.  .

Hai días nos que, irremediablemente, todo ten que sair mal. Hoxe é para min un deses días, téñoo claro a pesar de que apenas é a unha do mediodía.

A véspera normalmente empezan a aparecer avisos para que te prepares psicolóxicamente durante a noite para o día de merda que está a piques de chegar. Por exemplo, onte intentei solucionar un pequeno problema con miña irmá que veño arrastrando dende fai dous meses. Pero, lonxe de solucionalo, aínda se empeorou. Non importa que poñas da túa parte todo o posible e parte do imposible: ten que sair mal para avisar do día de merda.

A noite antes destes días merdentos nunca dormes ben. Chámalle pesadelos, chámalle insomnio, chámalle preocupación ou festa dos veciños… E non haberá ningunha forma de poder evitalo.

E así vai chegando o día de merda propiamente dito. A máxima que rexe esas 24 terribles horas é a supercoñecida Lei de Murphy. Poñamos un caso práctico: as miñas 13 primeiras horas de hoxe:
-Puxera o espertador ás 9 e media, pero acordei antes ás tres, ás seis e pico e ás 9 menos cinco.
-Cando soou o espertador, quedei durmida ata ás dez e media.
-Ó meterme na ducha non daba atopado a temperatura axeitada da auga, e por non ducharme en auga fría case me escaldo a pel.
-Fun comprar catro cousas ó súper e ó final, o tiquet da caixa  marcaba exactamente 27′22 euros.
-O cupón de desconto de 2 euros do súper só era canxeable por unha compra superior a 40 euros (podía ter sido peor: superior a 30, que fode máis).
-Non hai espacio no frigo para meter esas catro cousas.
-Como non hai espacio no frigo, decido meter algo na miña balda do armario, e ó abrir a porta caen 5 tupperwares que estaban mal colocados na balda de arriba.
-Os tupperwares non se limitan a caer, senón que fan o esforzo de caer sobre un montón de migallas de pan e pepitas de tomate que algunha das miñas compañeiras de piso non limpou esta mañá.
-Ábrome unha das cervexas que acabo de comprar, facéndome dano no dedo co chisme de quitar a chapa.
-Unha vez aberta e co meu dedo enroxecido, descubro que esquecera metela no frigo e vén do tempo. ¡Que noxo!
-Cando volvo á habitación, fúndeseme a bombilla.
-Logo de fundirse a bombilla, esgótaseme a pila do MP3
-Póñome a escribir no blog e esquezo que deixara unha coliflor a ferver na cociña…

Pero xa tanto me ten. Por moito que faga, a coliflor leva escrito no seu destino que ten que botar toda a auga por fóra e acabar medio queimada e pegada á pota.

Por todo iso, fago unha chamada desesperada ós deuses da fortuna. Porque 24 horas son demasiadas nun día de merda…

.  . 
(Foto: Chema Madoz)

Era unha desas tardes morriñentas e preguizosas, de rúas baleiras e nada que facer na casa. Fóra non ía nin frío nin calor; non era tarde nin cedo, nin luns nin domingo, non había ningún plan especial, nada que invitase a saír dar un paseo.

Lembro que el acendeu a radio para escoitar o partido da xornada dende a cama, folgazán e sen demasiadas esperanzas no que podía facer o seu equipo. Eu collín un libro e me deixei caer ó seu carón. Mirou para mi cun medio sonriso debuxado nos seus beizos.
-A ver, leme algo. Quero ver como les.
-É que me dá vergoña…
-Non te preocupes, aínda estás aprendendo. ¡Veña, eu che corrixo o que estea mal! ¿Por onde ías?

Así que puxen cara de resignación e resoplei. A primeira palabra, a segunda, e logo a terceira… Intentei parecer segura, deixando que as verbas se encadeasen unhas a outras coma se levasen imáns incorporados. Pero ¿como o ía estar co raro que escriben e falan nese idioma tan novo para min?

Seguín lendo, en voz baixa para que non puidese percibir todos os matices e os meus erros. Estaba máis ocupada en converter aquelas letras nos sons que lle correspondían que en entender o propio texto. Unha frase, outra, e outra máis… Non te trabes…

-Antes de saír de casa deisha que…
-Deixa. Tes que pronunciar dei-xxxxxxxxxa. É coma se mandases calar, tes que pronunciala máis sonora.
-Dei-xxxxxxa… Dei-xa. Dei-xa. ¿Deixa? -repetín eu.
-Si, ¡moi ben! Non o fas nada mal, estou bastante sorprendido. Falas moi ben.

