencio…

 

Espero, e espero, e espero…

Espero escoita-la túa voz.

un son que nunca chega.

 

Porque non entendes a forza

das túas palabras, dos teus xestos,

dos teus silencios.

 

Silencios que matan o día,

que estrangulan o meu valor,

que me fan dubidar de min mesma.

 

Silencios que arrincan emocións

que non terían por qué existir,

que asfixian os meus pensamentos.

 

Silencios que me converten

naquilo que máis medo me dá,

do que sempre fuxira.

 

Silencios que afogan a miña respiración,

que che entregan a miña vida

sen que me poida resistir.

 

Silencios que me fan depender de ti,

que deciden o meu día,

que me rouban a forza que me quedaba.

 

A pouca forza que me quedaba.

 

Con ela loito, búscote

ata que o vexo imposible.

 

Pero sigo a loitar.

Ollos de cor de gato

Xuño 2nd, 2012

ADEUS:

Ás caricias que borran o resto do mundo apenas rozando a pel. Á guerra de miradas. Ós desastres que montamos diante de todos. Ós problemas que nos dan as escaleiras escuras a altas horas da noite. Ós cálculos matemáticos cando marchas. Ós teus ollos de cor de gato. Ós bicos no ombreiro que me asustaron. Ós golpes da lámpada detrás do sofá. Ás túas mans no meu pescozo. Ás cervexas compartidas. Á túa risa que se contaxia cando soa a “i”. Ó Caribe musical. Ás túas ordes que só acato cando quero. Á túa voz a piques de se quebrar cando me dis o que nos daba medo dicir. Á miña seguridade cando che contestaba a iso.  A botarte de menos dende o bar do lado. A crer todo o que escoito. Ós trenes para os que quedamos durmidos. A perde-lo medo a escoitar o que sentimos.

Adeus tamén ó meu erro. Á miña esperanza, a todo o que imaxinara ó teu carón.

OLA:

 Á muralla forrada con pel arrincada a rabuñadas. Á miña síndrome de abstinencia. A todo o que nos quedou pendente. Ó meu medo de novo. Ós recordos que me percorren a pel a calafríos. A todo o que aprendín nun só golpe de dous meses. Ola ó pasado.

Deixa que o lea

Xuño 2nd, 2012

Deixa que o lea nos teus movementos, nas túas palabras, nos teus xestos… Ensíname a ler os teus silencios letra a letra. Deixa que te coide e que te entenda.
Deixa que lea o meu futuro nos teus silencios, pero só se pode caer nas túas mans. Prométeme silencios máis curtos que duren unha eternidade.
Deixa que o lea, é o momento de cruza-lo mar e dicirche adeus, e o desastre planea agora sobre min. Déixao que te deixe, teño moito que confesarlle.

Champán

Xaneiro 16th, 2012

Onte descorchei unha botella de champán que tiña na nevera dende había uns días. Estábaa gardando para abrila no mellor momento, e isto foi onte.

Xa pasaba da unha cando me enterei de que Fraga acababa de morrer, e estaba a piques de apaga-la luz e deixalo para a mañá seguinte, pero fixérame unha promesa. A min e ós milleiros de familias que perderon a un dos seus durante a Guerra Civil ou, o que é aínda peor, durante o franquismo.

Non me alegro de que morra ninguén (e menos se é un criminal coma el que aínda non foi xulgado nin pagou polos seus delitos), así que non brindei pola morte do vello cacique fascista, non… Brindei polo recordo de todas esas víctimas, algunhas asasinadas por orde da firma de Fraga, algunhas nas cunetas esperando que alguén desenterre os seus ósos, e case todos culpables de defender a democracia e a República escollida polo pobo do Estado español. Tamén brindei por tódalas mulleres que nos sentimos insultadas por el, polos que non crimos as súas mentiras cando foi a catástrofe do Prestige, polos que opinamos que pode ter nacido en Galiza pero que non é galego, polos que criticaron que se lle chame “pai da Constitución” ou “figura da transición á democracia”, polos que nin esquecen nin perdoan.

En honor de todos eles, e á vosa saúde.