Sorrín entre avergoñada e agradecida polos ánimo, mentres el se achegaba máis. Cunha man rodeou a miña cintura e coa outra colleu o libro, sosténdoo de xeito que o puidesemos ver os dous. E seguiu lendo onde eu me parara, contándome un conto que me encantou, aínda que non sei de que falaba.

“Dei-xxxa”, pensaba eu, “deixa que se pare o tempo…”

Hoxe non fun traballar porque levo dous días con febre. Ó mellor é por mor de tanta campaña electoral, tanto anuncio, e tanto coche que berra…

É que teño un trauma eu cos coches eses que levan altofalantes e que van berrando pola rúa: VOTA PEPÉ!! VOTA PESOE!! SÍ, SÍ, IZQUIERDA UNIDA SÍ!! VOTA… BENEGÁ!!! ¿De verdade pensan que van conseguir máis votantes molestando mentres intentas botar unha soneca ou escoitar a radio?  Eu a verdade é que este ano seguín pouco a campaña, e como xa votei (ó estar lonxe da terra tiven que decidirme antes, non sen esforzo), pois tampouco me molestaron tanto. Xa sei que sempre falo dos coches que berran cando hai campaña, pero é que (ademáis do devandito trauma) teño unha teoría sobre eles…

Os coches que berran non teñen o obxectivo de captar votantes, senón simplemente de molestar, crear ese ambiente de debate e de “¿Ti a quen vas votar? Non cho digo, que o voto é segredo de Estado!”. Se vos fixades, ás veces anuncian mítins, pero en moitas ocasións só piden o voto para os seus candidatos.

En fin, que agora xa é tarde, pero creo que nas próximas eleccións collerei unha libretiña na que irei apuntando cantas veces escoito o coche que berra de cada partido, e ó final, se teño dúbidas á hora de votar, votarei ó que menos molestase durante a campaña.

.  . 

O ceo volveuse gris en cuestión de poucos segundos e toda a luz daquela mañá fresca de febreiro desapareceu de entre os edificios da cidade. Ela mirou para arriba no momento exacto para que unha pinga fría se estampase no seu nariz. ¿Por que sempre esquecía o paraugas en casa? De súpeto, outra pinga foi parar xusto ó seu ollo esquerdo, e outra máis no peito do seu abrigo, e outra no hombreiro…  

Antes de que puidese decatarse xa estaba chovendo a esgalla. Sen pensalo, meteuse na cafetería que tiña dez metros máis adiante, pero nada máis cruza-la porta quedou parada. Aquel sitio soáballe… Achegouse á barra e pediulle un café con leite e un cruasán a un camareiro completamente aburrido e anodino, e logo foi sentar unha mesa para tres no fondo do local. Cando aquel camareiro sen alma lle trouxo o seu café arrecendente e quentiño, ela pediulle se lle podía traer un bolígrafo. Cando o tivo nas súas mans, colleu unha servilleta desas que parecen papel de cebola e empezou a escribir.

“Por unha desas casualidades da vida acabo de caer naquel vello café da rúa La Unión. Aquí foi onde quedamos por primeira vez, o primeiro día que nos coñecimos.

Todo segue igual que aquela tarde, aínda que faltan aqueles nenos que non paraban de berrar na mesa do lado. O café segue a ser tan intenso e espumoso como o da última vez, e as escaleiras que soben ós servicios seguen exactamente no mesmo sitio. Lémbroas ben porque (aproveito para confesarcho) non puiden deixar pasar a oportunidade de botar unha ollada á túa figura de costas cando as subiches a modiño. Case me sentín mal ó espiar o teu corpo desa forma, porque eras o meu amigo…

Agora xa pasaron 4 meses dende aquela (é posible que se cumplan xusto hoxe) e xa non sei nin que somos. Vinte espido ducias de veces, e incluso unha vez espertei abrazada a ti no medio da noite, algo que moi poucas veces fixera antes.

E todo quizáis gracias a este café que hoxe bebo sola. Sabe moi ben, aínda que me amarga un pouco. Creo que debería vir por aquí máis a miúdo…

Por certo, curioso o nome da rúa… Calle La Unión.”

Cando rematou fixo unha bola coa servilleta e a botou na taza xa baleira de café. Levantouse e marchou sen deixar propina.

O peor momento do día é, case sempre, o espertar.  A radio empeza a dar o coñazo con algunha canción de moda xusto antes de que che desexe bos días un locutor con voz de “Ola-acabo-de-meterme-un-tripi-para-poder-falar-con-esta-alegría-a-estas-horas-intempestivas”. Cun cabreo monumental, doulle un golpe ó botón do despertador que apaga o son durante dez minutiños e intento botar unha mini-soneca.

Pero axiña soa o despertador do móbil (é que se non, non me ergo nin ás sete da tarde!). Apágoo e doulle para que soe outra vez ós dez minutos… E así infinitamente ata que por fin, 40 minutos despois, consigo reunir forzas para erguerme.

Ata que non teño o meu café quentiño nas mans eu non son persoa. E iso é un feito obxectivo e demostrado.

Pero estes días que tiven de vacacións sorprendinme a min mesma. Volvín a casa de mamá e papá e descubrín que hai unha forma mellor de espertar: a Fórmula Mami!!

É unha das cousas que máis me gustan de estar en casa. Así non preciso nin o café para estar de bo humor. Sempre lle deixo unha notiña ó lado da súa taza do almorzo desexándolle bos días e dicíndolle a hora á que quero que me veña chamar. Ela nunca se esquece, e vén puntual e sen facer ruído á miña habitación. Eu acordo nada máis abre a porta, pero teño que facerme a durmida. Cando pensa que non me entero achega a súa man á miña cara e me toca moi suavemente as meixelas. Logo retírame o pelo da fronte e dos ollos, dicindo o meu nome en voz baixiña. Pronúnciao a modiño, case nun susurro, mentres que as súas mans xa me van acariñando o pelo pouco a pouco. Coma quen esperta a un neno pequeño.

Ás veces me costa moito traballo non deixar escapar un sorriso tonto, pero non podo ceder na miña estratexia. Ten que seguir pensando que durmo para prolongar o máximo posible ese momento que tan poucas veces podo disfrutar.

Nunca me ergo tan contenta. Mentres quento a leite para o café, ela senta na cociña a ler o xornal, e eu vou cantando polo baixo unha canción calquera cun sorriso debuxado desde ben cedo…

Miña nai, miña naiciña
Como a miña nai ningunha
Que me quentou a cariña
Co calorciño da súa

Ultimamente vai de animais a cousa… Vouvos contar o que me pasou. 

Hoxe fun dar un paseo polas praias da zona da Lanzada e San Vicente. Coincidiu por casualidade que cando aparquei ó lado dun bar para tomarme algo fresquiño, unha señora e unha nena se achegaron a min e me preguntaron:
-Oes, nena! ¿Sabes se é certo que apareceu unha balea nunha das praias do paseo de madeira?

Eu non oira nada, pero como son un pouco cotilla pensei “Imos ver se é certo”. Así que comecei a camiñar polo paseo. Máis alá do porto, nunha pequena cala, víase algo semellante a unha roca que brilaba baixo o sol. Tiña forma de bágoa.

A medida que me achegaba á area puiden ver que era a balea. Fedía. O sangue xa se secara sobre a súa pel, e as moscas xa comezaban a atacar aquel festín recén chegado do mar. Faltáballe a aleta posterior, e tiña a boca aberta. Xacía medio soterrada na area.

Non sei exactamente que especie era. De longo medía aproximadamente como  unha persoa, e creo que era de cor negra. Tiña os ollos na parte lateral da súa cara, e parecían dous botóns cosidos nun boneco de trapo. Algúns curiosos xa se achegaran antes ca min, e moito máis ca min. Estaba rodeada de pegadas afundidas na area.

A Garda Civil non tardou en chegar, pero antes tiven o impulso de facer unhas cantas fotos… Non sei por que, a verdade é que a imaxe non tiña nada de bonito… Supoño que todo o extraño, o pouco habitual, ten algo de atractivo que chega a superar as nosas reticencias iniciais. Por moi noxento ou triste que sexa queremos lembrar o que sabemos que seguramente non viviremos nunca máis.

Nembargantes, preferín non colgar a foto porque non era nada agradable de ver. Cando a pasei ó ordenador ó chegar a casa tiña a sensación de que aquel cheiro asqueroso me perseguira ata a habitación.

Miña nai dixo que había pouco que aparecera outra balea morta nunha praia da Coruña. Eu non sabía nada, pero é curioso que de súpeto se dean dous casos similares en tan pouco tempo. ¿Casualidade? Espero que sí.

.  . 