Será por San Xoan

Decembro 6th, 2011

Será por San Xoan, será por San Xoan… Acontecerá cando os días empecen a facerse máis curtos. Ó principio será dunha forma disimulada, progresiva, medindo cada paso, observando ata onde se pode chegar. Logo xa non fará falta ser tan sutil, e o a noite comerá ó día, roubándonos horas de luz (de lucidez) e sumíndonos na escuridade. Non poderemos desfrutar das horas de sol, rendirémonos á noite, unha negrura que parecerá eterna. E pode que xa non espertemos, que tiremos toda a vida pola borda.

 Será por San Xoan, seino… Acontecerá co meu primeiro berro. Ó principio será dunha forma disimulada, progresiva, medindo cada brado, observando ata onde podo chegar sen que mo devolvas. Logo xa non fará falta ser tan sutil, e os gritos comerán á calma, roubándonos horas de estar deitados sen facer nada e sumíndonos na escuridade. Non poderemos disfrutar das nosas peles, rendirémonos á distancia, unha lonxanía que parecerá eterna. E pode que xa non espertemos, que nos tiremos pola borda.

Universitarios

Outubro 26th, 2011

image

Este é dos poucos libros de Borges que hai na biblioteca da miña facultade, fixádevos na folla do rexistro de préstamos: levárono dous veces no 2003, outra no 2005 e a última… seis anos despois!
Que pasa cos universitarios? Non len?

Non quero

Outubro 8th, 2011

Deixou de querer ó seu fillo dende o momento en que o médico (aquel prepotente insensible con bata branca e unhas ridículas zocas de plástico de cor verde lima) lle dixo que o cativo estaba enfermo. Foi exactamente naquel intre:

-Señor Lousa, o seu fillo ten unha leucemia, cremos que dende hai bastante tempo. A enfermidade está nun grao avanzado, pero aínda non está todo perdido. Podemos comezar coa quimioterapia dentro de dúas semanas. Supoño que xa coñecerán os efectos secundarios deste tratamento, pero é a única posibilidade de salvarlle a vida. Se quere pódolle dar unha cita co especialista para que lle fagan todas as preguntas que queiran e lles resolva as dúbidas.

Pero ó señor Lousa xa lle era igual, xa deixara de querer ó seu fillo. Foi unha decisión rápida e inconsciente no seu cerebro, nin sequera se decatou. A súa dona choraba e abrazaba ó neno mentres lle acariñaba o pelo (ese pelo clariño que axiña perdería), e el miraba impasible a escea, pousando a súa man no ombro dela.

Ou quizáis non foi unha decisión inconsciente, pero dende logo sí covarde. Mellor non querer para non sufrir. A única dúbida que tivo a partires de entón foi como sería a vida dunha persoa que non quere…

Fotos vellas

Agosto 19th, 2011

Vendo aquelas fotos, A. decatouse de que non só botaba de menos a súa vida pasada, os momentos de felicidade que sabe que non poderá revivir ó lado dalgunhas persoas, senón que botou en falta, sobre todo, a delgadez dos seus brazos, a forza das súas coxas, a sutileza da súa cintura, a despreocupación do seu rostro. Quizais levaba un peiteado horrible, sí… pero irradiava plenitude, aínda que daquela non era consciente. Cada poro do seu corpo murmuraba “Estou viva, teño ganas de rir e gozar cada segundo.” Oxalá puidesen gritalo agora que aprendera a desprender sensualidade.

Daría calquera cousa por ser capaz de combinar a tímida inocencia inicial  coa experiencia que gardara celosamente ó longo dos anos. Añoraba o seu corpo xove e, entre bágoas de impotencia, agora que as estrías comezaran a tatua-las súas cadeiras, maldíxose por ter perdido a súa xuventude.

A conciencia do paso do tempo pon en evidencia a sutilieza do presente e o magnetismo do pasado, un peso do que ninguén se pode desprender e poucos queren facelo. É a evidencia do deterioro do corpo, do avance cara a morte, o camiño que nos separa nas nosas esperanzas e expectativas de xuventude.