A gatiña espertou, preguizosa, envolta nas sabas da súa cama. Pouco a pouco foi abrindo os seus ollos amarelos, que parecían brilar na penumbra da habitación. Bocexou facendo unha onda coa súa lingua rosa e áspera, abrindo tanto a boca que deixou entrever os seus pequenos colmillos brancos.

Desperezouse sen présa, estirando as patas dianteiras e cravando lixeiramente as unllas naquel colchón duro e vello. A esquerda, a dereita, e agora outra vez a esquerda… ¡Que sono!

Este exercicio aínda lle levou uns segundos, ata que decidiu marchar orgullosa daquela habitación, deixando que o seu carácter e a súa independencia se plasmasen naqueles andares felinos e elegantes. Antes de saír aínda tivo tempo de xirar a cabeciña e mirar para atrás. Así viu aquel vulto que se escondía do frío da noite cubríndose cun nórdico, regocixándose en quen sabe que soños. Coma sempre, respiraba máis rápido que a maioría das outras persoas… A ela gustáballe durmir enriba do seu peito, deixando que aquela respiración a mecese coma se fose un bebé. Derretíase con aqueles aloumiños no lombo, as caricias detrás da orella… Non podía evitar ronronear cando sentía aquelas mans mornas sobre o seu corpo.

Pero xa estaba ben. Xa era abondo. Non tiña razóns para marchar, pero ía facelo porque a ela lle petaba. “Ó fin e ó cabo, é o que se espera de nós, os felinos: que sigamos as nosas arroutadas sen pensar en nada máis. Somos independentes”. Así que pechou os ollos por última vez, capturando aquel olor na súa memoria, e saíu pola rendixa que deixaba a porta entreaberta.

Camiñou cara outra habitación da casa, cara unha cama onde non durmía o seu dono. Alí, ós pés daquela figura semidescoñecida que tamén descansaba, acurrucouse facéndose case unha boliña peluda. Notou como aquela figura espertaba ó sentir o seu calor tan de preto, ollándoa na escuridade cun sorriso que a cautivou. Movida por eses instintos felinos, a gatiña levantouse para logo deixarse caer rozando a súa man, roubándolle un agarimo.

Xa volvería canda o seu dono cando lle petase de novo, se é que lle apetecía antes de que chegase o día seguinte.

“Ó fin e ó cabo todo o mundo sabe o independentes que somos os gatos. É o que se espera de nós, os felinos”. 

.  . 

Hoxe fun ó zoo coas do piso, por iso de facer algo distinto… Pasamos toda a mañá, dende as 11 ata as 3, camiñando entre gaiolas e animais de todo tipo. Todo para chegar a unha conclusión: os zoos son para as persoas, non para os animais.

Os crocodilos non tiñan nin sitio para moverse, os monos tiñan moitos xoguetes e cordas para entreterse pero estaban todos amontonados nun espacio acristalado no que os nenos non paraban de petar, os tigres estaban nerviosos e estresados polas ducias de flashes dos visitantes, e os golfiños aburridos de facer sempre o mesmo número nas tres sesións de espectáculo que ofrecen cada día.

As súas vidas consisten en quedar quedos, sempre no mesmo escenario, expostos ás miradas e ás cámaras, botando unha soneca de cando en cando. Coñecen de memoria cada rincón das súas gaiolas, e o máximo ó que poden aspirar é a que os seus coidadores lles dean unha dose extra de comida. Como este animaliño da foto (non lembro se era un leopardo), que estaba pegadiño ós ferros que o encerraban. Notábaselle triste. Mirou para o meu obxectivo, aburrido, distraído… Un máis entre tantos. Non lle puxen flash á cámara, simplemente disparei e quedei mirando para el, intentando imaxinar como sería a miña vida dentro dunha gaiola de ferro e exposta ás miradas de panteras, pelicanos e elefantes.

Esta é a única das fotos que fixen na que se ven as rexas que os encerran. Mirádelle a cariña…

Habería que botar unha ollada ás condicións en que viven os animais nos zoos.

Ela, igual que todos os outros seres humáns que habitaban naquel estúpido planeta, era unha inconformista. Decatárase por casualidade un día de choiva calquera, oíndo como as pingas esvaraban polo cristal abaixo. Simplemente se deixou levar, permitindo que o seu pensamento esvarase tamén polo vidro escollendo caprichosamente o seu camiño.

“Cando tiña 16 anos quería ter 18. Ós 18 só pensaba nos 20. Logo non me daban chegado os 25… E agora pagaría por volver ós 16. ¿Pódese ser feliz así, sempre desexando algo que non temos?”

Dende aquel mesmo instante, o inconformismo convertérase en parte esencial dela mesma, da súa particular revolución interior. Día tras día se manifestaba nos pensamentos máis cotiáns, e así aprendera a aceptalo…

Ou iso parecía ata que el se cruzou na súa vida. Pouco a pouco, como as pingas no cristal, fora esvarando cada vez máis abaixo polo seu corpo. Estrelárase nos seus ollos, e logo deslizárase cara ós seus beizos, as súas mans, o peito, entre as súas pernas… Cando se quixo decatar, a súa pel xa absorbera aquela boliña de auga morna, que se evaporara ata converterse nun pensamento e aniñar no seu cerebro, alí pretiño do ollo dereito.

Fora un proceso lento, unha dura negociación. “Hoxe cedes ti e me chamas, que a semana que vén xa che mandarei unha mensaxe”. “Pero o venres saio cos meus amigos e prefiro ir só. Total, ti xa quedaras coas túas amigas para baixar ós pubs”. “Quizáis me apeteza algo máis, pero imos deixar a cousa pendurada cun bico casto e puro na fronte”. E así pasaran os meses.

Ó principio xa tiña abondo cunha noite ó seu lado. Pero despois sentía que esas horas lle sabían a pouco, e quixo tamén a mañá seguinte. E un café despois de comer un día entre semana, e unha caña cos seus colegas o xoves…

Ata que chegaron as ceas en casa e as pelis de videoclub os venres pola noite. E as conversas ata o amencer. Ás oito da tarde, cando el a chamaba, axiña collía o móbil para chamar ás súas mellores amigas:
-¡Nena! ¿Oiches? ¡Que me dixo de vir a casa sen que llo propuxese eu! ¡Si! ¡É que a finde pasada xa me chamou el tamén os dous días! ¿E que preparo para cear? ¡É que estivemos xenial xuntos!

Logo dunha desas pelis, durante unha daquelas conversas ata o día seguinte, decatouse de que o seu inconformismo seguía alí coma sempre, agochado nalgunha parte. Quedou á vista de todos cando el, acariñándolle o pelo, lle pasou aquel mechón casi louro por detrás da orella.
-Seguro que es unha celosa.
-¡Que dirás! Non son nada celosa. ¿E ti?
-Só con quen quero… A verdade é que non me gustaría verte con outro, non.

Ó quedar descuberto, ó inconformismo non lle custou apoderarse dela. “¿Querer? Pero… ¿de querer ou de quererme? ¿Que me bota de menos? ¿Non se está a converter nalgo demasiado serio? ¿Terá xa a data para a voda? ¡Ai, mimadriña, que agobio! ¿E que fago eu agora?”

Todo o que vivira durante meses nos seus mellores sonos, agora era case unha realidade que podía tocar con só estirar os dedos.

¡Pero non! Xa non era o momento. Ou ó mellor aínda non o era. “¿Que máis dá? ¡O caso é que non, non e non!”. Unha vez máis, parecía coma se dentro dela nacese o medo a ser feliz. Había quen lle chamaba así, pero ela prefería resumilo nunha sola palabra: inconformismo. Inconformismo vital. Unha das características de todo ser humano que se nos poña por diante.

¿Que seriamos sen el? ¿100% felices?

Que se pare o planeta. Que deixe de existir a música. Que se rompan todos os poemas do mundo. Dame igual con tal de que o tempo vaia máis lento… Así poderei aproveitar cada milicentésima de segundo ó teu lado. Non preciso máis nada.

Dúas noites durmindo ó teu lado son como dúas vidas vividas ó límite. Énchesme de enerxía, fas que creza en min unha sensación irreprimible de querer berrar ata que o mundo se nos quede pequeno. Convertes o sorriso no único xesto da miña cara, que só desaparece para fundir un bico na túa pel. As miñas bochechas crecen cos teus agarimos, e os reloxos deixan de medir os segundos. ¿Por que facelo cando se poden cronometrar as olladas?

Todo está mellor cando estou contigo. ¡Como me gusta esta cara de parviña que se me pon! Agora só hai que deixar pasar o tempo sen preocuparse polo guión. Voume deixar levar polo furacán que me remove por dentro e aproveitar cada anaco de felicidade que se agoche tras o tempo.

Quizais esa sexa a mellor fórmula para ser feliz…